Leczenie wirusa Epsteina-Barra

Wirus Epsteina-Barra (EBV) jest jedną z najczęstszych infekcji u ludzi. Ta infekcja jest aktywna na całym świecie i około 95% ludzi zaraża się tym wirusem w ciągu swojego życia. EBV jest również znany jako ludzki herpeswirus 4.

Infekcja EBV zwykle nie powoduje objawów i dlatego często nie jest leczona. Jednak objawy, które powoduje, zazwyczaj można leczyć. Objawowe infekcje Epsteina-Barra mają na ogół postać mononukleozy zakaźnej, której leczeniem są dostępne bez recepty leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe, nawadnianie i odpoczynek.

Kobieta chora w domu z wysoką gorączką — przestrzeń wizualna / Getty

Kiedy ktoś zostaje po raz pierwszy zarażony wirusem EBV w dzieciństwie, zwykle nie ma żadnych objawów. Lub mogą mieć niespecyficzne objawy; w pewnym momencie Twoje dziecko może przypadkowo wywołać gorączkę, co może być spowodowane EBV lub jedną z wielu innych chorób wieku dziecięcego.

Co ciekawe, infekcja ta jest najbardziej agresywna w późnym okresie dojrzewania i młodych dorosłych (15-24 lata). Co najmniej jedna na cztery infekcje Epsteina-Barra w tym wieku powoduje problematyczne objawy. Kiedy infekcja EBV staje się problematyczna, nazywa się to mononukleozą zakaźną. Powszechnie określany jako mono, stan ten może być również spowodowany przez inne wirusy.

Objawy mononukleozy zakaźnej obejmują:

Głębokie wyczerpanie i zmęczenie
Gorączka
Ból lub zapalenie gardła
Obrzęk węzłów chłonnych szyi lub obrzęk migdałków
Wysypka

Objawy mogą trwać od dwóch do czterech tygodni, ale mogą trwać sześć miesięcy lub dłużej lub powodować inne komplikacje.

Niezbyt częste objawy mononukleozy zakaźnej obejmują powiększenie śledziony lub obrzęk wątroby utrzymujące się długo po ustąpieniu innych objawów.

Leczenie mononukleozy

Dbanie o siebie

Kiedy jesteś chory na mononukleozę zakaźną lub infekcję EBV, Twój lekarz prawdopodobnie zaleci pozostanie w domu, dużo odpoczynku i picie dużej ilości przezroczystych płynów. Jeśli boli Cię gardło, możesz spróbować płukać gardło ciepłą osoloną wodą lub ssać pastylki.

Słuchaj swojego ciała. Jeśli czujesz się zmęczony, pozostań w łóżku. Być może będziesz musiał wziąć wolne z pracy lub szkoły i poprosić kogoś o pomoc w domu.

Nawet gdy czujesz się lepiej, musisz uspokoić się. I unikaj sportów kontaktowych, aż do całkowitego wyzdrowienia – co najmniej trzy tygodnie po zachorowaniu – ponieważ zbyt duża aktywność może spowodować pęknięcie powiększonej śledziony.

Lek

Zamiast przepisywać cokolwiek, Twój lekarz prawdopodobnie zaleci, abyś polegał na lekach dostępnych bez recepty w celu kontrolowania gorączki, bólu, bólu gardła i bólu. Należą do nich leki przeciwbólowe, takie jak Tylenol (acetaminofen), Advil (ibuprofen) i Aleve (naproksen). Przyjmuj te leki zgodnie z zaleceniami lub zaleceniami lekarza. Nigdy nie podawaj aspiryny dzieciom.

Te leki nie wyleczą ani nie zabiją wirusa; pomagają tylko złagodzić objawy. Odpocznij, aby jak najszybciej poczuć się lepiej.

Ponieważ mononukleoza zakaźna jest wywoływana przez wirus, a nie bakterie, antybiotyki nie pomogą, chyba że masz wtórną infekcję bakteryjną. Leki przeciwwirusowe nie skracają czasu trwania objawów ani nie wpływają na ich nasilenie i nie są zazwyczaj zalecane w przypadku mononukleozy zakaźnej.

Sterydy również nie są zalecane i nie wydają się zmniejszać długości ani ciężkości choroby.

Rozwój szczepionki

Nie ma szczepionki przeciwko wirusowi Epsteina-Barra, chociaż trwają prace nad szczepionkami. Chociaż wirus jest powszechny, a większość ludzi nie daje żadnych objawów i dochodzi do siebie, EBV wiąże się z niektórymi nowotworami i stwarza pewne potencjalne długoterminowe powikłania, a nawet śmierć.

Celem szczepionek byłoby przygotowanie układu odpornościowego do zapobiegania tym powikłaniom i nowotworom.

Przewlekłe aktywne leczenie wirusa Epsteina-Barra

Czasami objawy wirusa Epsteina-Barra i mononukleozy zakaźnej nie ustępują. Mogą się pogorszyć i powodować długotrwałe komplikacje lub wirus może pojawić się ponownie, gdy układ odpornościowy osoby jest osłabiony. Jeśli choroba trwa dłużej niż sześć miesięcy, nazywa się ją przewlekłym aktywnym wirusem Epsteina-Barra (CAEBV) – rzadkim zespołem, który może być śmiertelny.

