Maskowanie twarzy w chorobie Parkinsona

Maskowana twarz (znana również jako hipomimia) to utrata mimiki twarzy najczęściej kojarzona z chorobą Parkinsona. Jest tak nazwany, ponieważ stan ten nadaje chorej osobie utrwalony, przypominający maskę wyraz.

W chorobie Parkinsona maskowanie może rozwinąć się, ponieważ postępująca utrata kontroli motorycznej rozciąga się na mięśnie twarzy, podobnie jak na inne części ciała. Zamaskowane facje mogą skomplikować i tak już trudną sytuację, odstraszając znajomych, których może zniechęcić lub zaniepokoić pozorny brak reakcji emocjonalnej.KątKąt

Maskowanie twarzy może również wystąpić w przypadku niektórych zaburzeń psychicznych lub psychicznych, ale w tych przypadkach przyczyną nie jest utrata kontroli nad mięśniami, ale raczej stępienie emocjonalne (czasami określane jako zmniejszona manifestacja afektu lub, w przypadku schizofrenii, mieszkanie afekt). To samo może wystąpić w przypadku niektórych leków, które mogą znacznie osłabić reakcję emocjonalną osoby.

W związku z tym zwykle używamy terminu hipomimia, aby opisać maskowanie twarzy w kontekście choroby Parkinsona. Sugeruje to, że faktyczna utrata kontroli motorycznej jest raczej fizycznym przejawem stępienia emocjonalnego.KątKąt

Zamaskowane twarze w chorobie Parkinsona

Większości z nas łatwo jest zrozumieć, dlaczego pozbawiona wyrazu twarz może być traumatyczna. Ludzie komunikują się nie tylko słowami, ale także poprzez subtelne, szybko zmieniające się zmiany w wyrazie twarzy. Osoba, która nie jest w stanie przekazać tych emocji twarzą, byłaby zagubiona, ponieważ inni mogą lekceważyć lub błędnie interpretować słowa, gdy wyrażenia nie pasują do siebie.

Maskowanie twarzy jest objawem zwyrodnieniowego charakteru choroby Parkinsona. Cechą charakterystyczną choroby jest postępująca utrata kontroli motorycznej i nie tylko głównych kończyn, ale także drobniejsze ruchy mięśni rąk, ust, języka i twarzy.

Hipomimia może wpływać zarówno na dobrowolne ruchy twarzy (takie jak uśmiech), jak i mimowolne (na przykład, gdy osoba jest zaskoczona). Istnieją również stopnie efektu, które lekarz stosuje, aby śledzić postęp choroby:KątKąt

• 0 – Normalny wyraz twarzy
• 1 – Lekka hipomimia, twarz pokerzysty
• 2 – Niewielka, ale zdecydowanie nienormalna utrata (zmniejszenie) ruchów twarzy
• 3 – Umiarkowana strata, która jest obecna przez większość czasu
• 4 – Znaczna strata, która jest obecna przez większość czasu

Terapia zamaskowanych twarzy

Wyraz twarzy ma znaczenie. Badania wykazały, że jakość życia jest lepsza u osób z chorobą Parkinsona, które przeszły terapię mającą na celu poprawę kontroli twarzy niż u osób, które tego nie zrobiły. Zwykle wymaga intensywnego programu prowadzonego przez terapeutę, który początkowo skupiałby się na szerszych ruchach twarzy, takich jak unoszenie brwi, rozciąganie ust lub marszczenie twarzy.

Jedna z technik, zwana leczeniem głosu Lee Silvermana (LSVT), jest wykorzystywana przez niektórych, aby pomóc ludziom z chorobą Parkinsona mówić głośniej i wyraźniej.KątWykorzystuje ćwiczenia artykulacyjne, które są podobne do technik aktorskich, w których osobę uczy się projektowania i odgrywania „zachowania w mówieniu” poprzez:

• Prostowanie postawy
• Patrzenie osobie bezpośrednio w twarz
• Utrzymywanie podbródka w górze
• Biorąc głęboki oddech przed mówieniem
• Koncentrowanie się na dużych, głośnych dźwiękach i powolnych, krótkich frazach

Technika LSVT i podobne metody rehabilitacyjne (takie jak śpiewanie w chórze lub wzmacnianie głosu) okazały się cenne w pomaganiu osobom z chorobą Parkinsona w skuteczniejszym oddzielaniu i kontrolowaniu określonych mięśni twarzy podczas komunikowania się w grupie lub jeden na jednego.