Anatomia nerwu krtaniowego górnego

Nerw krtaniowy górny odpowiada za mowę, a także chroni drogi oddechowe przed jedzeniem i piciem podczas połykania. Odgałęzia się od nerwu błędnego, a następnie dzieli się na dwie główne gałęzie, jedną czuciową (zbierającą informacje ze zmysłów) i jedną motoryczną (zaangażowaną w ruch). Ponieważ spełnia oba rodzaje funkcji, jest klasyfikowany jako nerw mieszany.

Anatomia

Wszystkie nerwy twojego ciała pochodzą albo z mózgu, albo z rdzenia kręgowego. Następnie przemieszczają się na zewnątrz, wypuszczając gałęzie, które pozwalają mięśniom się poruszać, palcami czuć, oczom widzieć itd.

Z mózgu wyłania się dwanaście zasadniczo symetrycznych par nerwów czaszkowych, a jednym z nich jest nerw błędny lub dziesiąty nerw czaszkowy (CN X). Z punktu początkowego w pniu mózgu biegnie w dół przez szyję, aby dotrzeć do klatki piersiowej i brzucha. Jest to najdłuższy z nerwów czaszkowych i jest zaangażowany w wiele krytycznych funkcji, w tym regulację bicia serca i ciśnienia krwi, pocenie się, trawienie i przenoszenie informacji sensorycznych z narządów wewnętrznych do mózgu.

Podczas przemieszczania się w dół przez szyję, nerw błędny wydziela kilka gałęzi, w tym:

• Gałąź gardła, która zapewnia funkcje motoryczne większości mięśni gardła (obszar za nosem i ustami) oraz podniebienia miękkiego ust

• Nerw krtani wsteczny, który znajduje się tylko po prawej stronie i zapewnia funkcje motoryczne większości mięśni wewnątrz krtani („skrzynka głosowa”)

• Nerw krtaniowy górny, który zapewnia funkcje czuciowe dolnej części gardła i górnej części krtani

Struktura i lokalizacja

Wzdłuż nerwu błędnego znajduje się kilka zwojów, które są jak stacje przekaźników czuciowych dla sygnałów nerwowych. W gardle, przed żyłą szyjną, znajduje się zwój zwany zwojem guzowatym (lub zwojem guzowatym). Nerw krtaniowy górny wyrasta ze środka tego zwoju.

Nerw łączy się następnie z odgałęzieniem zwoju szyjnego górnego i biegnie w dół wzdłuż gardła i za tętnicą szyjną wewnętrzną.

Nerw krtaniowy górny dzieli się następnie na dwie gałęzie:

• Oddział zewnętrzny
• Oddział wewnętrzny

Oddział zewnętrzny

Gałąź zewnętrzna nerwu krtaniowego górnego jest mniejszą z dwóch gałęzi i jest czasami nazywana ramus externus. Spływa obok krtani i pod mięsień mostkowo-tarczycowy. Wtedy:

• Łączy się z mięśniem pierścienno-tarczowym w krtani
• Wysyła gałęzie do splotu gardłowego (sieć włókien nerwowych) i dolnego mięśnia zwieracza gardła w gardle
• Komunikuje się z nerwem sercowym górnym, który znajduje się za tętnicą szyjną wspólną

Oddział wewnętrzny

Gałąź wewnętrzna nerwu krtaniowego górnego, zwana również ramieniem wewnętrznym, biegnie w dół do i przez błonę tarczycy (w krtani) wraz z tętnicą krtaniową górną. Jego włókna są następnie rozprowadzane do błony śluzowej krtani. W szczególności łączą się z:

• Nagłośnia
• Podstawa języka
• Gruczoły nagłośniowe

Niektóre włókna biegną również wstecz, aby unerwić:

• Błona śluzowa otaczająca wejście do krtani
• Podszewka jamy krtani aż do fałdów głosowych

Następnie włókno łączy się z nerwem krtaniowym wstecznym na wewnętrznej powierzchni chrząstki tarczycy.

