Przegląd tracheostomii

Tracheostomia, zwana również tracheotomią, to zabieg chirurgiczny, który polega na wykonaniu nacięcia skóry szyi i tchawicy (tchawicy) w celu ułatwienia oddychania. Często, ale nie zawsze, robi się to w nagłych wypadkach. Zabieg może mieć charakter tymczasowy lub stały w zależności od indywidualnych okoliczności.

Zamiar

Tracheostomia jest zawsze wykonywana, aby pomóc komuś oddychać, ale istnieje wiele powodów, dla których może to być konieczne, w tym sytuacje awaryjne, takie jak:

• Tracheostomia może być konieczna podczas zadławienia, jeśli obiekt blokujący drogi oddechowe znajduje się w górnych drogach oddechowych, a inne metody, takie jak manewr Heimlicha, nie powiodły się w jego usunięciu.
• Uraz szyi, taki jak urazy tarczycy lub chrząstek pierścieniowatych, kości gnykowej lub poważne złamania twarzy.
• Obrzęk górnych dróg oddechowych spowodowany urazem, infekcją, oparzeniami lub poważną reakcją alergiczną (anafilaksja).
• Wrodzone nieprawidłowości górnych dróg oddechowych, takie jak sieć naczyniowa lub hipoplazja krtani.
• Paraliż strun głosowych
• Aby ułatwić długie okresy pracy respiratora mechanicznego z powodu niewydolności oddechowej.
• Obrzęk podskórny
• Uszkodzenia rdzenia kręgowego

Inne powody, dla których możesz potrzebować tracheostomii, to:

• Ciężki bezdech senny, który nie zareagował na inne metody leczenia, takie jak CPAP lub operacje usunięcia powiększonych migdałków lub innych niedrożności.
• Zaburzenia nerwowo-mięśniowe, które mogą wpływać na zdolność oddychania lub kontrolowania własnych wydzielin, takie jak rdzeniowy zanik mięśni.
• Przewlekłe choroby płuc
• Przewlekłe stany mięśni lub nerwów w gardle, które powodują lub mogą powodować aspirację (wdychanie śliny lub innych substancji do płuc).
• Guzy grożące zablokowaniem dróg oddechowych

• Zespół Treachera-Collinsa lub zespół Pierre’a Robina

• Gdy przewidywana jest długotrwała wentylacja, na przykład gdy osoba jest w śpiączce.
• Aby pomóc w powrocie do zdrowia po rozległej operacji głowy lub szyi

Procedura

W nagłych przypadkach, w celu jak najszybszego przywrócenia oddychania, można wykonać tracheostomię bez znieczulenia. W innych przypadkach zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym, aby pacjent był jak najbardziej komfortowy. Różne sytuacje mogą wymagać nieco innych technik.

Tracheostomię najlepiej wykonać na sali operacyjnej w znieczuleniu ogólnym, ale w zależności od przyczyny i sytuacji może być wykonana w sali szpitalnej lub nawet na miejscu wypadku. Coraz częściej tracheotomię wykonuje się na oddziale intensywnej terapii (OIOM), a nie na sali operacyjnej. Sam zabieg można wykonać dość szybko (w 20 do 45 minut).

Zwykle w sytuacji awaryjnej stosuje się pionowe nacięcie, aby ominąć naczynia krwionośne, które również przemieszczają się w pionie. Osoba wykonująca tracheostomię określa najlepsze miejsce do wykonania nacięcia, lokalizując ważne punkty orientacyjne na szyi, w tym tętnicę bezimienną, chrząstkę pierścieniowatą i wcięcie tarczycy.

Jeśli to możliwe, przed wykonaniem nacięcia należy dokładnie oczyścić skórę peelingiem chirurgicznym, aby zapobiec infekcji. Może to nie być możliwe w nagłych przypadkach.

