Czym są bliźnięta jednoowodniowo-monokosmówkowe (MoMo)?

Terminy MoMo i mono-mono są skrótem od „jednoowodniowo-monokosmówkowego” i odnoszą się do bliźniąt, które rozwijają się w jednym worku owodniowym i dzielą łożysko. Słowa dosłownie tłumaczą się jako pojedyncza kosmówka (zewnętrzna błona otaczająca zarodek) i pojedynczy worek owodniowy (worek z wodą zawierający płody). Ta sytuacja jest bardzo rzadka i może powodować ryzyko dla dzieci z powodu splątania sznurka i innych problemów.

Jak powstają bliźniaki MoMo

Identyczne (monozygotyczne) bliźnięta rozwijają się z pojedynczej kombinacji jajo-plemnik, która dzieli się na dwie części. Jeśli podział jest opóźniony, zwykle około tygodnia po zapłodnieniu, procesy wzrostu łożyska, kosmówki i worka owodniowego już się rozpoczęły. Oba embriony rozwiną się następnie w jednym, wspólnym worku, w wyniku czego powstaną bliźnięta MoMo.

Większość bliźniąt jednojajowych rozwinie się z oddzielnymi workami lub czasami z oddzielnymi owodniami we wspólnej kosmówce, które są opisane jako jednokosmówkowo-diamniotyczne lub MoDi. Dzieci MoMo zawsze mają identyczne cechy i są tej samej płci, ponieważ pochodzą z tego samego zestawu genów.

Diagnoza

Większość ciąż bliźniaczych jest rutynowo monitorowana za pomocą ultradźwięków. Lekarze będą szukać przegrody, która wskazuje, że oba płody znajdują się w oddzielnych workach.

Brak błony lub cienkiej lub niewyraźnej linii może skłonić do dalszych analiz w celu potwierdzenia sytuacji. Ultradźwięki to jedyny sposób na wykrycie bliźniąt MoMo.

Bliźnięta MoMo są często błędnie diagnozowane we wczesnych tygodniach ciąży, kiedy błona jest tak cienka, że ​​prawie niewidoczna. Często późniejsze USG ujawnia dzielącą błonę, co potwierdza, że ​​bliźnięta są w rzeczywistości jednokosmówkowo-diamniotyczne.

Zagrożenia

Rodzice w ciąży mnogich MoMo powinni być pod opieką perinatologa (położnika specjalizującego się w ciążach wysokiego ryzyka) lub przynajmniej skonsultować się z lekarzem doświadczonym w kontaktach z bliźniakami MoMo. Bliźniaki jednoowodniowo-jednokosmówkowe stoją w obliczu wielu potencjalnych zagrożeń zdrowotnych podczas ciąży.

Powikłania związane z pępowiną

Bliźniacze płody łączą się ze wspólnym łożyskiem za pomocą własnych pępowiny, które dostarczają krew i składniki odżywcze, które pomagają im rosnąć i rozwijać się. Gdy dzieci poruszają się w tym samym worku owodniowym w macicy, sznury mogą się krzyżować lub naciskać na siebie, odcinając te żywotne linie życia.

Może to być sytuacja zagrażająca życiu. Im dłużej sznurki są splecione lub ściśnięte, tym większe jest ryzyko ich uszkodzenia – i tym większe ryzyko śmierci jednego lub obojga dzieci.

Zespół transfuzji typu twin-to-twin

Bliźnięta MoMo są podatne na zespół transfuzji typu twin-to-twin (TTTS), co ma miejsce, gdy jeden bliźniak (dawca) zasadniczo zapewnia transfuzję krwi innemu bliźniakowi (biorcy). Bliźniak-biorca często otrzymuje większość pożywienia w macicy, pozostawiając bliźniaka dawcy niedożywionego (mniejszy i często anemiczny).

Lekarz może zdiagnozować TTTS u dowolnej pary bliźniąt, badając poziom płynów w ich workach owodniowych. Jednak fakt, że bliźnięta MoMo mają tylko jeden woreczek, znacznie utrudnia diagnozę TTTS. Porównanie rozwoju fizycznego obojga bliźniąt to jedyny sposób na zdiagnozowanie tego stanu przed urodzeniem.

Nieprawidłowe poziomy płynu owodniowego

Na bliźnięta MoMo może mieć wpływ zbyt niski poziom płynu owodniowego (wielowowodzie) lub zbyt wysoki (wielowodzie). Niski dopływ krwi u jednego z bliźniąt doprowadzi do niewystarczającej ilości płynu owodniowego.

Ogranicza to ruch, rozmiar pęcherza i ogólny wzrost płodu, a także zmniejsza ochronę przed uciskiem pępowiny w macicy. Większy niż normalnie dopływ krwi spowoduje nadmiar płynu owodniowego, co prowadzi do powiększenia pęcherza i możliwości niewydolności serca.

Niska waga po urodzeniu

Niska waga urodzeniowa jest niezależnie związana ze zmniejszonymi szansami na przeżycie i wyższym ryzykiem niepełnosprawności i problemów zdrowotnych w życiu. Bliźnięta MoMo mają czterokrotnie większe ryzyko niskiej masy urodzeniowej w porównaniu z ciążami, w których każdy płód ma własne łożysko.

Przedwczesny poród

Po 24 tygodniach przeżywalność bliźniąt MoMo wynosi około 75% do 80%. Wiele bliźniąt MoMo doświadcza zagrażających życiu powikłań już w 26. tygodniu ciąży, skutkujących samoistnym porodem przedwczesnym lub wcześniejszym niż planowano cięciem cesarskim (cesarskie cięcie). Poród przedwczesny często wiąże się z szeregiem innych stanów zagrażających życiu.

Monitorowanie i leczenie

Na szczęście nowoczesna technologia pozwala lekarzom obserwować niemowlęta w łonie matki i monitorować sytuację. Ultrasonografia o wysokiej rozdzielczości, obrazowanie dopplerowskie i testy bezstresowe pomagają ocenić objawy i zidentyfikować potencjalne problemy z pępowiną.

Zaplątanie i ucisk pępowiny to zwykle procesy powolne, więc rodzice i opiekunowie medyczni mają czas na podjęcie decyzji. Niektóre sytuacje będą wymagały ścisłego monitorowania ciąży w szpitalu. Czasami można podawać sterydy w celu przyspieszenia rozwoju płuc u niemowląt i zwiększenia ich szans na przeżycie poza macicą.

Lekarze muszą zrównoważyć ryzyko stanu dziecka w macicy z konsekwencjami wcześniactwa. Sekcja cesarska jest wymagana dla niemowląt MoMo, aby uniknąć wypadnięcia pępowiny, sytuacji, która ma miejsce, gdy pępowina drugiego dziecka zostaje wydalona podczas porodu pierwszego dziecka.

Jeśli ucisk pępowiny nastąpi na wczesnym etapie ciąży, dzieci mogą nie być w stanie przeżyć. Ryzyko splątania i ucisku pępowiny jest po prostu zbyt duże po 34 tygodniach, więc wszystkie bliźnięta MoMo rodzą się przez cesarskie cięcie około 34 tygodnia (jeśli nie urodzą się wcześniej).