Zrozumienie systemu klasyfikacji migotania przedsionków

Migotanie przedsionków nie jest najczęstszą arytmią serca, ale jest to najczęstsza arytmia, która może mieć tragiczne konsekwencje. Ale nie wszystkie migotanie przedsionków jest takie samo. Czasami ryzyko stwarzane przez migotanie przedsionków jest znaczne; w innych przypadkach ryzyko nie jest tak wysokie.

Tak więc, starając się sklasyfikować stopień ryzyka stwarzanego przez migotanie przedsionków u poszczególnych pacjentów, świadczeniodawcy na przestrzeni lat opracowali kilka różnych systemów klasyfikacji w celu opisania różnych „typów” migotania przedsionków. Te różne schematy klasyfikacji, wymyślone ze szlachetnych intencji, zaowocowały mnóstwem mylącej terminologii, która dla wielu praktyków nie wyjaśniała problemu i faktycznie miała odwrotny skutek.

Starając się zrównać wszystkich świadczeniodawców z migotaniem przedsionków, w 2014 roku American Heart Association, American College of Cardiology i Heart Rhythm Society ustanowiły ogólny system klasyfikacji. Ten system klasyfikacji ma na celu pomóc lekarzom w podjęciu decyzji, jak oceniać pacjentów z migotaniem przedsionków i jak najlepiej ich leczyć. Jest to system klasyfikacji, który powinien teraz zastąpić wszystkie starsze.

Nowa klasyfikacja uznaje, że migotanie przedsionków jest najczęściej stanem postępującym. Na początku arytmia zwykle występuje w epizodach, które są przerywane i krótkie. W miarę upływu czasu epizody stają się częstsze i trwalsze. Ostatecznie u wielu pacjentów migotanie przedsionków całkowicie wypiera normalny rytm serca i staje się trwałe.

„Typ” migotania przedsionków, który można zaobserwować, gdy u osoby po raz pierwszy zdiagnozowano tę arytmię, może pomóc lekarzowi w ustaleniu najbardziej odpowiedniego podejścia do terapii. Im bardziej arytmia pacjenta postępuje w kierunku np. trwałego migotania przedsionków, tym mniej prawdopodobne jest, że normalny rytm serca może zostać przywrócony i utrzymany.

System klasyfikacji migotania przedsionków

Oto aktualny standaryzowany system klasyfikacji migotania przedsionków.

Migotanie przedsionków

Mówi się, że migotanie przedsionków jest napadowe (termin medyczny oznaczający „przerywane”), jeśli występuje w dyskretnych epizodach trwających mniej niż siedem dni. W wielu przypadkach napadowe migotanie przedsionków może trwać od kilku minut do kilku godzin. Epizody napadowego migotania przedsionków mogą być bardzo częste lub dość rzadkie.

Niektórzy pacjenci z napadowym migotaniem przedsionków mają krótkie epizody, które nie dają żadnych objawów i są całkowicie „subkliniczne”. Oznacza to, że ani pacjent, ani jego lekarz nie są świadomi występowania epizodów migotania przedsionków. W takich przypadkach arytmia jest zwykle wykrywana nieoczekiwanie podczas monitorowania pracy serca. Subkliniczne migotanie przedsionków jest ważne, ponieważ podobnie jak cięższe przypadki migotania przedsionków może prowadzić do udaru mózgu.

To właśnie te subkliniczne epizody migotania przedsionków mają wykrywać produkty konsumenckie, takie jak Apple Watch i urządzenie AliveCor. Wczesne wykrycie napadowego migotania przedsionków może umożliwić leczenie zapobiegawcze w celu zmniejszenia ryzyka udaru mózgu. Ponadto osoby z napadowym migotaniem przedsionków są bardziej skłonne do pozytywnej odpowiedzi na leczenie mające na celu całkowite wyeliminowanie migotania przedsionków.

Uporczywe migotanie przedsionków

W tej drugiej kategorii migotanie przedsionków występuje w epizodach, które nie ustępują w ciągu siedmiu dni. Oznacza to, że w przeciwieństwie do napadowego migotania przedsionków, uporczywe migotanie przedsionków ma tendencję do długotrwałego trwania. W rzeczywistości, aby przywrócić normalny rytm serca, najczęściej konieczna jest interwencja medyczna. Pacjenci, u których występuje jeden lub więcej epizodów uporczywego migotania przedsionków, mogą w innym czasie nadal mieć epizody napadowego migotania przedsionków, ale obecnie są klasyfikowani jako „uporczywi” arytmia. Podczas leczenia osoby z uporczywym migotaniem przedsionków elektrofizjolodzy serca mają tendencję do ukierunkowania leczenia na pozbycie się migotania i przywrócenie prawidłowego rytmu serca.

Długotrwałe uporczywe migotanie przedsionków

Wiadomo, że u tych pacjentów epizod migotania przedsionków trwa dłużej niż 12 miesięcy. Z praktycznego punktu widzenia migotanie przedsionków stało się nową „podstawową” arytmią serca u tych pacjentów. Chociaż nadal można podejmować próby przywrócenia prawidłowego rytmu serca, jest to mniej prawdopodobne, aby były one skuteczne.

Stałe migotanie przedsionków

Jedyna różnica między „długotrwałym uporczywym” a „stałym” migotaniem przedsionków polega na tym, że w przypadku trwałego migotania przedsionków lekarz i pacjent zgodzili się zrezygnować z dalszych wysiłków w celu przywrócenia prawidłowego rytmu serca i przeszli do innej strategii leczenia. Stwierdzili, że migotanie przedsionków jest trwałe i przyjęli strategię terapii z kontrolą częstości akcji serca.

Zastawkowe i niezastawkowe migotanie przedsionków

Inną klasyfikacją migotania przedsionków, o której często się słyszy, jest migotanie przedsionków zastawkowe w porównaniu z migotaniem przedsionków niezwiązanych z zastawką; to znaczy, czy migotanie przedsionków jest związane z wadą zastawkową serca, taką jak zwężenie zastawki mitralnej.

Ze względów praktycznych klasyfikacja ta jest brana pod uwagę tylko przy podejmowaniu decyzji o leczeniu przeciwzakrzepowym w celu zapobiegania udarowi. Zasadniczo pacjenci z zastawkowym migotaniem przedsionków praktycznie zawsze wymagają leczenia przeciwzakrzepowego; pacjenci z niezastawkowym migotaniem przedsionków mogą tego nie robić.

Główną zaletą tego systemu klasyfikacji migotania przedsionków jest standaryzacja nazewnictwa, tak że gdy pracownicy służby zdrowia rozmawiają ze sobą o migotaniu przedsionków, wszyscy mają na myśli to samo. Tobie też pomaga zrozumieć swój stan.

Ponadto daje lekarzom pewne pojęcie o tym, jak daleko posunęło się migotanie przedsionków pacjenta w kierunku stałego rytmu serca, a zatem, jak prawdopodobne jest, że strategia mająca na celu przywrócenie normalnego rytmu może być skuteczna. Ostatecznie pomoże tobie i twojemu lekarzowi w podjęciu najlepszej dla ciebie decyzji dotyczącej leczenia.