Życie z cukrzycą typu 1

Jeśli u Ciebie lub u kogoś, kogo znasz, zdiagnozowano cukrzycę typu 1, możesz mieć do czynienia z wieloma silnymi emocjami, od zaskoczenia, dezorientacji i lęku po gniew lub depresję. Te uczucia są normalną częścią postawienia nowej diagnozy, więc staraj się być cierpliwy w tym czasie przystosowania. Poznanie choroby może pomóc Ci w skutecznym radzeniu sobie z nią.

Co to jest cukrzyca typu 1?

Cukrzyca typu 1 to choroba, w której organizm wytwarza niewiele insuliny lub nie wytwarza jej wcale. Często nazywana cukrzycą młodzieńczą, ponieważ występuje najczęściej u nastolatków i nastolatków, cukrzyca typu 1 jest formą choroby autoimmunologicznej, w której układ odpornościowy atakuje komórki trzustki, które produkują insulinę. Przyczyna choroby jest słabo poznana, ale uważa się, że jest silnie powiązana z genetyką.

Cukrzyca typu 1 różni się od cukrzycy typu 2 tym, że styl życia odgrywa istotną rolę w rozwoju tej ostatniej. Cukrzyca typu 2 (określana również jako cukrzyca wieku dorosłego) może wystąpić w każdym wieku i jest równie silnie powiązana z otyłością i brakiem aktywności, jak z genetyką.

Często zakłada się, że osoba, u której cukrzyca rozwija się w wieku dorosłym, ma typ 2, ale nie zawsze tak jest. Cukrzyca typu 1 może objawiać się w wieku dorosłym w taki sam sposób, jak typ 2 może rozwijać się u dzieci. Zamieszanie dodatkowo pogłębia fakt, że niektórzy ludzie cierpią na chorobę znaną jako LADA, a LADA jest znacznie wolniejszym procesem autoimmunologicznym niż cukrzyca typu 1, a zatem ma łagodniejszy przebieg w porównaniu z cukrzycą typu 1.

Fakty na temat cukrzycy typu 1

Według American Diabetes Association około 1,25 miliona Amerykanów żyje obecnie z cukrzycą typu 1.Jest to stan, którego wiele osób nadal źle rozumie, wierząc, że osoby dotknięte chorobą „sam sobie z tym poradziły” z powodu braku ruchu i złej diety.

W rzeczywistości z cukrzycą typu 1 możesz być całkowicie zdrowy i nadal doświadczać symptomatycznych wzlotów i upadków spowodowanych brakiem kontroli insuliny. Zła dieta i brak aktywności mogą przyczyniać się do objawów, ale choroba występuje niezależnie od tych stanów i, w przeciwieństwie do typu 2, nie można jej cofnąć.

Emocjonalny

Cukrzyca typu 1 to choroba, z którą będziesz musiał sobie radzić i o której musisz myśleć codziennie. Dla wielu osób żyjących z cukrzycą typu 1 najtrudniejsze jest ciągłe myślenie o tym. Może być psychicznie i emocjonalnie wyczerpujący i nigdy nie znika. W rezultacie na początku może się to wydawać przytłaczające.

Mając to na uwadze, wiele osób dotkniętych chorobą ma odmienne doświadczenia. Przewlekły, zmieniający życie stan może często skoncentrować osobę na rzeczach, które naprawdę mają znaczenie. Może zachęcić kogoś do dokonania pozytywnych zmian w stylu życia, eliminując stres i niezdrowe nawyki, które mogły negatywnie wpłynąć na jego jakość życia. Pozwala ludziom ustalić cele, aby podejść do życia w zupełnie nowy sposób.

Uzyskaj pomoc od swoich pracowników służby zdrowia, a także dietetyka lub edukatora diabetologicznego, gdy dostosujesz swoją dietę i nauczysz się przyjmować insulinę. Postępuj krok po kroku. Z biegiem czasu dowiesz się, czego potrzebuje Twój organizm i co potrafi.

Fizyczny

Jeśli twoje ciało jest pozbawione insuliny (hormonu, który przenosi cukier do komórek jako paliwo), cukier może szybko gromadzić się w krwiobiegu, powodując głodzenie komórek. Kiedy tak się stanie, osoba często doświadcza objawów hiperglikemii (wysokiego poziomu cukru we krwi), w tym:

• Zwiększone pragnienie
• Bóle głowy
• Problemy z koncentracją
• Rozmazany obraz
• Częste oddawanie moczu
• Zmęczenie
• Utrata masy ciała
• Długotrwałe uszkodzenie nerwów i drobnych naczyń krwionośnych oczu, serca i nerek

Z drugiej strony, jeśli nie kontrolujesz poziomu insuliny lub zażywasz jej zbyt dużo, możesz również doświadczyć objawów hipoglikemii (niskiego poziomu cukru we krwi).

Społeczny

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie cukrzycę typu 1, zacznij od dowiedzenia się wszystkiego o tej chorobie. Znajdź endokrynologa do współpracy i stwórz sieć wsparcia, która może pomóc w normalizacji cukrzycy w Twoim życiu.

Szukaj wsparcia w formie internetowych lub osobistych grup wsparcia, które mogą być bardzo pomocne. Zawsze przyjmuj wszelkie porady, które słyszysz na forach społecznościowych, z przymrużeniem oka i konsultuj się z pracownikami służby zdrowia przed wprowadzeniem zmian; to, co działa dla innej osoby, może nie działać dla Ciebie.

Rozważ założenie grupy ćwiczeń, jeśli w Twojej okolicy jej nie ma. I pamiętaj, aby poprosić rodzinę i przyjaciół o pomoc, kiedy jej potrzebujesz.

Praktyczny

Aby kontrolować cukrzycę typu 1, osoby z tym schorzeniem muszą obserwować, co jedzą, monitorować poziom cukru we krwi i w razie potrzeby przyjmować zastrzyki z insuliny. Chociaż może się to wydawać dość proste i proste, najczęściej łatwiej to powiedzieć niż zrobić.

Jedną z cech charakterystycznych cukrzycy typu 1 jest to, że jest ona całkowicie nieprzewidywalna. Nie ma ustalonego przebiegu choroby, a ludzie mogą doświadczać różnych objawów i reakcji na środki kontroli insuliny. Często wzloty i upadki poziomu cukru we krwi mogą nie mieć rymów ani powodów. Nawet jeśli ta sama dieta jest utrzymywana dzień po dniu, odczyt może nagle wzrosnąć bez wyraźnego powodu.

Z tego powodu osoby z cukrzycą typu 1 zawsze muszą być w pogotowiu. Oznacza to, że masz przy sobie zapasy, gdziekolwiek się udają, w tym miernik poziomu cukru we krwi, awaryjne źródło cukru, a nawet chłodziarkę do insuliny, jeśli podróżujesz. Muszą również obserwować, co jedzą przez cały czas, licząc każdy węglowodan i unikając stresów, które mogą spowodować gwałtowny wzrost poziomu cukru we krwi.

Zazwyczaj osoba będzie musiała sprawdzać poziom cukru we krwi co najmniej trzy do czterech razy dziennie. Nowsze monitory do ciągłego monitorowania glikemii mogą również sprawdzać wartości w ciągu dnia, często za pomocą prostej aplikacji na telefon.

Pojawią się wyzwania, ale jeśli podejmiesz leczenie cukrzycy typu 1 jeden dzień – i jeden posiłek – na raz, będziesz w stanie lepiej zrozumieć własne ciało i sposób, w jaki choroba odnosi się do Ciebie jako jednostki. W ten sposób możesz być proaktywnym menedżerem, a nie ofiarą choroby.