Długoterminowe skutki stwardnienia rozsianego (MS)

Stwardnienie rozsiane (MS) to choroba autoimmunologiczna, która rozwija się, gdy układ odpornościowy atakuje zdrowe komórki w ciele, zwykle uszkadzając ochronne osłonki tkanki tłuszczowej (osłonki mielinowe) komórek nerwowych w mózgu.

SM to choroba, która zwykle pogarsza się z czasem (postępująca). Jednak dzięki leczeniu i leczeniu objawów osoby z tą chorobą mogą mieć dobrą jakość życia.

Ponadto, chociaż SM jest chorobą trwającą całe życie, której nie można wyleczyć, osoba z tą chorobą niekoniecznie umrze wcześniej niż osoba, która nie ma tej choroby.

Oto przegląd potencjalnych długoterminowych skutków SM, w tym sposobów radzenia sobie z tymi skutkami.

Objawy

Objawy SM mogą być nieprzewidywalne. Żadne dwie osoby z chorobą nie doświadczą tego w ten sam sposób.

Określenie, jaki rodzaj objawów wystąpi, gdy osoba z SM ma zaostrzenie, może być trudne. Istnieją zarówno pierwotne, jak i wtórne objawy SM. Objawy pierwotne są spowodowane uszkodzeniem osłonek mielinowych w komórkach nerwowych, a objawy wtórne są powikłaniami wynikającymi z objawów pierwotnych.

Gdy pojawiają się wtórne objawy SM, głównym celem jest leczenie objawów pierwotnych w nadziei, że powikłania również ustąpią.

Nawrót i remisja

Osoby ze stwardnieniem rozsianym będą miały sporadyczne nawroty objawów, które mają tendencję do podążania za określonym wzorcem i obejmują okresy nawrotów i okresy remisji. Różne wzorce SM obejmują klinicznie izolowany zespół (CIS), SM rzutowo-remisyjne (RRMS) i aktywne SM wtórnie postępujące.

Kiedy osoba ze stwardnieniem rozsianym ma nawrót, dzieje się tak, ponieważ występuje stan zapalny w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). OUN, który obejmuje mózg i rdzeń kręgowy, działa jako system komunikacji dla mózgu i ciała.

Podczas zaostrzenia mogą wystąpić zmiany w różnych obszarach OUN. W rezultacie objawy każdego zaostrzenia mogą być różne.

Nawroty SM zwykle trwają do 24 godzin. Gdy objawy ustąpią, nazywa się to remisją. Okresy te są prawie bezobjawowe lub całkowicie bezobjawowe. Dzięki leczeniu nawroty stwardnienia rozsianego mogą być lepiej leczone, a okresy objawów mogą stać się rzadsze lub ludzie mogą przechodzić dłużej między nawrotami.

Powikłania długoterminowe

Średni wiek, w którym diagnozuje się SM, to 30 lat. Postępujący stan stwardnienia rozsianego zwykle zaczyna się od jednej do dwóch dekad po wstępnej diagnozie.

Osoby ze stwardnieniem rozsianym, które otrzymują leczenie najlepiej odpowiadające ich potrzebom, mogą oczekiwać dobrej jakości życia i życia prawie tak długo, jak osoby, które nie chorują na stwardnienie rozsiane.

To powiedziawszy, stwardnienie rozsiane ma pewne długoterminowe powikłania, w tym:

• Mobilność: W miarę postępu choroby niektóre osoby ze stwardnieniem rozsianym ostatecznie rozwiną ograniczoną lub całkowitą utratę mobilności. Około 33% osób ze stwardnieniem rozsianym utraci zdolność chodzenia. Pozostałe dwie trzecie nadal będzie w stanie samodzielnie chodzić i poruszać się, ale niektórzy będą potrzebować pomocy w poruszaniu się, takich jak laska, kule lub wózek inwalidzki.

• Problemy z pęcherzem i jelitami: Utrata kontroli jelit lub pęcherza jest również długotrwałym powikłaniem SM. Stopień niepełnosprawności, którego doświadcza osoba ze stwardnieniem rozsianym, określi stopień utraty funkcji pęcherza moczowego i jelit. Około 50% osób ze stwardnieniem rozsianym ma problemy z pęcherzem i jelitami. Z tych 50% ponad połowa w końcu w ogóle nie będzie w stanie utrzymać moczu lub kału (nietrzymanie moczu).

• Trudności seksualne: podniecenie seksualne zaczyna się w mózgu; w związku z tym może mieć na nią wpływ, jeśli niektóre części mózgu są uszkodzone przez stwardnienie rozsiane. Około 63% osób ze stwardnieniem rozsianym odczuwa spadek aktywności seksualnej związany z uszkodzeniami spowodowanymi przez chorobę.

