Czy powinieneś ćwiczyć, jeśli masz IBD?

Ćwiczenia to element zdrowego stylu życia i zalecana jest pewna ich ilość każdego dnia. Dla osób cierpiących na przewlekłą chorobę, taką jak nieswoiste zapalenie jelit (IBD), codzienne ćwiczenia są trudniejsze. Dla osób, które żyją z chorobą Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, regularne ćwiczenia nie zawsze są możliwe z różnych powodów. IBD może prowadzić do zaostrzenia objawów, złej jakości snu i zmęczenia, które sprawiają, że ćwiczenia wydają się niemożliwe.

Badania pokazują w wielu przypadkach, że kiedy osoby z łagodnym lub umiarkowanym IBD starają się trochę ćwiczyć, pomaga to poprawić jakość życia. Chociaż IBD może to utrudnić, pomocne może być wypróbowanie programu o niewielkim wpływie pod kierunkiem lekarza. W rzeczywistości ćwiczenia mogą być również pomocne w przypadku wielu pozajelitowych objawów IBD lub innych problemów zdrowotnych.

Efekt ćwiczeń

Badania przeprowadzone na osobach bez IBD pokazują, że układ odpornościowy może skorzystać na przyjęciu programu ćwiczeń o niskiej lub umiarkowanej intensywności. Umiarkowane ćwiczenia wydają się mieć działanie ochronne, podczas gdy duża intensywność aktywności może zaburzać funkcjonowanie układu odpornościowego.

Oznacza to, że umiarkowana ilość ćwiczeń może pomóc w zwalczaniu powszechnych infekcji. Ponadto umiarkowane ćwiczenia mogą również zmniejszyć ilość tłuszczu w jamie brzusznej (tłuszcz trzewny), co zwykle wiąże się z lepszym zdrowiem, a także pomaga uwalniać w organizmie substancje chemiczne, które naprawiają wyściółkę jelita.

Wpływ ćwiczeń na osoby z IBD nie został jeszcze szeroko zbadany. W większości przypadków dostępne badania obejmują tylko niewielką liczbę pacjentów i mogą nie obejmować żadnych kontroli do dokonywania porównań. Mimo to ogólnie przyjmuje się, że jakiś rodzaj ćwiczeń jest zalecany dla każdego, o ile jest dostosowany do aktualnej kondycji fizycznej i poziomu sprawności.

Aby uzyskać jeszcze więcej korzyści zdrowotnych, zaleca się 300 minut ćwiczeń o umiarkowanej intensywności lub 150 minut ćwiczeń o dużej intensywności tygodniowo. Zaleca się również ćwiczenia o umiarkowanej lub wysokiej intensywności wzmacniające mięśnie przez dwa lub więcej dni w tygodniu.

Ćwiczenia dla osób z IBD

Z ograniczonych badań, które są dostępne, wydaje się, że program ćwiczeń o niskiej lub umiarkowanej intensywności może przynieść pewne korzyści osobom z IBD, zwłaszcza w chorobie Leśniowskiego-Crohna. Wykazano również, że jest skuteczny u osób z łagodnym do umiarkowanego wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.

Warto zauważyć, że w niektórych badaniach badani chodzili przez 30 minut trzy razy w tygodniu, czyli mniej niż sugerowane przez chirurga naczelnego dla zdrowej aktywności u dorosłych (150 minut tygodniowo). Chociaż 150 minut może wydawać się dużo, 30 minut trzy razy w tygodniu może być bardziej osiągalne i nadal skuteczne.

Jedno badanie przeglądowe opublikowane przez ekspertów IBD z University of North Carolina w Chapel Hill stwierdza, że ​​ćwiczenia są ogólnie bezpieczne dla osób z IBD. Autorzy tego badania podkreślają, że ćwiczenia fizyczne mogą pomóc pacjentom w wykonywaniu ich samodzielnie, co może mieć pozytywny wpływ na chorobę i jakość życia.

Niestety, obecnie nie ma zbyt dużej wiedzy na temat tego, jak ćwiczenia fizyczne mogą wpływać na chorobę.

Inne korzyści zdrowotne

Nieswoiste zapalenie jelit wykracza poza przewód pokarmowy, co oznacza, że ​​osoby z nieswoistym zapaleniem jelit mogą również odnieść pewne korzyści z ćwiczeń w przypadku objawów pozajelitowych. Badania pokazują, że ćwiczenia pomagają poprawić jakość życia wielu osób z IBD, co może przełożyć się na korzyści dla ogólnego stanu zdrowia.

Zapalenie krzyżowo-biodrowe i zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa

Zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zwane sacroiliitis, występuje częściej u osób z IBD. Stawy krzyżowo-biodrowe znajdują się tam, gdzie dolny kręgosłup łączy się z miednicą. Zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych jest charakterystyczne dla niektórych postaci zapalenia stawów i może być prekursorem jednego konkretnego typu zwanego zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa.

