Jak pracownicy zdalni mogą ponownie dostosować się do życia biurowego?

Gdy firmy finalizują plany powrotu do biura, pojawiły się dwa rodzaje pracowników: ci, którzy chcą pracować zdalną na zawsze i ci, którzy są podekscytowani opuszczeniem domu.

Ostateczna decyzja należy jednak do pracodawców. Giganci technologiczni, tacy jak Apple i Google, przyjmują hybrydowy model pracy, w którym pracownicy mogą mieć swobodę wyboru czasu pracy z domu. Niektóre firmy, takie jak Morgan Stanley, wymagają od swoich pracowników pełnego powrotu do tej jesieni.

Podczas gdy niektórzy pracownicy są gotowi do ponownego przejęcia biura, dla innych okres przejściowy może być trudny lub destrukcyjny. Pandemia COVID-19 skłoniła wielu do refleksji nad tym, co oznacza równowaga między życiem zawodowym a prywatnym, ponieważ spędzili ostatni rok manewrując radościami i żalem związanymi z pracą zdalną.

Jak ci pracownicy ponownie przystosują się do życia biurowego?

Will Speros, redaktor magazynu z Nowego Jorku, od maja powrócił do pracy w biurze raz w tygodniu. Pomyślał, że byłby zachwycony, gdyby wyjechał po 14 miesiącach pracy z domu, ale dojazdy ponownie przypomniały mu o presji sztywnego harmonogramu od dziewiątej do piątej.

“[The pandemic] zmusił mnie do zwolnienia tempa, ponieważ wcześniej było tyle niepotrzebnego, narzuconego sobie przeze mnie pośpiechu”, mówi Verywell.

W domu Speros pracował we własnym tempie i nadal wykonywał swoje zadania na czas. Ponieważ każdego dnia spędzał więcej godzin siedząc na krześle, zaczął zwracać baczną uwagę na swoją postawę i napięcie w szczęce.

„Dało mi to pozwolenie na bardziej delikatne traktowanie mojego ciała”, mówi o pracy w domu, dodając, że czasami ucinał sobie drzemkę w ciągu dnia pracy, jeśli czuje się ospały.

Dr Rebecca Robbins, naukowiec zajmująca się snem w Brigham and Women’s Hospital oraz wykładowca medycyny w Harvard Medical School, mówi Verywell, że wzrost liczby drzemek i średni czas snu jest jedną z pozytywnych konsekwencji pandemii.

Zamiast polegać na kawie lub napojach energetycznych, aby przetrwać dzień pracy, Robbins sugeruje, że popołudniowa drzemka może zwiększyć koncentrację i czujność, chociaż ten nawyk może być nie do przyjęcia w miejscu pracy. Osobom, które wracają do ustawień biurowych, Robbins zaleca zmniejszenie „społecznego jet lag”, który występuje, gdy ludzie opóźniają porę snu w weekendy, a następnie rekompensują to w tygodniu pracy.

„Jeśli ze względów towarzyskich nie kładziesz się spać do późna w piątek lub sobotę, próba powrotu do poniedziałkowego harmonogramu jest koszmarem” – mówi.

Tworzenie separacji między życiem zawodowym a prywatnym

Pomimo silnego upodobania do pracy zdalnej po pandemii, niektórzy pracownicy chętnie wracają do biura.

Desmond Foo, inżynier oprogramowania, który od marca 2020 roku pracuje zdalnie, mówi Verywell, że ma problemy z utrzymaniem koncentracji i motywacji. Początkowo doceniał elastyczność i wygodę pracy w domu, ale bezmyślne rozrywki, takie jak Netflix i TikTok, wydłużały jego dzień pracy dłużej niż zwykle. Wcześniej aktywny biegacz, Foo stopniowo pogrążył się w siedzącym trybie życia i nigdy więcej nie wrócił do biegania.

„Skończyło się na tym, że spędzałem więcej czasu z pracą w pamięci w ciągu dnia”, mówi, dodając, że mógł zostawić pracę za sobą, kiedy wychodził z biura. „Teraz mój komputer jest zawsze pod ręką i bardzo łatwo pokusić się o sprawdzenie poczty o 23:00”

Większość ludzi wolałaby podejście hybrydowe, dodaje Foo, ale chciałby wrócić do biura na pełny etat. „Byłoby to lepsze dla mojej ogólnej równowagi między życiem zawodowym a prywatnym”, mówi.