Wariacje anatomiczne

Chociaż nerwy mają typową drogę przez ciało, u niektórych osób przebieg jest inny. Pracownicy służby zdrowia powinni wiedzieć o możliwych wariacjach anatomicznych, zwłaszcza podczas operacji lub zabiegów, takich jak blokady nerwów.

Odmiany nerwu krtaniowego górnego nie są dobrze poznane, ale udokumentowano pewne różnice w jego przebiegu. Przebieg ma pewne znane różnice w stosunku do górnych naczyń tarczycy, co jest ważne podczas operacji tarczycy i przytarczyc.

Opisano cztery różne trasy:

1. Około 60% ludzi ma standardową odległość co najmniej 1 centymetra (cm) między zewnętrzną gałęzią a strukturą zwaną górnym biegunem tarczycy.
2. 17% ma odległość mniejszą niż 1 cm.
3. W 20% gałąź przechodzi poniżej górnej krawędzi tarczycy.
4. W 3% gałęzi nie widać, ponieważ przebiega pod powięzią lub wewnątrz mięśnia, więc jej konkretny przebieg jest nieznany.

Drugi i trzeci typ stwarzają zwiększone ryzyko podczas chirurgicznego usunięcia tarczycy. Te różnice wydają się być bardziej powszechne u osób pochodzenia meksykańskiego, chińskiego i indyjskiego. Uważa się, że w niektórych zmianach rolę odgrywa również wzrost fizyczny i rozmiar tarczycy.

Jeśli chodzi o mięsień zwieracz górny, przebieg nerwu może znajdować się całkowicie na zewnątrz, całkowicie wewnątrz lub częściowo wewnątrz niego.

Funkcjonować

Jako nerw mieszany, nerw krtaniowy górny zapewnia funkcje ruchowe i czuciowe różnym obszarom gardła i jamy ustnej, które są głównie zaangażowane w mowę i utrzymywanie jedzenia i picia z dala od dróg oddechowych.

Funkcje motorowe

Zewnętrzna gałąź nerwu to gałąź ruchowa. Łączy się i umożliwia ruch mięśnia pierścienno-tarczowego, który jest czasami określany jako „mięsień piosenkarza”. Ten mięsień napina i rozciąga więzadła głosowe, co przechyla tarczycę do przodu i sprawia, że ​​możesz wydawać głosem silne dźwięki. Dodatkowo, pierścienno-tarczowy współpracuje z mięśniem tarczowo-nalewniowym, tworząc dźwięki o wysokim tonie.

Pierścionko-tarczowy jest wyjątkowy pod kilkoma względami. Po pierwsze, jest to jedyny mięsień krtani unerwiony przez nerw krtaniowy górny; reszta jest obsługiwana przez nerw krtaniowy wsteczny. Po drugie, jest to jedyny mięsień napinający krtani, który odgrywa rolę w wydawaniu dźwięków wokalnych.

Funkcja sensoryczna

Uważa się, że wewnętrzna gałąź nerwu krtaniowego górnego jest czysto czuciowa.KątMa to kluczowe znaczenie dla ochrony dróg oddechowych podczas połykania, aby jedzenie nie „spływało niewłaściwą rurą” i nie utrudniało oddychania.

Kiedy połykasz, aktywuje specjalne receptory, które są unerwione przez wewnętrzną gałąź. Receptory komunikują się z neuronami (komórkami mózgowymi), które kontrolują połykanie, zamykanie krtani i rytm oddychania.

Powiązane warunki

Jak w przypadku każdego nerwu, nerw krtaniowy górny może zostać uszkodzony w wyniku urazu, nieprawidłowych struktur fizjologicznych i choroby, która wpływa na nerwy. Główną przyczyną problemów z tym nerwem, zwłaszcza gałęzią zewnętrzną, jest zabieg chirurgiczny.

