„Badanie bąbelkowe” dla otworu patentowego Ovale

Badanie pęcherzykowe to nieinwazyjny test, który pozwala lekarzom ocenić przepływ krwi przez serce. Jest zwykle stosowany w połączeniu z echokardiogramem (w którym to przypadku lekarze często nazywają to „echokardiografią kontrastową”) lub przezczaszkowym badaniem dopplerowskim (TCD). Badanie pęcherzykowe jest często wykonywane, gdy podejrzewa się przetrwały otwór owalny (PFO).

Monitor pracy serca, pacjent i lekarze w tle na oddziale intensywnej terapii — Caiaimage / Sam Edwards / Getty Images

Jak przeprowadza się badanie bąbelkowe

Badanie bąbelków wykorzystuje fakt, że kiedy fale dźwiękowe napotykają różne rodzaje mediów fizycznych – w tym przypadku gaz kontra ciecz – odbijają się one bardziej i tworzą więcej „fal echa”. Te fale echa pojawiają się na echokardiogramie jako zwiększona gęstość.

W typowym badaniu pęcherzykowym, roztwór soli fizjologicznej jest energicznie wstrząsany w celu wytworzenia maleńkich pęcherzyków, a następnie wstrzykiwany do żyły.KątGdy bąbelki wędrują przez żyłę do prawej strony serca, zwiększona gęstość, jaką wytwarzają na obrazie echokardiograficznym, pozwala lekarzowi na obserwowanie, jak bąbelki przemieszczają się przez komory serca.

Jeśli serce funkcjonuje normalnie, bąbelki będą widoczne w prawym przedsionku, następnie w prawej komorze, następnie przez tętnicę płucną i do płuc, gdzie są odfiltrowywane z krążenia.

Jeśli jednak bąbelki dostają się do lewej strony serca, oznacza to, że pomiędzy dwiema stronami serca znajduje się nieprawidłowy otwór — tak zwany przeciek wewnątrzsercowy.

Przeciek wewnątrzsercowy może być wytworzony na przykład przez PFO, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej lub ubytek przegrody międzykomorowej.

Obecnie dostępne są komercyjne formy „bąbelków”, które można wykorzystać podczas badań pęcherzyków. Te nowe środki zwykle składają się z maleńkich osłonek białkowych lub fosfolipidowych, które zawierają gaz. Te nowe środki wydają się być bezpieczne w większości przypadków, aw niektórych przypadkach mogą zapewnić lepsze obrazowanie echa. Są jednak znacznie droższe niż wstrząśnięty roztwór soli fizjologicznej.

Badania bąbelkowe dla patentowego otworu owalnego

Najczęstszym powodem przeprowadzenia badania pęcherzykowego jest poszukiwanie PFO. W tych badaniach, gdy pęcherzyki są wstrzykiwane do żyły, pacjent jest proszony o wykonanie manewru Valsalvy (tj. kładzenie się tak, jakby miał wypróżnienie).

Manewr Valsalvy przejściowo podnosi ciśnienie po prawej stronie serca, tak że jeśli obecny jest PFO, często można zobaczyć pęcherzyki wchodzące do lewego przedsionka. Pęcherzyki pojawiające się w lewym przedsionku podczas testu potwierdzają obecność PFO.

Głównym powodem, dla którego lekarze martwią się PFO, jest możliwość, że mogą pozwolić zakrzepom krwi przedostać się do lewej strony serca, gdzie mogą dostać się do krążenia mózgowego i wywołać udar zatorowy.

Na szczęście, chociaż PFO są dość powszechne (występują nawet u 25% dorosłych), rzadko prowadzą do udaru. Tak więc, chociaż pozytywne badanie bańkowe może potwierdzić obecność PFO, nie mówi lekarzowi zbyt wiele o prawdopodobieństwie udaru.

Większość ekspertów uważa, że lepszym sposobem oceny, czy PFO może wywołać udar, jest wykonanie przezczaszkowego badania dopplerowskiego w połączeniu z badaniem pęcherzykowym.

W badaniu TCD do wizualizacji pęcherzyków przemieszczających się przez naczynia krwionośne mózgu wykorzystuje się techniki echa. Badanie TCD może wykryć, czy pęcherzyki wstrzyknięte do żyły rzeczywiście dostają się do krążenia mózgowego. Jeśli tak, wydaje się, że PFO zwiększa ryzyko udaru mózgu, a lekarz będzie bardziej skłonny zalecić terapię przeciwzakrzepową, a jeśli udar już wystąpił, prawdopodobnie chirurgiczne zamknięcie PFO.