Pracownicy zdalni mogą nadmiernie rekompensować brak fizycznej obecności, pozostając online i reagując na wiadomości i e-maile nawet w czasie wolnym. Dr Lacie Barber, profesor nadzwyczajny psychologii na Uniwersytecie Stanowym w San Diego, opisuje to zjawisko jako „telepresję w miejscu pracy”, potrzebę szybkiego reagowania na komunikację tekstową.

Barber mówi Verywellowi, że ludzie byli wyczerpani telepresją jeszcze przed pandemią, niezależnie od tego, czy pracowali zdalnie, czy osobiście. „Możesz również poczuć telepresję w biurze, na przykład próbując wykonać inną pracę, ale rozpraszają cię wiadomości pojawiające się w skrzynce odbiorczej” – mówi.

W swoich badaniach Barber odkryła, że ​​telepresjonowani pracownicy zgłaszali wyższe wskaźniki wypalenia, absencji i problemów z jakością snu. Według ankiety Gallupa wypalenie było coraz większym problemem wśród pracowników przed pandemią, a nagłe przejście do pracy z domu w pełnym wymiarze godzin spowodowało gwałtowny wzrost poziomu codziennego stresu.

Wyraźna komunikacja o dostępności jest kluczem do zachowania równowagi między czasem włączenia i wyłączenia, dodaje Barber. „Ważne jest, aby okresowo wyłączać gadżety również w czasie pracy”, mówi. „Wiele naszych zadań roboczych wymaga głębokiej pracy, skupionego czasu na złożone lub krytyczne myślenie”.

Dla menedżerów, którzy czują się zobowiązani do pozostawania w kontakcie, ten okres wspólnej refleksji daje szansę „delegowania i wzmocnienia innych członków zespołu” z dodatkowym mentoringiem i szkoleniem, mówi Barber.

Prawo do rozłączenia

Pandemia COVID-19 nie tylko wymusiła drastyczną zmianę w sposobie pracy ludzi, ale także w sposobie definiowania ich relacji z pracą. W całej Europie związki zawodowe i politycy naciskają na prawo do rozłączenia, odnosząc się do przepisów, które określiłyby jasne granice godzin pracy. Ale ten sam trend jest odbierany ze sceptycyzmem w Stanach Zjednoczonych, wyjaśnia Barber.

„Nasze środowisko polityczne nie popiera ogólnie praw pracowniczych”, mówi, dodając, że istnieją błędne przekonania na temat tego, w jaki sposób te przepisy ograniczają godziny pracy firm. „W rzeczywistości prawo [in France] wymaga jedynie od firm ustalenia przewidywalnych godzin, w których pracownicy muszą reagować na wiadomości e-mail”.

Chociaż odejście od mentalności „zawsze włączonej” w Stanach Zjednoczonych wymaga wysiłku zarówno ze strony osób fizycznych, jak i pracodawców, regulacje prawne mogą wysyłać szersze przesłanie „doceniania zdrowych praktyk pracy i unikania wyzysku” – dodaje Barber.

W wielu firmach i ich pracownikach toczą się szersze rozmowy na temat równowagi między życiem zawodowym a prywatnym. Podczas gdy pracodawcy uczą się elastyczności i otwartości na indywidualne potrzeby i różnice, pracownicy są również odpowiedzialni za weryfikację własnych nawyków technologicznych.

Robbins, który badał, w jaki sposób pandemia zachęciła ludzi w obszarach metropolitalnych do dłuższego snu, twierdzi, że ważne jest utrzymanie zdrowych zachowań, gdy pracownicy przystosowują się do nowych rutyn. Może to oznaczać przestrzeganie weekendowych harmonogramów snu lub codzienne medytowanie w celu zmniejszenia stresu.

„Zastanów się, co zmieniłeś podczas pandemii”, mówi Robbins. „Jeśli zaszły zdrowe zmiany, znajdź sposób na zachowanie tych nawyków, gdy rozważamy powrót do miejsca pracy”.