Co zrobić, jeśli Twój partner ma HPV

Sposoby zmniejszenia ryzyka i zapobiegania zakażeniom

Wiadomość, że osoba, z którą się spotykasz, ma wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV), może być przerażająca. Możesz się martwić, że może to zostać przeniesione na ciebie. Być może słyszałeś, że osoby z HPV mogą zachorować na raka.

Wiele osób z HPV nigdy nie ma objawów. To może sprawić, że będziesz się zastanawiać, czy już nabawiłeś się infekcji. Wszystko to są uzasadnione obawy.

Aby uspokoić swój umysł i pozwolić cieszyć się zdrowym życiem seksualnym, dobrym pomysłem jest dowiedzieć się, jak HPV może wpływać na osobę i jej partnerów seksualnych. W tym artykule wyjaśniono ryzyko HPV, ryzyko raka, testy i profilaktykę.

Młoda para siedzi na kanapie — Luis Alvarez / DigitalVision / Getty Images

Ryzyko HPV

HPV jest powszechną infekcją przenoszoną drogą płciową (STI). Być może słyszeliście, że jest to opisane jako choroba przenoszona drogą płciową lub „choroba przenoszona drogą płciową”, ale odniesienie do infekcji jest bardziej ogólnym terminem, który obejmuje bezobjawowe przypadki, które również wymagają uwagi.

W sumie około 43 miliony Amerykanów ma HPV, zgodnie z Centers for Disease Control and Prevention (CDC). Większość ludzi zaraża się w wieku późnych nastolatków i wczesnych lat 20-tych.

Badanie przeprowadzone w 2017 r. przez National Center for Health Statistics (NCHS) wykazało, że wskaźnik infekcji HPV w Stanach Zjednoczonych był następujący.

Ryzyko raka

Istnieją szczepy HPV zarówno niskiego, jak i wysokiego ryzyka. Te szczepy wysokiego ryzyka obejmują HPV 16, 18, 31, 33, 45, 52 i 58. Szczepy wysokiego ryzyka to te, które są powszechnie związane z rakiem, w tym:

Rak szyjki macicy
Rak odbytu
Rak jamy ustnej
Rak prącia
Rak sromu

Szczepy niskiego ryzyka to te, które nie powodują raka ani żadnych objawów. Na przykład, HPV 6 i 11 powodują 90% brodawek narządów płciowych, ale rzadko są związane z rakiem.

Według NCHS częstość występowania HPV narządów płciowych wysokiego ryzyka wynosi 22,7%. Mimo to posiadanie szczepu wysokiego ryzyka nie oznacza, że ktoś na pewno zachoruje na raka.

Według badania opublikowanego w 2015 r. w Journal of Virology, większość infekcji szczepami HPV wysokiego ryzyka ustępuje samoistnie. Spośród przypadków, które rozwijają się w raka, pewne czynniki ryzyka wydają się przyczyniać do ich rozwoju, w tym:

Genetyka
Palenie
Starszy wiek
koinfekcja opryszczki
Zakażenie wieloma szczepami HPV wysokiego ryzyka

To powiedziawszy, 70% raków szyjki macicy i zmian przedrakowych szyjki macicy jest związanych z dwoma szczepami HPV wysokiego ryzyka: HPV 16 i HPV 18.

W sumie istnieje ponad 200 szczepów HPV. Spośród nich tylko 14 uważa się za wysokiego ryzyka.

Wartość testów HPV

Uzyskanie pozytywnej diagnozy HPV niekoniecznie sugeruje coś innego niż konieczność monitorowania raka lub stanu przedrakowego. Nawet wtedy korzyści płynące z testów odnoszą się najbardziej do osób z szyjką macicy.

Badanie cytologiczne szyjki macicy

W przypadku osób z szyjką macicy test genetyczny HPV może wykryć wirusa w rozmazie szyjki macicy. Można go wykonać razem z testem cytologicznym. Polecany jest osobom po 30. roku życia.

Jednak generalnie nie jest używany dla osób w wieku 20 lat. Dzieje się tak, ponieważ większość infekcji w tej grupie wiekowej ustępuje niezależnie.

Jedynym rutynowym testem HPV zalecanym przez CDC jest badanie szyjki macicy, które można wykonać razem z wymazem cytologicznym.

Analny test cytologiczny

Niestety, Food and Drug Administration (FDA) zatwierdziła tylko testy do wykrywania HPV u osób z szyjką macicy. Jednak lekarze czasami wykonują odbytowy test cytologiczny u osób uważanych za bardziej narażone na raka odbytu. Należą do nich geje i biseksualni mężczyźni oraz mężczyźni, u których wynik testu na obecność wirusa HIV był pozytywny.

Testy ustne

Przydatność testu ustnego jest w najlepszym razie niepewna. To dlatego, że wynik pozytywny nie wskazuje na trwałość HPV. Problemem jest uporczywość — HPV często musi pozostawać obecne przez dziesięciolecia, aby doprowadzić do raka jamy ustnej. W związku z tym nie przeprowadza się testów doustnych HPV. Najlepszym sposobem na zdiagnozowanie infekcji HPV jamy ustnej jest badanie wzrokowe przez lekarza lub dentystę.