Po wykonaniu tego wstępnego nacięcia w szyi i zlokalizowaniu ważnych wewnętrznych struktur anatomicznych następuje drugie nacięcie lub nakłucie w tchawicy (tchawicy), przez które wprowadzana jest rurka tracheostomijna. Jeśli stosuje się technikę nakłucia, nazywa się to przezskórną tracheostomią, a nie otwartą tracheostomią. Rurka jest zabezpieczona szwami i utrzymuje nacięcie (stomię) otwarte tak długo, jak jest na miejscu. Po wyjęciu rurki otwór goi się po około tygodniu.

Potencjalne komplikacje

Podobnie jak w przypadku każdego zabiegu chirurgicznego, potencjalne powikłania tracheostomii mogą obejmować ryzyko krwawienia, infekcji lub niepożądanej reakcji na znieczulenie lub inne leki stosowane podczas zabiegu.

Dodatkowo, podczas tracheostomii mogą wystąpić komplikacje zagrażające życiu, w tym możliwość, że oddychanie zostanie przerwane na wystarczająco długo, aby wystąpić niedotlenienie (brak tlenu) i spowodować trwałe komplikacje (takie jak uszkodzenie mózgu).

Struktury anatomiczne, takie jak nerwy krtaniowe lub przełyk, mogą również potencjalnie ulec uszkodzeniu podczas tracheostomii. Dodatkowe komplikacje, które mogą wystąpić, obejmują:

• Odma płucna
• Odma śródpiersia
• Obrzęk płuc
• Rozedma podskórna (powietrze uwięzione pod skórą wokół tracheostomii)
• Zablokowanie rurki tracheostomijnej przez skrzepy krwi lub śluz

Zapalenie tchawicy (zapalenie i podrażnienie tchawicy) jest częstym powikłaniem występującym u większości osób poddawanych tracheostomii. Jest to zarządzane za pomocą nawilżanego powietrza i nawadniania. Dyskomfort można również zminimalizować, zapobiegając ruchowi rurki.

Potencjalne powikłania wynikające z długotrwałego posiadania rurki tracheostomijnej mogą obejmować:

• Infekcja
• Przemieszczenie rurki
• Bliznowacenie tchawicy
• Nieprawidłowe ścieńczenie tchawicy (tracheomalacja)
• Przetoka

Powikłania mogą być bardziej prawdopodobne u osób poddawanych tracheostomii, które:

• Czy niemowlęta?
• Czy palacze czy pijący dużo?
• Masz inne poważne problemy zdrowotne, takie jak osłabiona odporność, cukrzyca lub infekcje dróg oddechowych
• Przez długi czas przyjmowałem leki sterydowe, takie jak kortyzon

Odzyskiwanie tracheostomii

Rurka tracheostomijna jest utrzymywana na miejscu za pomocą rzepów lub wiązań. Możesz odczuwać ból gardła lub ból w miejscu nacięcia po tracheostomii, które w razie potrzeby można kontrolować za pomocą leków przeciwbólowych. Ból jest bardziej prawdopodobny, jeśli rurka się porusza, więc rurkę należy zabezpieczyć, a jeśli korzystasz z respiratora, należy zadbać o to, aby wszystkie rurki były również ustabilizowane.

Jak wcześniej wspomniano zapalenie tchawicy jest powszechne w okresie rekonwalescencji. Zapalenie tchawicy może skutkować zwiększoną wydzieliną, która musi być rutynowo odsysana, aby uniknąć zatkania śluzem w rurce tracheostomijnej (czasami początkowo tak często, jak co 15 minut). Odpowiednia podaż płynów oraz nawilżony tlen są pomocne w rozrzedzaniu wydzieliny i ułatwianiu jej odsysania. Leki, takie jak gwajafenezyna, mogą być również stosowane do kontrolowania wydzieliny.

Początkowo rurka tracheostomijna z mankietem będzie używana zaraz po wykonaniu tracheostomii. Rurki dotchawicze z mankietami uniemożliwiają przepływ powietrza przez struny głosowe, więc nie można rozmawiać, dopóki mankiet nie zostanie opróżniony lub rurka nie zostanie wymieniona.

