Kiedy rozpocząć leczenie lewodopą w chorobie Parkinsona?

Dopamina jest neuroprzekaźnikiem wydzielanym z istoty czarnej, małego obszaru pnia mózgu, który obumiera w chorobie Parkinsona. Gdy naturalny poziom dopaminy w mózgu zaczyna spadać, pojawiają się oznaki choroby Parkinsona. Jeśli dopamina zostanie zastąpiona, wiele objawów ulega poprawie.

Można by więc pomyśleć, że dopaminę należy podać tak szybko, jak to możliwe. Istnieją jednak inne opcje. Oprócz bezpośredniego podawania dopaminy (leku o nazwie karbidopa-lewodopa), pacjenci z chorobą Parkinsona mogą odnieść korzyść z grupy leków zwanych agonistami dopaminy. Są to leki, które nie są dopaminą, ale mają podobny wpływ na układ nerwowy. Niektórzy lekarze argumentowali, że agonistów dopaminy należy stosować na wcześniejszym etapie choroby i że lewodopę powinni otrzymywać jedynie starsi pacjenci z co najmniej umiarkowaną niepełnosprawnością.

Argumenty za wczesnym użyciem

Lewodopa jest najskuteczniejszym dostępnym lekiem w leczeniu objawów choroby Parkinsona. To powiedziawszy, nie jest pozbawione skutków ubocznych.

Jednym z obaw związanych z używaniem lewodopy jest to, że może powodować nadmierny ruch zwany dyskinezą. Osoby z dyskinezą mają wijący się ruch, który jest poza ich kontrolą. Chociaż wydaje się to niewygodne, większość osób z dyskinezą woli ją od parkinsonizmu, a badania sugerują, że dyskineza ostatecznie nie ma dużego wpływu na jakość życia.

Niektórzy badacze sugerowali, że dopamina może faktycznie przyspieszyć przebieg choroby, łagodząc objawy. Jednak dalsze badania nie potwierdziły tego poglądu.

Objawy mogą się zmieniać podczas przyjmowania dopaminy, co oznacza, że ​​w niektórych porach dnia drżenie, sztywność i powolne ruchy są słabiej kontrolowane niż inne. Z drugiej strony nie jest jasne, w jaki sposób te wahania faktycznie wpływają na jakość życia. Co więcej, osoby przyjmujące inne leki, takie jak agoniści dopaminy, mogą w końcu również mieć wahania.

Inne argumenty przemawiające za wczesnym stosowaniem lewodopy mówią, że poprawi ona jakość życia na wczesnym etapie choroby, czemu nie poświęcono wystarczającej uwagi. Lewodopa jest również znacznie tańsza niż agoniści dopaminy.

Argumenty przeciwko wcześniejszemu użyciu

Niewielu będzie dyskutować o lepszej skuteczności lewodopy, a wszyscy pacjenci z chorobą Parkinsona prawdopodobnie w końcu będą potrzebować tego leku. Istnieją jednak przekonujące argumenty za rozpoczęciem go później w przebiegu choroby.

Leki muszą być dobierane w miarę postępu choroby. Innymi słowy, osoba z łagodną chorobą Parkinsona, która rozpoczyna leczenie lewodopą, będzie potrzebować stałego zwiększania dawki leku w miarę postępu choroby. Ogólnie rzecz biorąc, siła działania dopaminy słabnie po trzech latach. Kiedy maksymalne dawki lewodopy nie kontrolują już objawów, do czego innego można się zwrócić? Bez silniejszych opcji leczniczych jedynym wyjściem może być operacja. Czy nie lepiej zostawić „wielką broń” na później, gdy objawy będą bardziej nasilone?

Oprócz omówionych już działań niepożądanych lewodopy istnieją dodatkowe potencjalne powikłania, w tym pogorszenie funkcji poznawczych, psychoza i zmniejszona kontrola impulsów. Prawdą jest jednak, że inne leki, takie jak agoniści dopaminy, również mają skutki uboczne, takie jak obrzęk, senność i psychiatryczne skutki uboczne, takie jak uzależnienie od hazardu.

Krótko mówiąc, dlaczego miałbyś używać swojej „wielkiej broni” wcześnie, zwłaszcza gdy dawni badacze (nawet jeśli od tamtej pory im zaprzeczono) sugerowali, że może to pogorszyć chorobę? Zwłaszcza, gdy możesz użyć łagodniejszego leku, który może spowolnić proces chorobowy, a także pomóc złagodzić objawy?

Inne opcje leków

Inną opcją byłoby rozpoczęcie leczenia, takiego jak inhibitor monoaminooksydazy. Przykładem jest rasagilina, która wydaje się być bardzo pomocna, gdy zaczyna się wcześnie. Niektóre badania sugerują nawet, że rasagilina może spowalniać pogorszenie stanu neurologicznego oprócz kontrolowania objawów, badania te są bardzo kontrowersyjne. Jest to przeciwieństwo dopaminy, w której niektóre wczesne badania sugerowały pogorszenie choroby po zastosowaniu leku. Amantadyna to kolejna opcja leczenia choroby Parkinsona, a leki przeciwcholinergiczne są stosowane w leczeniu postaci choroby z dominacją drżenia.

Rozwiązanie konfliktu

Jak pogodzić te dwa punkty widzenia? Ostatecznie nie ma jednego schematu leczenia, który byłby odpowiedni dla wszystkich. Ludzie są różni i potrzebują indywidualnie dobranych leków. Jednym z potencjalnych rozwiązań może być rozpoczęcie od leków takich jak rasagilina, a następnie zmniejszenie dawki lewodopy. W miarę postępu choroby można dodać agonistę dopaminy, a następnie wysoką dawkę lewodopy. Ostatecznie jednak najlepsze podejście będzie się różnić zarówno w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta, jak i preferencji lekarza dotyczących różnych leków.