• Problemy poznawcze: Funkcja poznawcza opisuje funkcje mózgu wysokiego poziomu, takie jak uczenie się, pamięć, przetwarzanie informacji, rozwiązywanie problemów, skupienie i koncentracja uwagi. Ponad 50% osób ze stwardnieniem rozsianym doświadczy pogorszenia funkcji poznawczych, co może obniżyć jakość ich życia.

MS również ma choroby współistniejące (choroby, które współwystępują ze stanem pierwotnym), które mogą powodować długotrwałe komplikacje zdrowotne.

Powszechne choroby współistniejące SM obejmują:

• Cukrzyca
• Choroba serca
• Depresja
• Lęk
• Przewlekła choroba płuc

Możliwości leczenia

Nie ma lekarstwa na SM, ale istnieją metody leczenia, które pomagają ludziom radzić sobie z objawami i zmniejszają częstotliwość zaostrzeń. Każda osoba ze stwardnieniem rozsianym jest inna, więc nie wszystkie opcje leczenia działają lub są odpowiednie dla wszystkich.

Niektóre leki mogą spowolnić postęp SM. Leczenie pierwszego rzutu SM to klasa leków, które mają na celu zapobieganie atakom komórek układu odpornościowego na komórki w mózgu i rdzeniu kręgowym. Są to tak zwane terapie modyfikujące przebieg choroby (DMT).

Oprócz DMT istnieje również kilka innych rodzajów leczenia SM.

Rehabilitacja

Leczenie rehabilitacyjne ma na celu poprawę lub utrzymanie funkcji dotkniętych SM. Niektóre przykłady tego rodzaju leczenia obejmują fizjoterapię, terapię zajęciową i rehabilitację poznawczą.

• Fizjoterapia wykorzystuje programy ćwiczeń, które pomagają poprawić chodzenie i mobilność, a także siłę, równowagę, zmęczenie i ból.

• Terapia zajęciowa zapewnia ćwiczenia pomagające osobom z SM oszczędzać energię. Uczy również ludzi pewnych narzędzi, które mogą ułatwić wykonywanie codziennych zadań.

• Terapia rehabilitacji poznawczej służy wyostrzeniu umiejętności poznawczych, takich jak krytyczne myślenie, pamięć lub koncentracja.

Medycyna komplementarna i alternatywna (CAM)

Medycyna komplementarna i alternatywna (CAM) może być stosowana wraz z bardziej tradycyjnymi metodami leczenia, aby pomóc osobom ze stwardnieniem rozsianym radzić sobie z chorobą. Przykłady terapii CAM obejmują ćwiczenia, witaminę D i inne suplementy oraz akupunkturę.

Autologiczny przeszczep komórek macierzystych układu krwiotwórczego (AHSCT)

Autologiczny przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych (leczenie AHSCT) obejmuje przeszczep szpiku kostnego. Został zaprojektowany, aby pomóc zresetować układ odpornościowy człowieka, próbując ograniczyć lub wyeliminować uszkodzenia mózgu i rdzenia kręgowego.

Podczas zabiegu z organizmu pacjenta pobierane są komórki macierzyste. Po ekstrakcji pacjent przechodzi chemioterapię w celu stłumienia układu odpornościowego.

Następnie komórki macierzyste są wprowadzane z powrotem do organizmu pacjenta. Mamy nadzieję, że układ odpornościowy odbuduje się prawidłowo i nie będzie już atakował mózgu i rdzenia kręgowego.

Streszczenie

Stwardnienie rozsiane (MS) to przewlekła, postępująca choroba autoimmunologiczna, w której układ odpornościowy atakuje zdrowe komórki w mózgu i rdzeniu kręgowym. Objawy SM są związane z tym, które części ciała zostały dotknięte, ale mogą obejmować problemy neurologiczne, zmiany wzroku oraz dysfunkcję jelit i pęcherza.

Stwardnienie rozsiane może przebiegać według schematu, w którym z czasem pogarsza się (postępująco) lub może się pogarszać na jakiś czas, a następnie na chwilę ulegać poprawie (nawracająco-ustępujące).

Choroba trwa przez całe życie i nie ma na nią lekarstwa, ale istnieją różne sposoby leczenia SM, w tym leki i terapia rehabilitacyjna. Niektóre terapie mogą nawet pomóc spowolnić postęp choroby, podczas gdy inne koncentrują się na pomaganiu ludziom w radzeniu sobie z objawami SM.

Mimo że SM jest chorobą trwającą całe życie, której nie można wyleczyć, istnieją metody leczenia, które mogą pomóc w utrzymaniu dobrej jakości życia. Możesz także nauczyć się radzić sobie z objawami i zaostrzeniami oraz podjąć kroki, aby zapobiec niektórym potencjalnym długotrwałym powikłaniom choroby.