Mówienie może być zachęcane, gdy nie potrzebujesz już wentylacji mechanicznej. Mówienie po tracheostomii wymaga zatkania rurki palcem lub użycia specjalnej zatyczki zwanej zastawką Passy-Muir. Nauka mówienia z tracheotomią może wymagać praktyki.

Połykanie może być trudniejsze z założoną rurką dotchawiczą, ale gdy zespół medyczny uzna, że ​​jesteś na siłach, możesz zacząć jeść i pić.

Konserwacja tracheostomii

W większości przypadków tracheostomia jest potrzebna tylko przez bardzo krótki okres czasu, ale czasami możesz zostać wypisany ze szpitala za pomocą tracheostomii. W takim przypadku zostaniesz poinstruowany, jak dbać o tracheostomię w domu.

W zależności od okoliczności opieka ta może być wykonywana przez członków rodziny, personel domowej opieki zdrowotnej lub pielęgniarki. Sama rurka tracheostomijna może wymagać okresowej wymiany. Zwykle robi to pielęgniarka lub lekarz, a awaryjny sprzęt oddechowy powinien być pod ręką na wypadek, gdyby coś się stało podczas wymiany zgłębnika.

Inna konserwacja tracheostomii zwykle obejmuje odsysanie, jeśli jest to konieczne.Powinieneś próbować pić dużo płynów i być może będziesz musiał użyć jakiegoś nawilżacza, aby pomóc w zarządzaniu wydzielinami.

Oprócz odsysania może być konieczne wykonanie pielęgnacji miejsca, która zwykle obejmuje czyszczenie obszaru wokół rurki dotchawiczej normalnym roztworem soli fizjologicznej. Opatrunki wokół rurki dotchawiczej mogą również wymagać regularnej wymiany i natychmiastowej, jeśli ulegną zamoczeniu. Czasami najpierw nakłada się specjalne kremy lub opatrunki piankowe, aby pomóc skórze w tym obszarze.

Podczas rutynowej konserwacji tracheostomii, takiej jak zmiana opatrunku, należy zachować szczególną ostrożność, aby upewnić się, że rurka nie zostanie przypadkowo przemieszczona.

Usunięcie (dekaniulacja)

Z wyjątkiem niektórych stanów przewlekłych lub zwyrodnieniowych większość tracheostomii jest tylko tymczasowa. Aby uzyskać najlepsze wyniki, rurkę należy usunąć jak najszybciej. Niektóre wskazania, że ​​nadszedł czas na usunięcie rurki tracheostomijnej, obejmują:

• Jesteś obudzony i czujny
• Wentylacja mechaniczna nie jest już wymagana
• Jesteś w stanie zarządzać własnymi wydzielinami bez częstego odsysania
• Masz przywrócenie odruchu kaszlowego

Po spełnieniu tych wymagań zwykle trwa okres próbny 24-48 godzin, podczas którego tracheostomia jest podłączona, a tlen jest monitorowany, aby zobaczyć, jak sobie radzisz bez użycia tracheostomii.W tym czasie monitorowana jest również Twoja zdolność do kontrolowania własnych wydzielin. Jeśli jesteś w stanie utrzymać wysoki poziom tlenu i nie wymagasz zbyt dużego odsysania w tym okresie próbnym, prawdopodobnie jesteś gotowy na usunięcie rurki tracheostomijnej.

Faktyczne usunięcie rurki nazywa się dekaniulacją. Często zdarza się, że zaraz po wyjęciu rurki odczuwa się krótki oddech, ale to powinno ustąpić. Stomia (otwór, przez który znajdowała się rurka) jest zwykle pokryta gazą lub taśmą (lub obydwoma). Prawdopodobnie nadal będziesz musiał zakryć stomię palcem, aby przez chwilę mówić. Stomia zwykle goi się w ciągu pięciu do siedmiu dni po usunięciu rurki.

W niektórych przypadkach, zwłaszcza gdy rurka tracheostomijna była na miejscu przez dłuższy czas, stomia może nie zagoić się sama. W takim przypadku stomię można zamknąć chirurgicznie.