Szkoły katolickie i inwestowanie w edukację specjalną

Przez lata dzieci ze specjalnymi potrzebami miały niewiele alternatyw dla szkół publicznych w zakresie edukacji, ale Disability News donosi, że szkoły katolickie mogą być gotowe do wejścia w biznes edukacji specjalnej na wielką skalę.

Rodzice ze szkół parafialnych mają zebrane fundusze na tworzenie specjalnych programów edukacyjnych lub zgodzili się płacić wyższe czesne dla szkół katolickich w celu opracowania takich programów. Co więcej, wiele szkół parafialnych, które nie mają pełnoprawnych programów nauczania specjalnego, dodało do swoich pracowników nauczycieli pomocowych.

Co jest odpowiedzialne za trend?

Nowa otwartość na specjalne programy edukacyjne może być napędzana przez zmniejszającą się populację uczniów regularnych, wybierających szkoły katolickie. W całym kraju szkoły parafialne są masowo zamykane, ponieważ fundusze diecezjalne wyczerpują się, a rodziny, które zmagają się z problemami finansowymi, wracają do szkół publicznych. Być może uczniowie z niepełnosprawnościami, dla których tak długo nie było miejsca w szkołach parafialnych, mogą teraz być zbawicielem niektórych z nich.

Ten trend zauważyli również wychowawcy i rodzice dzieci ze specjalnymi potrzebami. Oto, co niektórzy z nich powiedzieli* o swoich doświadczeniach z edukacją specjalną w szkołach katolickich.

Co zauważyli nauczyciele

Pedagog imieniem Kathi opowiadała, jak katolicka szkoła, z którą jest związana, zbiera fundusze na wsparcie uczniów ze specjalnymi potrzebami.

„Pracuję z uczniami małej katolickiej szkoły w Columbus w stanie Ohio” – powiedziała. „Mamy tutaj program o nazwie SPICE, Special People in Catholic Education. Obejmuje on uczniów uzdolnionych, jak również osoby o specjalnych potrzebach. Mamy garstkę uczniów, od wysokofunkcjonujących autystycznych po łagodnych upośledzonych umysłowo i tych z diagnozą kombinowaną. ubiegać się o dotacje, aby pokryć koszty. Rodzice w większości są bardzo zadowoleni z tej opcji”.

Pedagog Marta poinformowała, że ​​prowadzona przez nią szkoła katolicka otworzyła swoje drzwi dla uczniów z zespołem Downa.

Dyrektor katolickiej szkoły, Tony, powiedział, że jego szkoła przezwyciężyła wyzwania, aby służyć uczniom z trudnościami w nauce.

„Nasza szkoła była najbiedniejsza w mieście. Przyjęliśmy uczniów, którzy byli inni i pomogliśmy im wzrastać w wierze i wiedzy” – powiedział. „Jeden, z którym nadal utrzymuję kontakt, jest na studiach i ma się całkiem dobrze, mimo że został wyrzucony z innych szkół, zanim do nas przyszedł. Mocno wierzę, że pomógł nam bardziej niż my jemu. Apostołom, aby przyszły do ​​Niego wszystkie dzieci, a nie tylko te łatwe w nauczaniu lub pracy”.

Rodzice ze specjalnymi potrzebami z pozytywnymi doświadczeniami w szkołach katolickich

Rodzic o imieniu Ann powiedział, że szkoła katolicka w Riverhead w stanie Nowy Jork przyjęła jej dziecko specjalnej troski. „Oni odżywili i zachęcili moje dziecko z niepełnosprawnością w nauce” – powiedziała. „Mają świetny program, który obejmuje dyrektora, personel, a także personel dystryktu. To najlepsze z obu światów”.

Kathy, matka dziewczynki z zespołem Downa, powiedziała, że ​​była zaskoczona, gdy katolicka szkoła w Tulsa w stanie Oklahoma zgodziła się przyjąć jej córkę.

„Nasz dyrektor był zachwycony możliwością zapewnienia jej utrzymania” – powiedziała. „Do nas należało zebranie funduszy, utworzenie zarządu i zebranie stałego wsparcia dla naszego programu, aby wspierać paraprofesjonalistów w klasie oraz nauczyciela edukacji specjalnej w niepełnym wymiarze godzin w pisaniu programu nauczania. Ten integracyjny program działa dobrze. Mamy teraz czterech uczniów którzy inaczej nigdy nie zostaliby przyjęci do tradycyjnej szkoły katolickiej”.

