Czy lanie jest odpowiednią formą dyscypliny dziecięcej?

Jeśli jesteś rodzicem, wiesz, że prawie każda decyzja, którą podejmujesz, podlega dyskusji. I wydaje się, że żadna metoda rodzicielska nie znajduje się pod ostrzałem bardziej niż dawanie klapsów dzieciom jako forma dyscypliny. Niezależnie od tego, co myślisz o laniu, niezależnie od tego, czy doznałeś lania jako dziecko, czy też zadałeś lanie swoim dzieciom, za każdym razem, gdy decydujesz, którą metodę dyscypliny zastosować, ważne jest, aby upewnić się, że jest ona najskuteczniejsza do wdrożenia.

Czy więc klapsy to skuteczny sposób na dyscyplinowanie dzieci? Adwokaci twierdzą, że uderzenie dziecka w pośladki jest silnym przesłaniem i ograniczy wszelkie przyszłe naruszenia ze strony dziecka. Przeciwnicy twierdzą, że graniczy z wykorzystywaniem dzieci i że to naprawdę nie działa. Który jest poprawny? Chociaż jest to osobista decyzja, którą należy podjąć w zależności od tego, co działa najlepiej dla Twojej rodziny, należy wziąć pod uwagę ważne czynniki.

Dlaczego rodzice biją swoje dzieci?

Dla niektórych rodziców lanie jest naturalną formą dyscypliny — być może sami dostali lanie jako dziecko. Inni postrzegają to jako dobrą karę, gdy dziecko ma zostać zranione lub znajdzie się w niebezpiecznej sytuacji (przebiegając przez parking lub na przykład na ulicę). Jednak inni używają klapsów jako ostateczności, gdy żadne inne metody dyscypliny nie zadziałały.

Problemy z biciem dzieci

Podczas gdy zwolennicy klapsów twierdzą, że metoda działa dobrze, w rzeczywistości jedyne, czego uczy dziecko, to zachowywać się i „być dobrym” – niekoniecznie po to, by rozumieć, dlaczego powinno zachowywać się w określony sposób. Na przykład, jeśli dziecko poruszy się, aby dotknąć gorącego pieca i zostanie mu klapsa, najprawdopodobniej nauczy się już nie dotykać pieca. Jednak nie nauczą się, dlaczego nie powinni dotykać pieca. Kiedy dziecko dostaje klapsa w takiej sytuacji, traci się możliwość nauczania – szansę na sprawdzenie bezpieczeństwa w kuchni.

Klapsy również modelują agresywne zachowanie. Nawet jeśli dziecko jest uderzane w kontekście dyscyplinowania, dzieje się to nadal, gdy dorosły jest zły, więc pokazuje to małemu dziecku, że można uderzyć kogoś, gdy jesteś wściekły.

Jako rodzic jesteś najlepszym wzorem do naśladowania dla swojego dziecka. Nawet jeśli powiesz dziecku, że nie powinno nikogo bić, bijąc je, pokazujesz, że takie działanie jest dopuszczalne.

Ważne jest również, aby wziąć pod uwagę, że wraz z wiekiem dziecko może się złościć na rodzica za dawanie mu klapsów. Zamiast myśleć o tym, co zrobiło, aby usprawiedliwić lanie, dziecko skupia się na karze, a nie na tym, za co jest karane.

Amerykańska Akademia Pediatrii (AAP) ma bardzo silne zdanie na temat dawania klapsów dzieciom — są temu przeciwni. W siódmym wydaniu Opieka nad dzieckiem i małym dzieckiem: od urodzenia do 5 roku życia AAP stwierdza:

„Amerykańska Akademia Pediatrii zdecydowanie sprzeciwia się uderzaniu dziecka z jakiegokolwiek powodu. Jeśli lanie jest spontaniczne, rodzice powinni później spokojnie wyjaśnić, dlaczego to zrobili, jakie konkretne zachowanie go sprowokowało i jak bardzo się czuli. dziecka z powodu utraty kontroli. Zwykle pomaga to dziecku zrozumieć i zaakceptować lanie, a także stanowi wzór dla dziecka, jak zaradzić krzywdzie”.

Alternatywy dla klapsów

Istnieje wiele innych sposobów dyscyplinowania dziecka, innych niż dawanie mu klapsów. Przerwy i zabranie czegoś, co jest cenne dla dziecka, są naprawdę skuteczne w nauczeniu dziecka różnicy między dobrem a złem. Inną techniką jest przekierowanie, które pozwala dziecku uświadomić sobie, że sposób, w jaki się zachowuje, jest nie do zaakceptowania, a jednocześnie zapewnia pozytywną alternatywę.

Kluczem do dyscyplinowania dziecka nie jest tylko zmuszenie go do zaprzestania robienia czegoś (chociaż jest to z pewnością ważne). Dyscyplina powinna być również postrzegana jako okazja do nauki – szansa dla dziecka na uczenie się na własnych błędach przy jednoczesnym rozwijaniu dobrych umiejętności podejmowania decyzji, które może wykorzystać w przyszłości.