Nowe badanie mówi, że choroba Parkinsona może w rzeczywistości być dwiema chorobami

Zaskakujące nowe badanie postawiło hipotezę, że choroba Parkinsona to w rzeczywistości dwie różne choroby: jedna, która zaczyna się w mózgu, a druga, która zaczyna się w jelitach. To może pomóc wyjaśnić, dlaczego pacjenci z chorobą Parkinsona mają szereg objawów, argumentują naukowcy biorący udział w badaniu.

W badaniu, które opublikowano w czasopiśmie Brain, wykorzystano techniki obrazowania metodą pozytonowej tomografii emisyjnej (PET) i rezonansu magnetycznego (MRI) do przeanalizowania 37 osób, u których zdiagnozowano już chorobę Parkinsona lub które miały wysokie ryzyko zachorowania.KątKąt

Skany wykazały, że niektórzy ludzie mieli uszkodzony system dopaminy w mózgu, zanim doznali uszkodzenia serca i jelit. Ale inni pacjenci mieli uszkodzenia układu nerwowego w jelitach i sercu, zanim uszkodzenia były widoczne w układzie dopaminowym ich mózgu.

„Te odkrycia potwierdzają istnienie podtypów choroby Parkinsona typu mózg i ciało” – podsumowali autorzy w badaniu.

Podstawy choroby Parkinsona

Według National Institute on Aging (NIA) choroba Parkinsona to zaburzenie mózgu, które powoduje drżenie, sztywność i trudności z chodzeniem, równowagą i koordynacją.KątKąt

Objawy choroby Parkinsona zwykle pojawiają się stopniowo i nasilają się z czasem. Jak podaje NIA, w miarę postępu choroby pacjenci mogą mieć problemy z chodzeniem i mówieniem, a także zmiany psychiczne i behawioralne, problemy ze snem, depresję, problemy z pamięcią i zmęczenie.

Według National Institutes of Health (NIH) każdego roku diagnozuje się około 60 000 nowych przypadków choroby Parkinsona.

Jednym z głównych czynników ryzyka choroby Parkinsona jest wiek, a większość osób cierpiących na tę chorobę rozwija się w wieku około 60 lat.KątKąt

Choroba Parkinsona ma zwykle cztery główne objawy:

• Drżenie w dłoniach, ramionach, nogach, szczęce lub głowie
• Sztywność kończyn i tułowia
• Powolność ruchu
• Zaburzenia równowagi i koordynacji

Według NIA pacjenci mogą również doświadczać depresji i innych zmian emocjonalnych, trudności w połykaniu, żuciu i mówieniu, problemów z oddawaniem moczu lub zaparć, problemów skórnych i problemów ze snem.

Dlaczego 2 rodzaje choroby Parkinsona są prawdopodobne?

Współautor badania, dr n. med. Per Borghammer, profesor medycyny klinicznej na Uniwersytecie w Aarhus, mówi Verywell, że nie jest jasne, dlaczego tak się dzieje, i wskazuje, że jest to w tym momencie hipoteza. Jednak on i jego zespół badawczy mają pewne teorie.

Jedna z teorii głosi, że typ choroby Parkinsona, który zaczyna się w jelitach, jest wywoływany przez mikrobiom jelitowy, a także stany zapalne i infekcje. „Ponadto osoba prawdopodobnie musi być wrażliwa, [and] mają pewne geny ryzyka” – mówi Borghammer. Może to obejmować starzenie się, co jest znanym czynnikiem ryzyka choroby Parkinsona, mówi.

Jeśli chodzi o chorobę Parkinsona „najpierw mózg”, Borghammer uważa, że ​​jej początek jest prawdopodobnie wywoływany przez pewne geny, wraz ze starzeniem się.

W przypadku obu rodzajów choroby Parkinsona proces chorobowy prawdopodobnie zaczyna się od pecha, mówi Borghammer. „Krótko mówiąc, pierwsza patologia jest po prostu zdarzeniem losowym, a jeśli dana osoba jest podatna, proces patologiczny może się rozmnażać i wymykać się spod kontroli” – mówi. Borghammer porównuje to do rozwoju raka. „Pierwsza komórka rakowa najprawdopodobniej powstaje w wyniku losowych zdarzeń – przypadkowych mutacji – ale potem namnaża się i rozprzestrzenia” – mówi.