Matka o imieniu Dawn poinformowała, że ​​jej syn z zespołem nadpobudliwości uwagi (ADHD) został przyjęty przez lokalną szkołę katolicką.

„Nasza szkoła bardzo ściśle i aktywnie pracuje nad edukacją mojego syna, a on ma się bardzo dobrze” – powiedziała. „Nasza szkoła otrzymuje fundusze państwowe z naszego miasta, co pozwala mu być nauczycielem pomocniczym w klasie przez pięć dni w tygodniu i ma go od pierwszej klasy. Nauczyciele i dyrektor ściśle współpracują ze mną wraz z zespołem ds. nauki dzieci z naszego okręgu szkolnego, który administruje oceny i jego IEP. Jestem trochę zdezorientowany, dlaczego inni w katolickich szkołach nie otrzymują swojego udziału z okręgu szkolnego. Płacisz podatek szkolny, z którego nie korzystasz, a Twoja szkoła prywatna powinna otrzymać pomoc”.

Wyzwania, przed którymi stają dzieci ze specjalnymi potrzebami w szkołach parafialnych

Zdaniem rodziców wiele dzieci specjalnej troski stoi przed możliwością wydalenia ze szkół katolickich. W niektórych szkołach parafialnych brakuje również programów interwencji behawioralnej dla uczniów ze specjalnymi potrzebami.

Shelley, matka dziecka z ADHD, jest tego przykładem. „Byliśmy w katolickiej szkole dla K-2, ale powiedziano mi, że to jego ostatni rok tam” – powiedziała. „Szkoła nie chce wprowadzać konsekwentnych pozytywnych zmian w zachowaniu. Brak wsparcia ze strony kościoła jest bardzo frustrujący. Czego to uczy nasze dzieci?”

Mia, matka dziecka z autyzmem, musiała stawić czoła wyzwaniom, próbując zapisać swojego syna specjalnej troski do tej samej katolickiej szkoły, co jego starsza siostra.

„Mój syn ma autyzm z pojawiającą się mową. Musi przebywać w pobliżu typowych dzieci, aby dalej rozwijać się społecznie” – wyjaśniła. „Dyrektor jest młody i nowy, a reszta personelu nie jest tak zaznajomiona, jak mogłaby spektrum autyzmu.

„Wszedłem, wiedząc, że będę systemem wsparcia i »edukatorem dla wychowawców«. Nienawidzę tego, że nie możemy się tak po prostu zarejestrować, jak wszyscy inni. Nienawidzę, że muszę błagać, żeby go tam wciągnąć. Cała sytuacja śmierdzi, ale na Boga, jeśli to sprawi, że ścieżka będzie trochę gładsza dla mojego syna i otworzy drzwi aby inni mieli tę opcję, wtedy to urzeczywistnię”.

Rodzic o imieniu Mary powiedział, że jej córka została zraniona, gdy wyrzucono ją ze szkoły katolickiej.

„Moja córka chodziła do szkoły katolickiej przez dwa lata” – powiedziała Mary. „W trzecim roku powiedziano mi, że nie mogą „zaspokoić jej potrzeb”. Była zdruzgotana. Zajęło jej dwa lata w miejscowej szkole publicznej, zanim przestała myśleć, że „wyrzucili ją”, ponieważ potrzebowała specjalnej edukacji do czytania i matematyki. Szkoła katolicka nie jest wyposażona w potrzebne jej środki. Nie podoba mi się nasz system szkół publicznych, ale na razie musimy z tym pracować”.

Zawijanie

Rodzice dzieci specjalnej troski, podobnie jak edukatorzy, mieli wiele doświadczeń w szkołach katolickich. Ich doświadczenia, zarówno pozytywne, jak i negatywne, wskazują, że szkoły parafialne muszą poczynić duże postępy, jeśli chodzi o edukację dzieci z trudnościami w uczeniu się.

*Uwagi zostały zredagowane dla jasności i ciągłości.