4 problemy z zachowaniem u dzieci, których nie należy ignorować

Ignorowanie łagodnego niewłaściwego zachowania jest uzasadnioną strategią rodzicielską. Pokazuje Twojemu maleństwu, że jego wybryki nie wywołają reakcji, co oznacza, że ​​będzie mniej prawdopodobne, że powtórzy to zachowanie w przyszłości. Jednak chociaż możesz selektywnie ignorować niektóre zachowania, innych po prostu nie należy ignorować. Bez odpowiedniej interwencji mogą w przyszłości przerodzić się w znacznie większe problemy. Zwracaj uwagę na niektóre z tych drobnych, ale znaczących problemów behawioralnych, które należy jak najszybciej naprawić.

1. Wyolbrzymianie prawdy

Na początku trochę przesadzają – na przykład dziecko mówi przyjacielowi, że może przebiec milę w cztery minuty lub zapewnia babcię, że zjadło wszystkie warzywa, kiedy prawie nie tknęło ani jednego groszku. Te małe białe kłamstwa nie są szkodliwe, ale nie są to dokładnie fakty.

Jaki jest problem? Kiedy dzieci przyzwyczajają się do tego, że wyglądają nieco lepiej w oczach innej osoby, kłamstwo staje się automatyczne. W końcu kłamanie może stać się znacznie gorsze i może ostatecznie spowodować duże problemy w domu i szkole.

W wieku od dwóch do czterech lat dziecko nie ma pojęcia, gdzie kończy się prawda, a zaczyna kłamstwo, ani naprawdę nie rozumie różnicy między życzeniami a rzeczywistością.

Kiedy powiedzą ci, że przez całą noc bawili się na huśtawkach na placu zabaw, pamiętaj, że mogą w to uwierzyć! Nie karz ich za kłamstwo, ale delikatnie je wyprostuj. Przypomnij dziecku, że poszło na plac zabaw w zeszły weekend, a nie ostatniej nocy, kiedy przytuliło się do łóżka.

Gdy Twoje dziecko dorośnie (około czterech lat), zacznij wyjaśniać, czym jest kłamstwo i pomóż mu zrozumieć, dlaczego jest złe. Chwal swoje dziecko za szczerość i zachęcaj je do mówienia prawdy, nawet jeśli może to wpędzić je w kłopoty. Wysłuchanie historii chłopca, który wypłakał wilka, może pomóc Twojemu dziecku zrozumieć, dlaczego przesada może być bardziej szkodliwa, niż mu się wydaje.

2. Słuch selektywny

To bardziej niż irytujące, gdy wiesz, że twoje dziecko cię słyszy, ale udaje, że nie może. Może to stać się problemem, ponieważ Twoje dziecko może cały czas cię wyłączać. Jeśli będą wiedzieć, że będziesz im w kółko przypominać, nie będą mieli zbytniej motywacji do słuchania za pierwszym razem.

Jest to dziecięcy sposób na odzyskanie odrobiny mocy, a jeśli zostanie zlekceważony, może doprowadzić do tego, że maluch stanie się coraz bardziej wyzywający. Dlatego ważne jest, aby Twoje dziecko nauczyło się słuchać, kiedy po raz pierwszy udzielasz instrukcji.

Kiedy będziesz gotowy udzielić wskazówek, podejdź do dziecka. Połóż rękę na jego ramieniu i powiedz im, co muszą zrobić. Niech spojrzą na ciebie i zareagują twierdząco. Jeśli nie zrobią tego, o co prosiłeś, postępuj zgodnie z konsekwencjami. W końcu zrozumieją, że słyszenie selektywne nie działa.

3. Rzucanie przedmiotami

Twoje dziecko uczy się rzucać; w końcu opanowują tę umiejętność dopiero w wieku co najmniej 18 miesięcy (a niektórzy dopiero znacznie później). Oczywiście dzieci będą chciały rzucać przedmiotami i widzieć efekty fascynującego zjawiska, które znamy jako grawitacja.

Kiedy chodzi tylko o rzucanie kawałkiem jedzenia tu i tam, to nic wielkiego. Jednakże, jeśli nie zostanie to skorygowane, Twoje dziecko może przejść do rzucania przedmiotami, które mogą rozbić okna lub innymi przedmiotami, które kogoś skrzywdzą. Nie musisz całkowicie powstrzymywać ich przed rzucaniem przedmiotami, ale raczej skup się na nauczeniu ich, co mogą rzucać i gdzie mogą to zrobić.

Zaopatrz się w piankowe piłki, które nie spowodują wypadków w pomieszczeniach, i naucz swoje dziecko gry w rzucanie z workami z fasolą. Chodzi o to, aby nauczyć właściwego rzucania, jednocześnie zniechęcając do agresywnego rzucania.

4. Przerywanie

W umyśle twojego dziecka to, co musi ci powiedzieć, jest najważniejszą rzeczą na świecie — nie zdaje sobie sprawy, że inni ludzie mogą mieć potrzeby równie ważne jak ich. Tak więc, nawet jeśli ciągle powtarzasz swojemu maluchowi, że ma czekać do naturalnej pauzy w rozmowie i grzecznie powiedzieć „przepraszam”, może nie zawsze o tym pamiętać w danej chwili.

Aby pracować nad zniechęcającymi przerwami, twórz sygnały, które Twoje dziecko rozpozna. Jeśli na przykład położysz rękę na jego ramieniu, może to oznaczać, że zdajesz sobie sprawę, że cię potrzebują i wkrótce będziesz z nimi.

Podniesienie jednego lub dwóch palców oznacza, że ​​będziesz z nimi za minutę lub dwie. Oznacz sygnał przypominający o grzecznym przerwaniu, na przykład kiwanie głową. Kiedy Twoje dziecko rozpozna te sygnały i czeka odpowiednią ilość czasu, aby umożliwić Ci zakończenie rozmowy lub zadania, pochwal je. Pozytywne wzmocnienie zajdzie daleko, gdy następnym razem będą musieli ci przerwać.

Podczas tego okresu nauki powinieneś mieć rozsądne cele dla wieku swojego dziecka. Nie oczekuj, że trzy- czy czterolatki będą w stanie czekać na twoją uwagę dłużej niż kilka minut. Gdy Twoje dziecko dorośnie, możesz wydłużyć czas, przez który musi czekać, zanim zareagujesz na jego przeszkodę.

Ignorowanie pewnych zachowań może być najwłaściwszą reakcją. Niektóre dzieci reagują na każdy rodzaj uwagi, nawet na negatywną uwagę. Ignorując zachowanie polegające na szukaniu uwagi, pokazujesz dziecku nieprzyjemne zachowanie, jęki i napady złości nie będą skuteczne.

W przypadku zachowań, których nie można zignorować, postępuj zgodnie z konsekwentną dyscypliną za każdym razem. Czasami problemy z zachowaniem stają się nieco gorsze, zanim się poprawią. Ale przy konsekwentnej interwencji z czasem ustąpią.

Jeśli możesz, poproś wszystkich opiekunów Twojego dziecka na tej samej stronie. Kiedy rodzice, dziadkowie, opiekunowie dzieci i nauczyciele używają tego samego języka i tego samego języka, dzieci uczą się szybciej.