„Choroba Parkinsona jest zaburzeniem neurodegeneracyjnym. Nic dziwnego, że choroba zwyrodnieniowa obejmuje wiele systemów w mózgu” – mówi Verywell Amit Sachdev, dyrektor medyczny w wydziale medycyny nerwowo-mięśniowej na Michigan State University. Sachdev nie pracował nad nowym badaniem.

„To ma sens, że pacjent może mieć kilka systemów zaangażowanych jednocześnie i że te systemy mogą wyglądać tak, jakby robiły zupełnie inne rzeczy”, mówi. „Ostatecznie, podczas gdy dokładna kolejność, w jakiej choroba dotyka ludzi, może być bardzo specyficzne dla danej osoby, zaangażowane systemy są częścią przewidywalnego zespołu chorobowego.”

Objawy różnią się wśród pacjentów

Występują różne objawy w zależności od pacjenta, ale ogólnie Borghammer twierdzi, że poniższe informacje mogą dotyczyć progresji objawów u osób z każdym typem choroby Parkinsona.

U pacjentów, u których choroba Parkinsona zaczyna się w jelitach:

“[They] najpierw rozwijają się zaparcia, problemy z ciśnieniem krwi i problemy z moczem, ponieważ autonomiczny układ nerwowy jest uszkodzony jako pierwszy” – mówi Borghammer. „Patologia rozprzestrzenia się na dno pnia mózgu, a następnie pojawia się zaburzenie snu. Dopiero po latach pojawiają się objawy motoryczne”.

U pacjentów, u których choroba Parkinsona rozpoczyna się w mózgu:

Kolejność objawów będzie odwrotna dla pacjentów, u których choroba Parkinsona zaczyna się w jelitach, mówi Borghammer. „Patologia prawdopodobnie zaczyna się w mózgu i początkowo nie powoduje wielu objawów” – mówi. „Pierwszym wyraźnym objawem, który się pojawia, są objawy motoryczne, oznaczające uszkodzenie układu dopaminowego”.

Choroba następnie rozprzestrzenia się w pniu mózgu, gdzie może powodować problemy ze snem, mówi. „W końcu patologia dociera do obwodowego układu nerwowego i powoduje zaparcia, problemy z moczem i problemy z ciśnieniem krwi”.

Jak to może wpłynąć na leczenie

Jeśli niektóre formy choroby Parkinsona zaczynają się w jelitach, „możemy być w stanie całkowicie zapobiec chorobie, usuwając te czynniki ryzyka lub zmniejszyć ryzyko choroby Parkinsona, upewniając się, że mamy dobry mikrobiom w naszych jelitach” – mówi Borghammer. . „Ponadto teoretycznie możliwe jest, że objawy pacjentów z chorobą Parkinsona można bezpośrednio leczyć, manipulując mikrobiomem”.

Borghammer mówi, że osoby z chorobą Parkinsona, która zaczyna się w jelitach, mogą być wcześniej zidentyfikowane, co może pomóc spowolnić postęp choroby.

„Lepsze zrozumienie, w jaki sposób zwyrodnienie obejmuje różne regiony ciała, może pomóc nam wcześniej zdiagnozować chorobę” – mówi Sachdev. „Wczesna interwencja jest najlepsza, gdy próbujesz radzić sobie z chorobą zwyrodnieniową”.

Chociaż Borghammer przyznaje, że pojęcie choroby Parkinsona jako dwóch odrębnych stanów jest w tym momencie teorią, ma nadzieję, że zainspiruje to innych badaczy do dalszego zgłębiania tej koncepcji.

„Różne geny lub inne czynniki mogą powodować jeden lub drugi typ” – mówi. „Jeżeli uda nam się zidentyfikować takie czynniki, być może będziemy mogli opracować nowe terapie, aby zmienić przyczynę choroby, a nawet całkowicie jej zapobiec. Ale zanim tam dotrzemy, musimy jeszcze przeprowadzić wiele badań”.