Zarządzanie zmieniającymi się potrzebami żywieniowymi pod koniec życia

Członkowie rodziny i inni opiekunowie słusznie martwią się głodem i pragnieniem pod koniec życia ukochanej osoby. Zastanawiają się, czy pacjent powinien otrzymywać płyny dożylne, czy karmienie przez sondę. Obawiają się, że osoba, którą się opiekują, będzie głodna i będzie cierpieć bez możliwości spożycia dodatkowych składników odżywczych.

W końcu dostarczanie pożywienia i płynów ma fundamentalne znaczenie dla roli opiekuna. Czy twój ukochany nie umrze z głodu lub umrze z odwodnienia?

Dlaczego sztuczne odżywianie i nawadnianie często nie są najlepszymi opcjami

Sztuczne odżywianie to dostarczanie pacjentowi wsparcia żywieniowego w sposób, który nie wymaga od pacjenta żucia i połykania. Ten rodzaj żywienia można osiągnąć z całkowitym żywieniem pozajelitowym (TPN) lub przez zgłębnik nosowo-żołądkowy (zgłębnik NG) lub zgłębnik gastrostomijny (zgłębnik G lub zgłębnik PEG). Jednak w większości przypadków ryzyko sztucznego odżywiania i nawadniania przeważa nad korzyściami.

Ważne jest, aby zrozumieć, że utrata apetytu i utrata wagi to normalna część procesu umierania. U niektórych jest stopniowy, u innych dość nagły, ale prawie wszyscy pacjenci z chorobą ograniczającą życie przestają jeść i pić w pewnym momencie. Pacjenci i opiekunowie zgłaszali, że głód w tym momencie nie jest problemem. Pacjenci pod koniec życia po prostu nie są głodni.

Może wystąpić pragnienie, ale badania wykazały, że dożylne nawodnienie nie jest skuteczne w łagodzeniu pragnienia, jeśli w ogóle. Dobra higiena jamy ustnej przy użyciu wacików i lubrykantów jest zwykle wystarczająca do złagodzenia suchości w jamie ustnej. Inne objawy odwodnienia, takie jak skurcze mięśni, są rzadkie i można je leczyć środkami uspokajającymi, jeśli wystąpią.

Należy pamiętać, że Twój pacjent lub ukochana osoba nie umrze z głodu lub odwodnienia. Twój pacjent umrze z powodu podstawowej choroby lub stanu.

Jeśli staniesz przed podjęciem decyzji o wstrzymaniu lub zaprzestaniu sztucznego karmienia i/lub nawadniania, porozmawiaj z lekarzem swojego pacjenta o korzyściach i zagrożeniach wynikających z każdego z nich, ponieważ odnosi się to do indywidualnego przypadku pacjenta.

Więcej informacji na temat podejmowania trudnych decyzji dotyczących końca życia

Podejmowanie trudnych decyzji dotyczących opieki zdrowotnej: cele opieki. Rozważając leczenie przedłużające życie należy zacząć od określenia zamierzonych celów opieki.

Decyzja o wstrzymaniu lub wycofaniu podtrzymywania życia. Leczenie podtrzymujące życie, znane również jako podtrzymywanie życia, to każde leczenie mające na celu przedłużenie życia bez wyleczenia lub odwrócenia podstawowej choroby. Może to obejmować wentylację mechaniczną, sztuczne odżywianie lub nawadnianie, dializę nerek, chemioterapię i antybiotyki. Skąd możesz wiedzieć, jak wykonać tę ostatnią rozmowę?

Akty miłości: opieka nad umierającą ukochaną osobą. Bycie opiekunem osoby cierpiącej na chorobę przewlekłą lub ograniczającą życie jest stresujące, wyczerpujące i czasami mylące. Gdy chory rozpoczyna proces umierania, zadanie staje się bardziej wymagające, a emocje bardziej intensywne. Może się okazać, że zastanawiasz się, czy robisz właściwą rzecz, mówisz właściwą rzecz, a nawet myślisz właściwie.

Decyzja o zaprzestaniu jedzenia pod koniec życia. Nikt nie może ci powiedzieć, czy powinieneś dobrowolnie przestać jeść i pić. W zależności od jakości twojego życia, ilości cierpienia i osobistego systemu przekonań możesz zdecydować, czy ten wybór jest dla ciebie odpowiedni.