Stosowanie heparyny w udarze i innych chorobach

Heparyna jest lekiem rozrzedzającym krew, stosowanym w celu zapobiegania tworzeniu się zakrzepów krwi. Heparynę można podawać bezpośrednio do krwiobiegu lub we wstrzyknięciu podskórnym. Nie jest dostępna doustna forma heparyny, dlatego zwykle stosuje się ją w warunkach szpitalnych.

Użyj w szpitalu

Heparyna zapobiega tworzeniu się skrzepów krwi. Niektóre z najczęstszych powodów stosowania heparyny to:

• Aby zapobiec tworzeniu się skrzepów krwi, które mogą tworzyć się jako powikłanie przebywania w łóżku przez dłuższy czas: Niska dzienna dawka heparyny jest zwykle wstrzykiwana podskórnie, aby zapobiec tworzeniu się zakrzepicy żył głębokich (DVT) w żyły nóg, ud i miednicy. Zakrzepica żył głębokich może również powodować udary i zatorowość płucną (PE), które mogą zagrażać życiu.
• Leczenie zatorowości płucnej: Zatorowość płucna to skrzepy krwi, które migrują do płuc z serca lub z układu żył głębokich organizmu. Po dostaniu się do płuc zatorowość płucna może blokować przepływ krwi do dużych części płuc i zapobiegać pozyskiwaniu tlenu z ubogiej w tlen krwi żylnej.
• Aby zapobiec powiększaniu się skrzepów krwi wysokiego ryzyka znajdujących się w sercu i innych częściach ciała, ponieważ mogą one powodować zatorowość płucną lub udary.
• Aby zapobiec tworzeniu się skrzepów krwi podczas operacji serca lub podczas operacji dużych tętnic.

Kiedy stosuje się heparynę w leczeniu udaru?

Heparyna jest również stosowana w leczeniu udarów spowodowanych przez możliwe do zidentyfikowania zakrzepy krwi. Niektóre z sytuacji, które zdecydowanie sugerują, że udar jest związany z zakrzepem krwi, obejmują:

• Rozwarstwienie tętnicy szyjnej lub kręgu
• Zakrzepica zatoki opony twardej
• Kiedy osoba po udarze ma również zakrzepicę żył głębokich
• Kiedy osoba po udarze ma również migotanie przedsionków
• Gdy badanie dopplerowskie tętnic szyjnych sugeruje, że skrzep krwi znajduje się wewnątrz tętnicy szyjnej lub echokardiogram pokazuje zakrzep krwi w sercu

Dożylne dawkowanie heparyny

W przeciwieństwie do większości leków dawkę heparyny należy dobrać na podstawie wyników badania krwi zwanego czasem częściowej tromboplastyny ​​(PTT). Po rozpoczęciu wlewu dożylnego heparyny jej dawkę dostosowuje się co cztery do sześciu godzin, aby upewnić się, że krew nie staje się tak rzadka, że ​​dana osoba jest narażona na samoistne krwawienie.

Większość protokołów leczenia heparyną wymaga jednorazowego „wstrzyknięcia bolusa” heparyny, a następnie powolnego zwiększania dawki do wartości PTT, która jest z grubsza dwukrotnie wyższa od normalnej.

Ponieważ nie ma doustnej formy tego leku, heparynę należy odstawić przed opuszczeniem szpitala. Osobom, które wymagają długotrwałej terapii lekami rozrzedzającymi krew, często przepisuje się Coumadin (warfarynę), Eliquis (apixaban) lub jeden z innych leków rozrzedzających krew, które są dostępne w postaci tabletek. Lovenox (enoksaparyna sodowa) jest rodzajem heparyny, którą można samodzielnie podawać we wstrzyknięciu.

Coumadin jest rozpoczynany, gdy osoba nadal otrzymuje heparynę dożylnie, ale gdy badania krwi wykażą, że działanie rozrzedzające krew Coumadin jest odpowiednie, heparyna może zostać zatrzymana. Dzieje się tak, ponieważ Coumadin może potrwać do 72 godzin, zanim zostanie osiągnięty pożądany efekt.

Skutki uboczne

Głównym skutkiem ubocznym heparyny jest krwawienie. Z tego powodu ważne jest, aby lekarze śledzili morfologię krwi, gdy ludzie są leczeni dożylnie heparyną, aby zapewnić stabilność morfologii krwi. Spontaniczne krwawienie może wystąpić z kilku miejsc w ciele, w tym:

• Otwarte rany lub miejsca operacji
• Żołądek i jelita
• Macica i jajniki
• Dziąsła i usta

W przypadkach obfitych krwawień spowodowanych leczeniem heparyną można podać dożylnie lek zwany siarczanem protaminy, aby zneutralizować działanie heparyny rozrzedzające krew. W przypadku silnego krwawienia konieczne są transfuzje krwi w celu uzupełnienia utraconej krwi.

Innym ważnym skutkiem ubocznym heparyny jest stan znany jako małopłytkowość wywołana heparyną (HIT). W tym stanie heparyna pobudza układ odpornościowy organizmu do wytwarzania przeciwciał przeciwko własnym płytkom krwi. Ponieważ normalny poziom płytek krwi jest wymagany przez organizm, aby zapobiec krwawieniu, niski poziom płytek krwi naraża ludzi na ryzyko poważnego krwawienia.

Paradoksalnie ten sam stan może również powodować niewłaściwe i spontaniczne tworzenie się dużych skrzepów krwi, które mogą blokować przepływ krwi przez ważne naczynia krwionośne i uszkadzać między innymi nerki, skórę i mózg.

Heparyna jest lekiem, który należy podawać w dawce zależnej od odpowiedzi organizmu na działanie rozrzedzające krew. Wymaga to ścisłej kontroli z badaniami krwi, które mogą mierzyć działanie heparyny, aby upewnić się, że działanie jest utrzymane w oknie terapeutycznym.

Jeśli musiałeś otrzymywać leczenie heparyną, prawdopodobnie na dłuższą metę zostaniesz przestawiony na inny lek rozrzedzający krew.