Czytanie dekodowanie i trudności w uczeniu się

Czytanie dekodowanie to praktyka używania różnych umiejętności czytania do czytania lub „odszyfrowywania” słów. Czytając dekodowanie, czytelnicy wypowiadają słowa, wymawiając ich części, a następnie łącząc te części, aby utworzyć słowa. Aby czytać z wystarczającą płynnością, aby zrozumieć, co jest czytane, czytelnicy muszą być w stanie rozszyfrować słowa i szybko i dokładnie łączyć części.

Dzieci z trudnościami w uczeniu się, takimi jak dysleksja, podstawowe czytanie lub czytanie ze zrozumieniem często mają trudności z nauką umiejętności dekodowania i potrzebują dużo praktyki.

Fazy ​​dekodowania czytania

Czytelnicy, którzy nie rozwijają umiejętności dekodowania, również będą mieli trudności z czytaniem ze zrozumieniem. Najwcześniejsze fazy czytania instrukcji dekodowania zwykle obejmują świadomość fonemiczną i instrukcje foniczne.Zazwyczaj w pierwszej klasie dzieci uczą się wypowiadać różne dźwięki w słowach i łączyć je w słowa do jednej sylaby. Prawdopodobnie będą również działać zarówno z długimi, jak i krótkimi samogłoskami.

W miarę jak dzieci przechodzą przez pierwsze lata, uczą się dekodować coraz bardziej złożone słowa z więcej niż jedną sylabą. W starszych klasach podstawowych dzieci zaczynają uczyć się o przedrostkach i przyrostkach. Będą również badać korzenie greckie i łacińskie, aby lepiej zrozumieć znaczenie złożonych słów. Gdy dzieci nabierają biegłości w tych umiejętnościach, stają się one bardziej automatyczne. Dzieci nie czują już potrzeby wypowiadania każdej litery, aby rozszyfrować słowa. Zaczynają bardziej polegać na rozpoznawaniu wzroku. Nierzadko zdarza się jednak, że dzieci z trudnościami w uczeniu się, takimi jak dysleksja, potrzebują więcej czasu i więcej ćwiczeń z takimi umiejętnościami niż dzieci bez trudności w uczeniu się.

W miarę jak dzieci nabierają biegłości w rozpoznawaniu słów i ich części, zaczynają się uczyć, jak łączyć zbitki liter i rozpoznawać wspólne grupy liter oraz jak te zbitki wpływają na ich znaczenie. Dzieci zaczynają czytać grupy liter, a nie pojedynczo. Dzieci są zazwyczaj uczone wyszukiwania części słów lub słów źródłowych, które już znają, aby odszyfrować większe nieznane słowa.Na przykład pies i dom tworzą słowo buda.

Jak dzieci z trudnościami w uczeniu się mogą pomóc w dekodowaniu

Dzieci z trudnościami w nauce czytania lub dysleksją często mają słabe umiejętności fonologiczne, co wpływa na ich zdolność do efektywnego uczenia się dekodowania. Często potrafią w pełni zrozumieć fragmenty, które są im czytane, ale tracą znaczenie fragmentów, gdy próbują je przeczytać samodzielnie. Aby rozwiązać ten problem, czytelnicy mający problemy z czytaniem często potrzebują powtarzających się ćwiczeń i ćwiczeń w zakresie foniki i dekodowania przez dłuższy czas niż dzieci sprawne. W celu zaspokojenia tych potrzeb badacze zazwyczaj zalecają programy nauczania oparte na badaniach.

Wiele programów opartych na badaniach zawiera wyraźne instrukcje dotyczące dekodowania, takie jak:

• Wysondowanie liter i zbitek liter.
• Nauka rodzin słów, które mają podobne korzenie, takie jak moc i jasność.
• Nauka przewidywania słów za pomocą wskazówek kontekstowych. Na przykład w „Pies szczekał całą noc” czytelnik może przewidzieć słowo szczekane na podstawie początkowego dźwięku i faktu, że ma ono sens w zdaniu.
• Nauka słów o wysokiej częstotliwości za pomocą wzroku.

Nauczyciele oceniają umiejętności czytania dzieci za pomocą arkuszy papierowych, a także poprzez ocenę opartą na wynikach. Oznacza to, że uczniowie czytają na głos, a nauczyciele uważnie słuchają, aby zauważyć, jakie rodzaje błędów popełniają dzieci podczas czytania. Nauczyciele mogą poprosić uczniów o przeczytanie list słów, a także zdań i akapitów, aby ocenić ich umiejętności.

Ta praktyka, zwana analizą błędów, jest pomocnym sposobem określenia, które umiejętności dziecka są słabe, a gdzie potrzebuje więcej praktyki. Uczniowie mogą popełniać błędy w podpowiedziach literowo-dźwiękowych, podpowiedziach kontekstowych lub w składni. Kiedy nauczyciele zidentyfikują te błędy, mogą dostosować instrukcje tak, aby odpowiadały indywidualnym potrzebom dziecka.