Jeśli twój test HPV jest pozytywny, niekoniecznie możesz określić, w jaki sposób i kiedy go zachorowałeś. Dzieje się tak, ponieważ objawy (jeśli w ogóle wystąpią) mogą pojawić się miesiące, a nawet lata po zakażeniu. W rzeczywistości, według CDC, zakłada się, że prawie każda aktywna seksualnie nieszczepiona osoba zachoruje na HPV w pewnym momencie swojego życia. Tak więc, biorąc pod uwagę wysoki wskaźnik infekcji, często nie ma możliwości dowiedzenia się, kiedy doszło do narażenia.

Zapobieganie

Chociaż nie możesz całkowicie zabezpieczyć się przed HPV, możesz zrobić kilka rzeczy, aby zmniejszyć ryzyko. Najważniejszym z nich są szczepienia.

Szczepionka przeciw HPV

CDC zaleca rutynowe szczepienie przeciwko HPV dla wszystkich płci, począwszy od 11 lub 12 roku życia. Ponadto zaleca szczepienie wszystkim osobom do 26. roku życia, które nie są odpowiednio zaszczepione.

CDC nie zaleca rutynowych szczepień dla osób w wieku powyżej 26 lat, ponieważ większość ludzi była już narażona na HPV w tym wieku. Dlatego szczepionka zapewnia mniejsze korzyści. Jednak niektóre osoby w wieku od 27 do 45 lat mogą wybrać szczepienie w oparciu o okoliczności i po konsultacji z lekarzami.

Jeśli wchodzisz w nowy związek z partnerem, który jest zarażony wirusem HPV, szczepienie pozostaje podstawowym środkiem ochrony przed możliwym przeniesieniem zakażenia. Jednak nie może leczyć istniejącej infekcji. Szczepienie działa najlepiej przed narażeniem na HPV.

Bezpieczniejsze praktyki seksualne

Innym sposobem na zmniejszenie ryzyka jest konsekwentne uprawianie bezpieczniejszego seksu. Bezpieczniejsze praktyki seksualne obejmują stosowanie barier ochronnych podczas aktywności seksualnej. Bariery obejmują:

Koferdamu: Koferdam może zapewnić dodatkową ochronę, jeśli uprawiasz seks oralny w pochwie (mineta) lub odbycie (anilingus).
Prezerwatywy zewnętrzne i wewnętrzne: W przypadku seksu penetrującego lub seksu oralnego z prąciem (fellatio) należy użyć odpowiednio wewnętrznej lub zewnętrznej prezerwatywy.

Ponadto posiadanie mniejszej liczby partnerów seksualnych zmniejsza ryzyko zarażenia się chorobą przenoszoną drogą płciową.

Należy pamiętać, że HPV rozprzestrzenia się poprzez kontakt ze skórą. Dlatego też, nawet jeśli używasz prezerwatyw zewnętrznych lub wewnętrznych, możliwe jest zarażenie się wirusem HPV, jeśli nie zakryta skóra wejdzie w kontakt ze zmianą (w tym zmianami, których możesz nie widzieć).

Jeśli brodawki lub zmiany chorobowe narządów płciowych są obecne, najlepiej unikać seksu do czasu ich ustąpienia. Jeśli nie jesteś do końca pewien, czy stan ustąpił, zadzwoń do swojego lekarza i podejmij dodatkowe środki ostrożności, jeśli uprawiasz seks, takie jak używanie rękawiczek lub nakładek na palce do masturbacji, palcowania lub pięści.

Streszczenie

HPV to wirus przenoszony drogą płciową, który w pewnym momencie życia zaraża prawie każdą nieszczepioną osobę aktywną seksualnie. Chociaż może to prowadzić do niektórych rodzajów raka, większość szczepów sama w sobie nie jest wysoce ryzykowna i czysta.

Jedyny zalecany przez CDC test HPV jest przeznaczony dla osób z szyjką macicy. Możesz ograniczyć ryzyko infekcji poprzez zaszczepienie się przeciwko HPV i uprawianie bezpieczniejszego seksu z barierami.

Jeśli niedawno dowiedziałeś się, że twój partner ma HPV, możesz czuć się zaniepokojony. Zapewniamy, że dzięki szczepieniom i bezpieczniejszym praktykom seksualnym możesz nadal prowadzić zdrowe życie seksualne, unikając stresu i niepokoju.

Pamiętaj, że istnieje ponad 200 szczepów HPV, a większość z nich nie stanowi wysokiego ryzyka. Pamiętaj też, że ktoś może nosić HPV przez lata, nawet o tym nie wiedząc. Dlatego nie jest możliwe, aby wiedzieć, w jaki sposób i kiedy ty lub twój partner zawarliście umowę. Dlatego unikaj obwiniania siebie lub partnera.