Chociaż nadal jest to stosunkowo rzadkie, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa jest rodzajem zapalenia stawów, które powoduje stan zapalny w kręgosłupie i częściej występuje u osób z IBD. Ten stan może prowadzić do sztywności kręgosłupa, co może ograniczać ruch. Ćwiczenia pod okiem pracowników służby zdrowia są często częścią planu leczenia zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa.

Utrata kości

Osoby z IBD mają wyższy wskaźnik rozwoju osteoporozy niż osoby bez IBD. Przyczynia się do tego kilka czynników, w tym niedobór wapnia, niedożywienie i stosowanie leków steroidowych w leczeniu IBD.

Ćwiczenia, a w szczególności ćwiczenia z obciążeniem, mogą pomóc w utrzymaniu gęstości kości. Pomocnym środkiem zapobiegawczym może być współpraca z lekarzem w celu określenia ryzyka utraty masy kostnej, jakie rodzaje ćwiczeń są przydatne i ile należy ćwiczyć.

Depresja

Istnieją pewne dowody na to, że osoby z IBD mogą doświadczać depresji częściej niż osoby zdrowe. Ma to sens, ponieważ życie z przewlekłą chorobą jest trudne — IBD jest złożone, trudne do leczenia i może wpływać na jakość życia.

Ćwiczenia mogą przynieść korzyści niektórym, ponieważ wykazano, że pomagają w zaburzeniach nastroju. W szczególności depresja nie była przedmiotem badań nad ćwiczeniami fizycznymi i chorobą Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, ale pacjenci zgłaszali, że ich jakość życia poprawiła się po rozpoczęciu programu ćwiczeń.

Zmęczenie

Może się to wydawać sprzeczne z intuicją, ale program ćwiczeń może być pomocny w radzeniu sobie ze zmęczeniem związanym z IBD. Zmęczenie jest często omawiane przez pacjentów jako mające duży wpływ na jakość życia i powód, dla którego należy unikać rozpoczynania schematu ćwiczeń. Jedno z badań mierzyło zmęczenie mięśni za pomocą narzędzi klinicznych, a także zgłaszane przez siebie zmęczenie u osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna i wśród zdrowych osób z grupy kontrolnej.

Naukowcy zmierzyli, że uczestnicy badania z chorobą Leśniowskiego-Crohna mieli większe zmęczenie mięśni. Uczestnicy ci zgłaszali również uczucie większego zmęczenia niż grupa zdrowa. Po rozpoczęciu programu ćwiczeń nastąpiła poprawa zmęczenia mierzonego u osób z IBD — badani również zgłaszali, że czują się znacznie lepiej.

Co mówią badania

Studia ćwiczeń

W niektórych przypadkach ćwiczenia o niewielkim wpływie mogą być najlepsze dla osób żyjących z IBD. Jedno małe badanie z udziałem 32 pacjentów oceniało, jak chodzenie wpływa na jakość życia pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Pacjenci biorący udział w badaniu byli w remisji lub mieli łagodną postać choroby. Przepisany program zakładał chodzenie przez 30 minut trzy razy w tygodniu przez 12 tygodni.

Wszyscy uczestnicy badania ukończyli program. Pacjenci wypełniali ankietę co miesiąc podczas badania, aby zobaczyć, jak sobie radzą. Naukowcy stwierdzili, że aktywność ta nie miała wymiernego wpływu na pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna, ale pacjenci zgłaszali poprawę jakości życia.

Istnieje kilka innych przykładów badań, w których pacjenci z IBD biorą udział w programach ćwiczeń i nie zgłaszają pogorszenia swoich objawów.

Zmniejszająca się liczba zaostrzeń

W prawdopodobnie najbardziej znaczącym badaniu przeprowadzonym do tej pory 308 pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna w remisji i 549 pacjentów z wrzodziejącym lub nieokreślonym zapaleniem jelita grubego w remisji zapytano o ćwiczenia. Badanie wykazało, że osoby z remisją choroby Leśniowskiego-Crohna, które ćwiczyły, rzadziej miały zaostrzenie choroby po sześciu miesiącach.

Osoby z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub nieokreślonym zapaleniem jelita grubego w remisji również rzadziej miały nawrót choroby po sześciu miesiącach, ale wyniki nie były statystycznie istotne w tym badaniu.

Wykazano, że ćwiczenia przynoszą ważne korzyści i dlatego w jakiejś formie są zalecane prawie każdemu. Wykazano, że szczególnie w przypadkach remisji lub łagodnej aktywności choroby ćwiczenia mają korzystny wpływ na jakość życia osób z IBD. Na początek ważna jest współpraca z pracownikiem służby zdrowia w celu zaprojektowania programu — na początku mogą być zalecane działania o niewielkim wpływie. Niektóre kwestie do omówienia obejmują sposób, w jaki ćwiczenia mogą prowadzić do poprawy nastroju, jakości życia, poziomu sprawności, zakresu ruchu, elastyczności i zmniejszenia bólu.