EBV staje się przewlekły, gdy układ odpornościowy pacjenta nie jest w stanie kontrolować wirusa. Ich białe krwinki zostają zakażone, a poziom wirusa we krwi pozostaje wysoki.

Pacjenci zwykle mają gorączkę i obrzęk węzłów chłonnych, śledziony i wątroby, a także obniżoną liczbę krwinek. Te okresy objawów mogą być przeplatane okresami, w których pacjent czuje się zdrowszy, ale w przypadku CAEBV poziom wirusa we krwi pozostaje wysoki.

Ta obniżona liczba krwinek naraża pacjenta na wtórne infekcje, niewydolność narządów i nowotwory krwinek białych. Każdy z nich może spowodować zgon u pacjentów z CAEBV.

Chociaż objawy wirusa Epsteina-Barra można leczyć, pierwotna przyczyna choroby — wirus — nie. Leki przeciwwirusowe nie działają, nie ma szczepionki, a inne typowe metody leczenia wirusów, takie jak interferon, nie są skuteczne.

Nie ma obecnie standardowego podejścia do chorób i powikłań związanych z wirusem EBV, ponieważ wiele z wypróbowanych terapii nie odniosło sukcesu. Najlepszym sposobem leczenia jest złagodzenie objawów i stanów spowodowanych infekcją.

Kiedy pacjent ma CAEBV, jedynym prawdziwym leczeniem jest przeszczep komórek macierzystych w celu naprawy układu odpornościowego, pomagając organizmowi w walce z wirusem. Ale nawet jeśli przeszczep się powiedzie, wirus może powrócić. Badania sugerują, że przeszczep ten należy wykonać na wczesnym etapie choroby, zapobiegając potencjalnemu uszkodzeniu i niewydolności narządów oraz zmniejszając częstość nawrotów.

Zapobieganie

Aby uniknąć zarażenia wirusem Epsteina-Barra i zarażenia mononukleozą zakaźną lub CAEBV, unikaj płynów ustrojowych innych osób (zwłaszcza śliny). Typowe objawy mono pojawiają się dopiero cztery–sześć tygodni po początkowej infekcji wirusowej. Zarażona osoba może chodzić i rozprzestrzeniać wirusa przez kilka tygodni, zanim wystąpią objawy.

Możesz również przekazać wirusa po wyzdrowieniu z mononukleozy zakaźnej, ponieważ wirus pozostaje w twoim ciele i może się ponownie obudzić, zwłaszcza jeśli twój układ odpornościowy jest osłabiony przez inną infekcję, leki lub inne schorzenia.

Jeśli martwisz się zarażeniem mononukleozą zakaźną, ważne jest, aby unikać śliny innych ludzi, ponieważ EBV infekuje komórki jamy ustnej. Kilka szybkich wskazówek:

Nie całuj osób, które mogą być chore lub narażone na EBV.
Nie dziel się drinkami z innymi.
Nie udostępniaj sztućców, szczoteczek do zębów ani innych przedmiotów wystawionych na działanie śliny lub innych płynów ustrojowych.
Zakryj kaszel i kichanie.

Inne sposoby rozprzestrzeniania się wirusa Epsteina-Barra obejmują transfuzje krwi, przekazywanie płynów ustrojowych podczas kontaktów seksualnych lub przeszczepy narządów.

Korona

Zakaźna mononukleoza jest poważną chorobą, ale większość pacjentów całkowicie wyzdrowieje. Jednak leżenie w łóżku przez całe tygodnie nie jest zabawne, a objawy są nieznośne i mogą trwać długo.

Odpocznij, pij dużo płynów, ssaj pastylki, twarde cukierki lub zamrożone lody i spróbuj płukać gardło słoną wodą, jeśli boli Cię gardło. Jedz, kiedy czujesz się wystarczająco dobrze.

Bądź delikatny dla swojego ciała. Walczy z wirusem i próbuje się wyleczyć. Zbierz swoje ulubione filmy lub programy na sesję pełnego oglądania. Poproś rodzinę i przyjaciół o pomoc przy posiłkach i innych pracach domowych. Jeśli po kilku tygodniach nie poczujesz się lepiej, skonsultuj się z lekarzem.

Prawie każdy w pewnym momencie swojego życia dostaje wirusa Epsteina-Barra. Większość tych przypadków przebiega bezobjawowo. Najbardziej krytycznym okresem życia, aby pamiętać o złapaniu tego wirusa, są lata studenckie.

Zmniejszając ryzyko narażenia, młodzi dorośli mogą uniknąć tygodniowego opuszczania szkoły lub pracy z powodu mononukleozy zakaźnej. Na szczęście, jeśli jesteś narażony i rozwijasz mono, masz dużą szansę na pełne wyzdrowienie w ciągu kilku tygodni.