Anatomia kości czołowej

Kość czołowa, najczęściej nazywana czołem, podtrzymuje przód i tył czaszki. W okresie niemowlęcym kość czołowa jest połączona szwem czołowym, stawem dzielącym dwie połówki kości czołowej. Gdy niemowlę zaczyna rosnąć, ten przedni szew łączy kość czołową w jeden solidny kawałek.

Anatomia

Struktura kości czołowej składa się z trzech części: płaskonabłonkowej, oczodołowej i nosowej.

Największą częścią jest płaskonabłonkowa część kości czołowej. Zewnętrzna część płaskonabłonkowa jest płaska, ale wewnętrzna jest wklęsła i składa się z zatok czołowych, wcięcia nadoczodołowego, które umożliwia nerwowi nadoczodołowemu zapewnienie funkcji czuciowej nosa i dużej części powiek górnych oraz łuku brwiowego (jaki jest twój łuk brwiowy).

Część oczodołowa kości czołowej tworzy wierzchołek kości oczodołu i zatok sitowych, które znajdują się między oczami a nosem. Dwa otwory z przodu iz tyłu części oczodołowej kości czołowej umożliwiają przepływ nerwów do zatok.

Wreszcie nosowa część kości czołowej pomaga uformować strukturę samego nosa.

Lokalizacja

Kość czołowa znajduje się przed czaszką, nad kośćmi nosowymi i przed kośćmi ciemieniowymi, które tworzą boki czaszki.

Kość czołowa jest również otoczona siedmioma ruchomymi kośćmi, które tworzą stawy.

Wariacje anatomiczne

Niemowlęta mają przestrzeń między kośćmi czołowymi i ciemieniowymi zwaną ciemiączką.

Wszystkie dzieci będą miały na początku ciemiączko, jedno z tyłu głowy i ciemiączko przednie, które znajduje się na czubku głowy. Ciemiączko z tyłu głowy zwykle zamyka się, gdy dziecko ma dwa miesiące, a górne ciemiączko między siódmym a 18 miesiącem życia.

Opóźnione przypadki zamknięcia ciemiączka mogą być oznaką:

• Achondroplazja (rodzaj karłowatości)

• Niedoczynność tarczycy
• Zespół Downa
• Zwiększone ciśnienie śródczaszkowe
• Krzywica (choroba, która powoduje miękkie kości z powodu braku witaminy D, wapnia lub fosforanów)

Ewentualnie ciśnienie wewnątrzczaszkowe może być wynikiem zbyt szybkiego zamknięcia ciemiączka.

Niektóre depresje lub obrzęki ciemiączka u niemowlęcia są całkowicie normalne i mogą wskazywać na możliwe zagrożenia dla zdrowia, ponieważ ciemiączko będzie wyglądało na zapadnięte, jeśli niemowlę jest odwodnione.

Inne anatomiczne odmiany kości czołowej obejmują złamanie w dowolnym miejscu samej kości, które zwykle jest diagnozowane przez jeden z następujących objawów:

• Ból
• Obrzęk
• Asymetria twarzy
• Mrowienie lub drętwienie twarzy
• Krwiak twarzy
• Zgrzytliwy dźwięk w kości czołowej lub wokół niej, który może być ocieraniem się stawów lub kości.
• Podwójne widzenie w wyniku złamania lub urazu kości czołowej w pobliżu obszaru oczodołu.

Funkcjonować

Kość czołowa jest jedną z ośmiu kości, które razem tworzą czaszkę, zwaną inaczej obudową ochronną mózgu.

Pomiędzy mózgiem a kością czołową znajduje się płyn mózgowo-rdzeniowy. Płyn ten znajduje się pomiędzy oponami mózgowymi, które otaczają mózg. Te wyściełane warstwy i płyn mózgowo-rdzeniowy chronią mózg przed uderzeniem w czaszkę.

Podczas gdy wiele nerwów przechodzi przez kość czołową, aby zapewnić funkcje motoryczne i sensoryczne w różnych obszarach głowy, sama kość czołowa nie zapewnia funkcji motorycznych ani sensorycznych. Jednak środek kości czołowej ma konsystencję gąbki i jest wypełniony komórkami macierzystymi, które następnie tworzą czerwone krwinki, białe krwinki i płytki krwi, które są rozprowadzane do krwiobiegu.

Powiązane warunki

Stany związane z kością czołową obejmują hiperostosis frontalis interna i kraniosynostozę.

W przypadku hyperostosis frontalis interna część kości czołowej jest grubsza niż normalnie. Wiąże się z nim wiele różnych stanów – w tym drgawki, bóle głowy, otyłość, moczówka prosta, nadmierny wzrost włosów i zaburzenia gruczołów płciowych – ale nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. To jest dość powszechne; aż 12% kobiet może mieć pewien stopień pogrubienia kości czołowej. (Wstaw odnośnik tutaj) Większość ekspertów uważa, że ​​to odkrycie jest zwykle wariantem normalnej anatomii.KątKąt

Kraniosynostoza występuje u niemowląt, gdy jakiekolwiek szwy zamykają się wcześnie. Powoduje to nieprawidłowo ukształtowaną czaszkę, ponieważ kości są ograniczone i nie mogą się rozszerzać wraz ze wzrostem mózgu. Nieleczona kraniosynostoza może prowadzić do trwałych deformacji głowy, drgawek, opóźnień rozwojowych i zwiększonego ciśnienia w mózgu.

Rehabilitacja

Nie jest znane leczenie hiperostosis frontalis interna. Zamiast tego świadczeniodawcy muszą leczyć objawy, takie jak bóle głowy i drgawki, co można zrobić za pomocą leków.

Leczenie kraniosynostozy zazwyczaj wymaga zabiegu chirurgicznego, w którym zespół chirurgiczny uwalnia zrośniętą kość czołową i przekształca obszary, które zostały zdeformowane od zamknięcia. Odbywa się to w przypadku niemowlęcia jak najwcześniej (zwykle około ośmiu miesięcy), ponieważ kości niemowlęcia są niezwykle plastyczne, a wzrost kości następuje szybciej, aby dostosować się do wzrostu mózgu.

Ważne jest, aby pamiętać, że kość czołowa i czaszka są oddzielone od mózgu, szczególnie jeśli próbujesz ustalić, czy masz do czynienia z urazem głowy, czy urazem mózgu. Podczas gdy większość urazów głowy można naprawić przy minimalnych długotrwałych skutkach, urazowe uszkodzenie mózgu może prowadzić do trwałej utraty motoryki lub czucia.

Jeśli uważasz, że masz uraz kości czołowej, najbezpieczniej jest sprawdzić to u lekarza. kto może prawidłowo zdiagnozować, wykluczając poważniejszy uraz mózgu, a także zapewnić najlepszy możliwy plan leczenia.