Oddział zewnętrzny

Zewnętrzna gałąź nerwu krtaniowego górnego jest narażona na duże ryzyko uszkodzenia podczas tyreoidektomii (operacji usunięcia tarczycy). Niektóre szacunki wskaźników obrażeń podczas tej procedury podają, że wynosi on aż 58%.KątChirurdzy zazwyczaj ściśle monitorują pacjentów podczas zabiegów, aby zminimalizować ryzyko.

Gałąź zewnętrzna może również zostać uszkodzona podczas krikotyrotomii, która jest nagłym nacięciem szyi w celu otwarcia alternatywnych dróg oddechowych, gdy osoba nie może oddychać z powodu niedrożności.

Kiedy ten nerw jest uszkodzony, możesz stracić zdolność krzyczenia lub tworzenia wysokich dźwięków. Ogólna tonacja głosu może się zmienić, a głos może się łatwo męczyć i stać się monotonny.

Oddział wewnętrzny

Gałąź wewnętrzna jest lepiej chroniona, a tym samym mniej podatna na uszkodzenia. Może łatwo się podrażnić, jeśli wdychasz jedzenie lub picie, co zwykle prowadzi do niekontrolowanego kaszlu. Jeśli ta gałąź jest uszkodzona, możesz stracić odruch, który powoduje kaszel. Zwiększa to ryzyko infekcji płuc, która występuje, gdy pokarm dostanie się do płuc, co nazywa się zapaleniem płuc zachłystowym. Uszkodzenie wewnątrzgałęziowe może również prowadzić do utraty czucia z części krtani, co może powodować problemy z połykaniem (dysfagia).

Wspólny pień

Wspólny pień nerwu krtaniowego górnego (zanim rozgałęzia się na wewnętrzny i zewnętrzny) może powstać podczas operacji u podstawy czaszki lub w wyniku urazu samego nerwu błędnego. Może to prowadzić do jakichkolwiek objawów związanych z uszkodzeniem gałęzi. Inne objawy zależą od miejsca urazu.

Rehabilitacja

Leczenie uszkodzenia nerwu krtaniowego górnego obejmuje terapię głosem i kilka rodzajów operacji. Przebieg leczenia zależy od takich czynników, jak określone objawy i rozległość uszkodzenia.

Terapia głosem jest najczęstszą opcją w przewlekłych przypadkach porażenia nerwów, w których zajęty jest tylko nerw krtaniowy górny. Celem terapii jest budowanie siły w mięśniu pierścienno-tarczowym. Wynik jest zmienny, jeśli chodzi o poprawę głosu, a naukowcy uważają, że wynika to z trudności w zdiagnozowaniu paraliżu tego nerwu, a także z różnic w objawach między osobami.

Opcje chirurgiczne obejmują:

• Tyroplastyka typu I (laryngoplastyka medializacyjna): Sparaliżowany fałd głosowy zostaje przesunięty do środka krtani, gdzie niesparaliżowany może się z nim zetknąć i całkowicie zamknąć. Zamknięcie jest konieczne, aby wydać dźwięk i zamknąć płuca podczas połykania.

• Zmodyfikowana tyroplastyka typu 4 (przybliżenie pierścienno-tarczowego): Fałdy głosowe są chirurgicznie wydłużane w celu podniesienia tonu głosu.

• Ponowne unerwienie przy użyciu techniki nasady nerwowo-mięśniowej: kabel nerwowy jest wszczepiany do funkcjonalnego mięśnia pierścienno-tarczowego z jednej strony, a następnie dołączany do sparaliżowanego mięśnia pierścienno-tarczowego z drugiej strony.

Większość dowodów na te terapie jest niepotwierdzona, ponieważ przeprowadzono na ich temat niewiele lub nie przeprowadzono żadnych badań. Twój lekarz może pomóc Ci w wyborze odpowiednich terapii.