Powikłania unieruchomienia związanego ze stwardnieniem rozsianym

Jeśli masz unieruchomienie związane ze stwardnieniem rozsianym (MS), brak aktywności fizycznej naraża Cię na wysokie ryzyko wystąpienia problemów, takich jak odleżyny, sztywność mięśni i stawów oraz osłabienie kości. Te problemy mogą powodować poważne komplikacje medyczne, takie jak infekcje i urazy, ale istnieją kroki, które możesz podjąć, aby im zapobiegać, oraz wczesne oznaki, które mogą wskazywać, że mogą się rozwijać.

Odleżyny

Odleżyny (nazywane również odleżynami, odleżynami lub odleżynami) to obszary słabej lub surowej skóry, które rozwijają się po siedzeniu lub leżeniu w jednej pozycji przez dłuższy czas. Nadmierne ciśnienie przerywa przepływ krwi do skóry i znajdującej się pod nią tkanki. Bez odpowiedniego dotlenienia skóra ulega rozpadowi i powstaje ból.

Odleżyny tworzą się na kostnych częściach ciała, najczęściej na kości ogonowej, biodrze i kości krzyżowej, która jest najniższym obszarem kręgosłupa nad pośladkami. Mogą również tworzyć się na pięcie, łopatce, wewnętrznej stronie kolana, łokciu i tylnej części głowy.

Rozpoznawanie odleżyn

Trudne w przypadku odleżyn jest to, że nie zaczynają wyglądać źle. Mogą zacząć się jako niewielki obszar zaczerwienionej skóry i mogą szybko się rozwijać, jeśli ucisk nie zostanie złagodzony.

Jednym z pierwszych charakterystycznych objawów odleżyn jest zaczerwieniony obszar skóry, który po naciśnięciu pozostaje czerwony, zamiast wracać do swojego normalnego koloru. Nazywa się to odleżyną pierwszego stopnia.

W miarę postępu odleżyny czerwony obszar skóry może zacząć puchnąć, tworzyć pęcherze i ostatecznie złuszczać się. Ból może się pogłębić, sięgając do warstwy tłuszczu pod skórą, a ostatecznie do mięśni i prawdopodobnie kości. Nazywa się to odleżyną czwartego stopnia.

Komplikacje

Jedną z największych obaw związanych z odleżynami jest ryzyko infekcji, która może powodować gorączkę i rozprzestrzeniać się, a nawet zagrażać życiu.

Zapobieganie

Zapobieganie ma kluczowe znaczenie, jeśli chodzi o odleżyny. Bycie aktywnym, kiedy i jeśli to możliwe, jest ważne, nawet jeśli nie masz motywacji.

Urządzenia wspomagające zmniejszające nacisk obejmują specjalny materac do łóżka i/lub poduszkę do krzesła lub wózka inwalidzkiego. Możesz otrzymać rekomendacje i receptę na odpowiednie produkty od swojego fizjoterapeuty lub fizjoterapeuty.

Jeśli nie jesteś w stanie utrzymać jakiejkolwiek mobilności (jesteś przykuty do łóżka lub na krześle), ważne jest, aby zmieniać pozycję przynajmniej co dwie godziny. Może to wymagać opieki pielęgniarki lub opiekuna.

Przykurcze i spastyczność

Unieruchomienie wywołane SM powoduje rozwój sztywności stawów i mięśni, ograniczając zakres ruchu. Stwardnienie rozsiane często powoduje sztywnienie i kurczenie się mięśni, z unieruchomieniem lub bez.

Skurcz mięśni to skrócenie mięśnia podczas ruchu, po którym zwykle następuje rozluźnienie (wydłużenie mięśnia). Przykurcze mogą się rozwinąć, gdy mięśnie pozostają napięte nawet przy braku ruchu.

Spastyczność to nieprawidłowy wzrost napięcia mięśniowego lub sztywność mięśni, który zakłóca ruch i może być związany ze skurczami mięśni i bólem. Spastyczność często występuje, gdy masz przykurcze, ale może wystąpić w przypadku ich braku.

Rozpoznawanie przykurczów i spastyczności

Jeśli zauważysz nagłe szarpnięcia, możesz mieć spastyczność. Jeśli podczas spoczynku trzymasz ręce, ręce, nogi lub stopy w nietypowej pozycji, możesz rozwinąć przykurcze. Ból podczas poruszania mięśniami to kolejna oznaka przykurczów.

Komplikacje

Przykurcze i spastyczność mogą być związane z bólem. Zakłócają również kontrolę mięśni, potencjalnie nawet powodując kontuzję, gdy próbujesz użyć swoich mięśni.

Zapobieganie

Zarządzanie sztywnością stawów, przykurczami i spastycznością pomaga zatrzymać ten cykl zdarzeń i zapobiega urazom.

Kilka strategii może pomóc w zapobieganiu, w tym:

• Regularne ćwiczenia, takie jak chodzenie
• Rozciąganie mięśni każdego dnia
• Fizykoterapia
• Ruchy bierne kierowane przez opiekuna, jeśli kontrola nad mięśniami jest bardzo ograniczona
• Leki zwiotczające mięśnie, np. Lioresal (baklofen)

• Zastrzyki z botoksu do zaatakowanego mięśnia

Rzadko konieczna jest operacja, aby wydłużyć mięśnie i ścięgna oraz poprawić zakres ruchu.

Osteoporoza

Upośledzenie ruchliwości lub siedzący tryb życia z powodu problemów związanych z SM może również przyczynić się do rozwoju osteoporozy – stanu utraty i osłabienia kości, który zwiększa ryzyko złamań kości.

Zwodniczą częścią osteoporozy jest to, że jest to cicha choroba. W rzeczywistości osteoporoza jest zwykle diagnozowana za pomocą prześwietlenia rentgenowskiego, zwykle po wystąpieniu złamania.

Zapobieganie

Przed rozpoczęciem leczenia wzmacniającego kości najlepiej udać się do fizjoterapeuty, który ma doświadczenie w pracy ze zmniejszoną mobilnością. Otrzymasz program ćwiczeń z obciążeniem, który uwzględnia inne problemy związane z SM, takie jak osłabienie mięśni, zmęczenie i spastyczność.

Przykładami ćwiczeń z obciążeniem są tenis, taniec, podnoszenie ciężarów, szybki marsz i jogging.

Najlepiej, jeśli możesz wykonywać ćwiczenia przez 30 minut dziennie. Ale jeśli to za dużo, rób, co możesz — kilka minut to o wiele lepsze niż nic.

Oprócz ćwiczeń ważne jest zdrowe odżywianie. Posiłki bogate w owoce, warzywa, chude białko i wapń są dobre dla utrzymania mocnych kości. Skontaktuj się z lekarzem, aby sprawdzić, czy suplement wapnia jest dla Ciebie odpowiedni. Witamina D jest ważna dla wchłaniania wapnia, więc upewnij się, że dostarczasz jej wystarczającą ilość poprzez dietę i ekspozycję na słońce.

Życie ze stwardnieniem rozsianym to podróż, więc rób każdy dzień z osobna, bądź miły dla siebie w trudnych chwilach, naucz się tego, co możesz, idź naprzód i doceniaj wszystkie wzloty. Być może będziesz musiał radzić sobie z atakami bezruchu, ale mogą one ulec poprawie, gdy ustąpi zaostrzenie. Podczas najcięższych etapów bezruchu ważne jest, aby starać się unikać komplikacji, które mogą trwać znacznie dłużej niż samo zaostrzenie.