Przyjmowanie leków przeciwpadaczkowych po udarze

Napady padaczkowe to epizody mimowolnych ruchów lub zmiany świadomości lub jedno i drugie. Są spowodowane nieprawidłową aktywnością mózgu. Napady mogą wystąpić spontanicznie lub w wyniku uszkodzenia mózgu, takiego jak urazy głowy, guzy mózgu lub udary.

Niektóre objawy udaru i drgawek mogą być podobne, co może być mylące, jeśli już miałeś udar. Pomaga, jeśli potrafisz nauczyć się rozpoznawać różnice i podobieństwa między udarami a napadami.

Jak częste są napady padaczkowe po udarze?

Twój lekarz może porozmawiać z Tobą o zapobieganiu napadom po udarze, ponieważ napady nie są rzadkie po udarze.

Około 10% wszystkich osób, które przeżyły udar niedokrwienny mózgu, doświadcza przynajmniej jednego napadu w ciągu pięciu lat po udarze. Ryzyko napadu po udarze krwotocznym jest jeszcze wyższe. Około 27% pacjentów z krwotokiem śródmózgowym i 34% pacjentów z krwotokiem podpajęczynówkowym doświadcza przynajmniej jednego napadu w ciągu pięciu lat po udarze.

Osoby po udarze, które doświadczyły udaru, który uszkadza najbardziej zewnętrzną część mózgu (korę mózgową), są najbardziej narażone na napad po udarze.

Jak powszechna jest padaczka po udarze?

Padaczka to stan charakteryzujący się tendencją do powtarzających się napadów. Częstość występowania nowej padaczki po udarze jest znacznie mniejsza niż częstość występowania jednego lub dwóch napadów.

Padaczka po udarze występuje tylko u 2% do 4% osób, które przeżyły udar. Jednak, ogólnie rzecz biorąc, udar jest najczęściej identyfikowaną przyczyną padaczki u dorosłych w wieku powyżej 35 lat i stanowi ponad 50% wszystkich nowych przypadków padaczki o znanej przyczynie w populacji osób starszych.

Jak wygląda napad

Istnieją różne rodzaje napadów. Zazwyczaj ludzie myślą o napadach jako o epizodach utraty przytomności, drżenia nóg i ramion, gryzienia języka oraz nietrzymania jelit lub pęcherza. Ten rodzaj napadu, powszechnie nazywany uogólnionym napadem toniczno-klonicznym, jest jednym z kilku rodzajów napadów.

Inne typy są znacznie bardziej subtelne i mogą być niezwykle trudne do zidentyfikowania przez obserwatora. Na przykład napady drgawkowe typu petit mal sprawiają, że ludzie spokojnie wpatrują się w przestrzeń, podczas gdy napady drgawkowe typu gelastic charakteryzują się mimowolnym śmiechem.

Leki stosowane w leczeniu padaczki związanej z udarem

Istnieje wiele leków, które są skuteczne w kontrolowaniu napadów. Padaczka związana z udarem może być zwykle dobrze kontrolowana za pomocą leków przeciwpadaczkowych (LPP), ale te leki mogą nie być uzasadnione we wszystkich przypadkach. Twój lekarz może określić, czy leki przeciwpadaczkowe są konieczne w przypadku Twojego konkretnego stanu, na podstawie kilku czynników, w tym ryzyka nawrotu napadu i prawdopodobieństwa interakcji z innymi przyjmowanymi lekami.

Leki pierwszego rzutu na padaczkę związaną z udarem pochodzą z klasy LPP nowej generacji, takie jak:

• Lamictal XR, Lamictal ODT (lamotrygina)
• Horizant, Gralise, Neuraptyna (gabapentyna)
• Keppra XR, Spritam, Roweepra (lewetyracetam)

Leki te mają dobry profil bezpieczeństwa i imponującą częstość długotrwałych okresów bez napadów. Natomiast leki przeciwpadaczkowe pierwszej generacji, takie jak fenytoina, karbamazepina i fenobarbital, wiążą się z większym ryzykiem i bardziej wyraźnymi skutkami ubocznymi.

Powikłania związane z przyjmowaniem leków przeciwpadaczkowych po udarze

Niektórzy ludzie nadal mają napady padaczkowe pomimo przyjmowania leków. Przyczyny kontynuacji napadów obejmują:

• Nieumyślne pominięcie dawek: Niektórzy ludzie zapominają o zażyciu leków. Jest to szczególnie problematyczne, gdy ktoś ma problemy z pamięcią po udarze i nieumyślnie, ale często pomija dawki. W takich przypadkach pomoc opiekuna jest niezbędna nie tylko do zapewnienia odpowiedniego leczenia lekami przeciwpadaczkowymi, ale także innymi lekami.

• Celowe pomijanie dawek: niektóre osoby doświadczają niepożądanych skutków ubocznych leków przeciwpadaczkowych i decydują się na pomijanie dawek, aby ich uniknąć. Jeśli wystąpią skutki uboczne leków, bardzo ważne jest, aby porozmawiać o tym z lekarzem, zanim zdecydujesz się pominąć dawkę, aby móc zmienić lek lub dostosować dawkę.

• Brak snu: z powodów, które nie są do końca zrozumiałe, osoby cierpiące na epilepsję są bardziej narażone na ataki, gdy są pozbawione snu. Niektóre osoby po udarze mają nieprawidłowe wzorce snu spowodowane uszkodzeniem mózgu, depresją lub jednym i drugim. Jeśli jesteś pozbawiony snu z powodu depresji lub z jakiegokolwiek innego powodu, a mimo przyjmowania leków masz napady padaczkowe, porozmawiaj o tym ze swoim lekarzem.

• Alkohol: Alkohol zwiększa prawdopodobieństwo napadu padaczkowego. Jeśli masz epilepsję, pracownicy służby zdrowia zalecają całkowite unikanie alkoholu.

• Niewystarczająca dawka leków przeciwpadaczkowych: Chociaż istnieją zalecane dawki dla wszystkich leków, każdy jest wyjątkowy i możesz potrzebować nieco wyższej lub niższej dawki w celu optymalnej kontroli napadów i uniknięcia skutków ubocznych. Jeśli nadal będziesz doświadczać napadów, porozmawiaj ze swoim lekarzem, aby w razie potrzeby zmienić lub dostosować leki.

• Pogorszenie padaczki: Padaczka może się z czasem nasilać, niezależnie od tego, czy przyjmujesz leki, czy nie. W takich przypadkach niezwykle ważna jest zmiana leków, zwiększenie dawek istniejących leków lub dodanie do schematu leczenia drugiego lub trzeciego leku. Wśród opcji lekarz może zasugerować, że zostaniesz przebadany pod kątem operacji w celu kontrolowania napadów. Aby pomóc swojemu lekarzowi, prowadź dziennik napadów i zabieraj go ze sobą na wizytę każdego lekarza. To proste narzędzie może mieć wielką wartość w ocenie, czy potrzebujesz zmian w swoim schemacie leczenia.

Napady mogą wystąpić w wyniku udaru, ale padaczka, stan charakteryzujący się powtarzającymi się napadami, jest znacznie rzadszy. Twój lekarz może przepisać AED w celu opanowania napadów po udarze, ale przyjmowanie nowych AED może trochę potrwać.

Jeśli Ty lub Twoja ukochana osoba przyjmujecie AED w celu powstrzymania napadów po udarze, ważne jest, aby utrzymywać kontakt z zespołem opieki zdrowotnej, aby mieć optymalną kontrolę napadów i zminimalizować skutki uboczne.