Długie samogłoski są jedną z pierwszych umiejętności czytania, na które dziecko będzie narażone w programie nauczania opartym na akustyce. Związek między dźwiękami a pisownią może być początkowo trudny do zrozumienia. Wymaga od dzieci zrozumienia, że niektóre kombinacje liter mogą sprawić, że samogłoska będzie krótka lub długa (np. „szpilka” i „sosna”) oraz że różne warianty pisowni mogą dać dokładnie ten sam dźwięk (np. „deszcz” i „data” ).
Oto elementarz, który pomoże rodzicom określić cele i wyzwania związane z nauczaniem dzieci długich samogłosek (i sposoby, w jakie mogą w tym uczestniczyć):
Zrozumienie długich samogłosek i cichego „E”
:max_bytes(150000):strip_icc()/ReadingStrategies-56630d035f9b583dc36f6664.jpg)
Samogłoski długie to takie, w których dźwięki liter A, E, I, O i U odpowiadają wypowiadanej nazwie litery. Uczy się ich zwykle od przedszkola do pierwszej klasy.
Często słowo z krótką samogłoską jest przekształcane w długą samogłoskę poprzez umieszczenie cichej litery „e” na końcu słowa.
Na przykład:
- Dodając „e”, „mat” staje się „mate”.
- Dodając „e”, „wygrana” staje się „wino”.
- Dodając „e”, „chmiel” staje się „nadzieją”.
- Dodając „e”, „tub” staje się „tubą”.
Wyjątkiem jest litera „e”, w przypadku której dodanie niemej zasady „e” nie ma zastosowania.
Istnieje wiele podobnych wyjątków, które mogą powodować dezorientację dziecka przy pierwszym uruchomieniu. Wymaga to od nauczyciela przygotowania instrukcji w celu indywidualnego nakreślenia każdej reguły i wyjątku. Dzięki ścisłej współpracy z nauczycielem, jako rodzic, możesz zacząć pomagać w domu.
Zrozumienie zespołów samogłoskowych
:max_bytes(150000):strip_icc()/GettyImages-553200209-56a5fc443df78cf7728ac604.jpg)
Zespoły samogłoskowe odnoszą się do użycia dwóch kolejnych samogłosek w celu stworzenia pojedynczego dźwięku samogłoski długiej. Dźwięk długiej samogłoski zwykle odnosi się do pierwszej samogłoski w sekwencji.
Na przykład:
- Używanie „ai” do tworzenia słowa „czekaj”
- Używanie „ea” do tworzenia słowa „mięso”
- Używanie „oa” do tworzenia słowa „łódź”
Kiedy dziecko zaczyna uczyć się długich samogłosek, instrukcja będzie na ogół ograniczona do słów jednosylabowych. Dłuższe słowa i bardziej złożone zasady (takie jak „I przed E z wyjątkiem po C”) są zwykle wprowadzane w drugiej klasie lub później.
Podwójne „E” i podwójne „O”
:max_bytes(150000):strip_icc()/reading-with-mom-african-descent-mother-child-and-book-home-506329539-589b5efc3df78c47587df9d9.jpg)
Dziecko zostanie również nauczone, że jedynymi podwójnymi samogłoskami używanymi w słowach są „ee” i „oo”. Spośród nich tylko „ee” jest wymawiane jako długa samogłoska w słowach takich jak „owca”, „koło”, „burak” i „pszczoła”.
Natomiast „oo” jest wymawiane na wiele różnych sposobów, takich jak „hoop”, „look”, „brood” i „boo”.
Nauczanie wyjątków dla długich samogłosek
:max_bytes(150000):strip_icc()/168360162-56a8e6cd3df78cf772a1c2a0.jpg)
Jedną z zasad, których dziecko może się nauczyć na początku, jest to, że samogłoski mogą czasami być długie, jeśli następują po nich podwójne spółgłoski. To zabawna zasada, którą dzieci mogą wypróbować, gdy zaczynają czytać.
Na przykład:
- Litera „o”, po której następuje „ll”, może zmienić się w „spacer”.
- Litera „i”, po której następuje „nd”, może zmienić się w „uprzejmy”.
- Litera „a”, po której następuje „ng”, może zmienić się w „bang”.
Oczywiście jest wiele wyjątków od reguły, a to może być częścią zabawy. Wykrywając niespójności, dzieci mogą zacząć intuicyjnie rozumieć, jak wypowiadane jest słowo, przechodząc od czytania słów do całych zdań.
Tak więc, nawet jeśli słowa takie jak „śpiewać”, „długo” i „wzgórze” nie są zgodne z zasadami podwójnej spółgłoski, dzieci szybko to zrozumieją, gdy będą lepiej rozumieć brzmienie i kontekst słowa na w tym samym czasie.
Jeśli Twoje dziecko ma problem z długimi samogłoskami
:max_bytes(150000):strip_icc()/GettyImages-168360121-57141ab63df78c3fa20c1ca5.jpg)
Jeśli Twoje dziecko zmaga się z długimi samogłoskami, postaraj się tym nie stresować. Dzieci uczą się w różnym tempie i zazwyczaj nadrabiają zaległości, jeśli pracujesz z nimi w domu. Fiszki to świetny i zabawny sposób na zrobienie tego.
Z drugiej strony, jeśli Twoje dziecko jest w tyle i martwisz się, że istnieje prawdziwy problem, możesz zrobić kilka rzeczy:
- Odwiedź swojego pediatrę i przeprowadź badanie fizykalne, w tym badanie wzroku i słuchu. Jeśli istnieją jakiekolwiek oznaki uszkodzenia słuchu, możesz udać się do specjalisty i zbadać, czy występuje ubytek słuchu częstotliwości.
- Jeśli podejrzewasz ekspresyjne lub receptywne problemy językowe, przetestuj swoje dziecko przez wykwalifikowanego logopedy.
- Możesz również porozmawiać z nauczycielem Twojego dziecka na temat badań przesiewowych pod kątem trudności w uczeniu się lub poprosić o skierowanie na pełną ocenę w celu ustalenia, czy Twoje dziecko może skorzystać ze specjalnych usług edukacyjnych.
Discussion about this post