Związek między wirusem Epsteina-Barra a stwardnieniem rozsianym

Chociaż naukowcy nie znają dokładnej przyczyny stwardnienia rozsianego (MS), wielu uważa, że ​​jest to wynik wyjątkowej zależności między genetycznymi i specyficznymi czynnikami środowiskowymi danej osoby. Niektóre z tych czynników mogą obejmować niedobór witaminy D, palenie tytoniu i przeszłe infekcje wirusowe.

Większy nacisk położono również na wirus Epsteina-Barra (EBV) i rolę, jaką wydaje się odgrywać w rozwoju SM.

Jak działa wirus Epstein Barr

Wirus Epsteina-Barra jest najczęstszą przyczyną mononukleozy zakaźnej (stanu popularnie nazywanego „mono”).Należy do rodziny wirusów opryszczki i łatwo przenosi się z człowieka na człowieka poprzez płyny ustrojowe, głównie ślinę.

Szacuje się, że większość ludzi zarazi się wirusem EBV w pewnym momencie swojego życia, zwykle w dzieciństwie, chociaż większość nigdy nie zachoruje. Jeśli tak, objawy mogą obejmować:

• Zmęczenie
• Gorączka
• Bół głowy
• Bóle
• Zapalenie gardła
• Obrzęk węzłów chłonnych szyi
• Powiększona śledziona
• obrzęk wątroby
• Wysypka

Objawy mogą czasem być fizycznie wyczerpujące i wymagać dłuższego leżenia w łóżku, ale zwykle ustępują w ciągu dwóch do czterech tygodni.

Raz zainfekowany wirus nigdy nie znika, ale raczej integruje swój materiał genetyczny z komórką gospodarza i pozostaje tam w stanie nieaktywnym. W tym okresie tak zwanego „opóźnienia” wirus nie jest w stanie zarazić się.

Jednak pewne rzeczy mogą spowodować reaktywację ukrytego wirusa. Jeśli tak się stanie, osoba może nagle odczuwać objawy i być w stanie przenosić wirusa na inne osoby.

Związek między MS i EBV

Badając możliwe przyczyny SM, naukowcy od dawna wierzyli, że wirusy w jakiś sposób przyczyniają się do rozwoju choroby. W rzeczywistości aż 95 procent osób ze stwardnieniem rozsianym będzie miało dowody na przebytą infekcję w postaci przeciwciał.

Przeciwciała to białka obronne wytwarzane przez organizm w odpowiedzi na czynnik zakaźny. Każdy jest specyficzny dla tego agenta i tylko dla tego agenta i służy jako komórkowy „ślad” do przeszłej infekcji. Chociaż nie jest niczym niezwykłym posiadanie przeciwciał wirusowych w naszej krwi – każdy z nas to robi – istnieją pewne wirusy, które wydają się być blisko związane ze stwardnieniem rozsianym.

Jednym z nich jest wirus Epsteina-Barra. Według badania przeprowadzonego przez Harvard School of Public Medicine, opublikowanego w 2011 roku, EBV różnił się od innych wirusów w związku ze stwardnieniem rozsianym. Wśród ustaleń:

• Przeciwciała EBV były znacząco wyższe u ludzi, którzy ostatecznie rozwinęli stwardnienie rozsiane niż w dobranej grupie osób, które nie dostały choroby.
• Ryzyko stwardnienia rozsianego wzrosło znacząco po infekcji EBV.
• Osoby z określonym genem (HLA-DRB1) i wysokimi poziomami przeciwciał EBV były dziewięciokrotnie bardziej narażone na rozwój SM niż osoby bez genu i z niskim poziomem przeciwciał EBV.

Co więcej, obecni lub byli palacze z najwyższymi poziomami przeciwciał przeciwko EBV byli o 70 procent bardziej narażeni na rozwój SM niż ci, którzy nie mieli żadnego czynnika ryzyka.

Inne wirusy powiązane z MS

Podsumowując, odkrycia te stanowią najsilniejszy dowód na to, że EBV działa jako wyzwalacz zaburzenia, które dotyka ponad 400 000 Amerykanów.

Ale w rzeczywistości może to nie być jedyny wirus. Human herpesvirus-6 (HHV-6), wirus podobny do EBV, którym zaraża się prawie każdy, zwykle przed trzecim rokiem życia.

Jeśli chodzi o stwardnienie rozsiane, HHV-6 jest nie tylko związany z trzykrotnym wzrostem ryzyka postępującego SM u kobiet, ale wysoki poziom przeciwciał HHV-6 wydaje się być ściśle powiązany z ryzykiem nawrotu SM.

Chociaż nic z tego nie sugeruje przełomu w leczeniu lub zapobieganiu SM, może pewnego dnia dostarczyć nam środków do przewidywania przebiegu choroby poprzez śledzenie EBV, HHV-6 lub podobnych wirusów opryszczki.