5 różnych rodzajów dyscypliny dziecięcej

Chociaż zawsze pojawiają się nowe książki dla rodziców i strategie dyscyplinowania dzieci, wiele „nowych” pomysłów rodzicielskich jest w rzeczywistości podtypami pięciu podstawowych rodzajów dyscypliny. Eksperci nie zawsze są zgodni co do tego, który rodzaj dyscypliny jest najlepszy, ale jasne jest, że każdy z nich przynosi korzyści.

Ustalenie, jaki rodzaj dyscypliny jest odpowiedni dla twojej rodziny, powinno być osobistym wyborem, opartym na twoim temperamencie, temperamencie twojego dziecka i filozofii dyscypliny twojej rodziny. Nie ma jednego rodzaju dyscypliny, która będzie działać dla wszystkich dzieci lub wszystkich rodzin i w każdej sytuacji. Prawdopodobnie możesz przyjąć podejście eklektyczne, w którym stosujesz kilka różnych technik z każdego rodzaju dyscypliny.

Rodzaje dyscypliny dziecięcej — Verywell / Brianna Gilmartin

Pozytywna dyscyplina

Pozytywna dyscyplina opiera się na pochwałach i zachętach. Zamiast skupiać się na karaniu, rodzice stale dyscyplinują nauczanie.

Rodzice uczą umiejętności rozwiązywania problemów i pracują z dziećmi nad opracowywaniem rozwiązań. Pozytywna dyscyplina wykorzystuje spotkania rodzinne i autorytatywne podejście do rozwiązywania problemów z zachowaniem. Oto przykład:

6-latek odmawia odrabiania lekcji. Rodzic stosujący pozytywną dyscyplinę może usiąść z dzieckiem i powiedzieć: „Wiem, że twój nauczyciel chce, abyś dziś wieczorem zrobił pracę z matematyki, a ty nie chcesz tego robić. Co możemy zrobić, żeby ten dokument był gotowy, żebyś mogła pokazać pani Smith, że wszystkie zadania domowe odrobiłaś na czas?

Delikatna dyscyplina

Delikatna dyscyplina skupia się na zapobieganiu problemom. Przekierowanie jest często używane do odciągania dzieci od złego zachowania.

Dzieci otrzymują konsekwencje, ale delikatna dyscyplina nie polega na zaszczepianiu wstydu. Zamiast tego rodzice często używają humoru i odwracania uwagi. Łagodna dyscyplina skupia się na rodzicach radzenia sobie z własnymi emocjami podczas radzenia sobie z niewłaściwym zachowaniem dziecka. Weźmy ten przykład:

6-latek odmawia odrabiania lekcji. Rodzic stosujący łagodną dyscyplinę może odpowiedzieć z humorem, mówiąc: „Czy wolałbyś napisać dwustronicową pracę wyjaśniającą, dlaczego nie chcesz dziś wieczorem robić matematyki?” Gdy sytuacja się rozproszy, łagodny dyscyplinarny zaoferuje, że spojrzy na arkusz matematyczny obok dziecka, aby omówić, jak to zrobić.

Dyscyplina oparta na granicach

Dyscyplina oparta na granicach koncentruje się na wyznaczaniu granic i jasnym wyjaśnianiu zasad.Dzieci mają wtedy możliwość wyboru, a złe zachowanie pociąga za sobą wyraźne konsekwencje, takie jak logiczne konsekwencje lub naturalne konsekwencje. Oto jak by to wyglądało w tym przypadku:

6-latek odmawia odrabiania lekcji. Rodzic stosujący dyscyplinę opartą na granicach ustaliłby granice i jasno określił konsekwencje, mówiąc: „Dziś wieczorem nie będziesz w stanie korzystać z żadnej elektroniki, dopóki praca nie zostanie wykonana”.

Zmiana zachowania

Modyfikacja zachowania skupia się na pozytywnych i negatywnych konsekwencjach. Dobre zachowanie jest wzmacniane pochwałami lub nagrodami. Niewłaściwe zachowanie jest zniechęcane przez ignorowaniei negatywne konsekwencje, takie jak utrata przywilejów. Na przykład:

6-latek odmawia odrabiania lekcji. Rodzic stosujący modyfikację zachowania może przypomnieć dziecku o wcześniej ustalonych nagrodach, mówiąc: „Pamiętaj, że po odrobieniu pracy domowej możesz korzystać z komputera przez 30 minut”. Pochwała byłaby ofiarowana, gdyby dziecko zdecydowało się zastosować. Rodzic ignorował wszelkie protesty.

Coaching emocji

Coaching emocji to pięcioetapowy proces dyscypliny, który koncentruje się na nauczaniu dzieci o uczuciach. Kiedy dzieci rozumieją swoje uczucia, mogą je werbalizować, zamiast działać zgodnie z nimi. Dzieci są uczone, że ich uczucia są w porządku, a rodzice pomagają im uczyć odpowiednich sposobów radzenia sobie z emocjami.Na przykład, gdy:

6-latek odmawia odrabiania lekcji. Korzystając z coachingu emocji, rodzic pomaga dziecku rozpoznać uczucia, mówiąc: „Wiem, że smuci cię to, że nie możesz się bawić, ponieważ musisz odrobić pracę domową. Matematyka może być trudna i frustrująca, gdy nie znasz odpowiedzi lub zajmuje to dużo czasu. Narysujmy, jak się czujesz, gdy odrabiasz pracę domową z matematyki”.