Jak leczy się zakrzepy krwi

Istnieją trzy ogólne kategorie leków, które są powszechnie stosowane w zapobieganiu lub leczeniu zakrzepów krwi (zakrzepicy): leki przeciwzakrzepowe, leki fibrynolityczne i leki przeciwpłytkowe. Niektóre z nich (Pradaxa, Angiomax, ReoPro) mogą być nieznane, podczas gdy inne (warfaryna, heparyna, aspiryna) są powszechnie znane.

Mają różne mechanizmy działania, różne zagrożenia i są wykorzystywane w różnych okolicznościach. Jednym z potencjalnych skutków ubocznych, wspólnym dla wszystkich z nich, jest nadmierne krwawienie, dlatego wszystkie te leki należy stosować z zachowaniem odpowiednich środków ostrożności.

Chociaż leki są podstawą leczenia zakrzepów krwi, niektórzy pacjenci mogą wymagać zabiegu chirurgicznego, aby im zapobiec.

Recepty

Jeśli masz lub podejrzewasz, że masz zakrzep krwi, prawdopodobnie opuścisz gabinet swojego lekarza z receptą. To, co weźmiesz, będzie zależeć od kilku czynników, w tym ogólnego stanu zdrowia, prawdopodobnej przyczyny zakrzepu, jego nasilenia i innych.

Leki przeciwzakrzepowe

Leki przeciwzakrzepowe hamują jeden lub więcej czynników krzepnięcia, grupy białek krwi odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi.

Leki te obejmują:

Coumadin (warfaryna): Do niedawna warfaryna była jedynym dostępnym lekiem przeciwzakrzepowym podawanym doustnie.

Kiedy zaczynasz go przyjmować, dawkowanie musi być ustabilizowane w ciągu kilku tygodni, a częste badania krwi (badanie krwi INR) są konieczne, aby to zapewnić. Nawet po stabilizacji, testy INR muszą być powtarzane okresowo, a dawkowanie warfaryny często wymaga ponownego dostosowania.

• „Nowe” doustne leki przeciwzakrzepowe: Ponieważ optymalna dawka warfaryny może być stosunkowo trudna do zarządzania, firmy farmaceutyczne przez lata pracowały nad wynalezieniem substytutów warfaryny — to znaczy leków przeciwzakrzepowych, które można przyjmować doustnie. Cztery z tych nowych doustnych leków przeciwzakrzepowych (zwanych lekami NOAC) zostały już zatwierdzone. Są to Pradaxa (dabigatran), Xarelto (rywaroksaban), Eliquis (apixaban) i Savaysa (edoksaban). Główną zaletą wszystkich tych leków jest to, że można je podawać w stałych dziennych dawkach i nie wymagają badań krwi ani zmiany dawkowania. Jednak, tak jak w przypadku wszystkich leków, leki NOAC mają swoje wady.

• Heparyna: Heparyna jest lekiem dożylnym, który ma natychmiastowe (w ciągu kilku sekund) działanie hamujące na czynniki krzepnięcia. Stosuje się go wyłącznie u pacjentów hospitalizowanych. Pracownicy służby zdrowia mogą w razie potrzeby dostosować dawkę, monitorując badanie krwi z czasem częściowej tromboplastyny ​​(PTT). PTT odzwierciedla stopień zahamowania czynników krzepnięcia („rozrzedzenie” krwi).

• Heparyna drobnocząsteczkowa: Te leki, Lovenox (enoksaparyna) i Fragmin (dalteparyna), są oczyszczonymi pochodnymi heparyny. Ich główną przewagą nad heparyną jest to, że można je podawać w formie zastrzyków (co prawie każdy może nauczyć się w ciągu kilku minut) zamiast dożylnie i nie trzeba ich ściśle monitorować za pomocą badań krwi. Tak więc, w przeciwieństwie do heparyny, można je podawać ze względnym bezpieczeństwem w warunkach ambulatoryjnych.

• Nowsze dożylne lub podskórne leki przeciwzakrzepowe: Opracowano kilka podobnych do heparyny leków przeciwzakrzepowych, w tym argatroban, Angiomax (biwalirudyna), Arixtra (fondaparinux) i Refludan (lepirudyna).

Leki przeciwpłytkowe

W celu zmniejszenia „lepkości” płytek krwi, maleńkich elementów krwi, które tworzą jądro skrzepu krwi, stosuje się trzy grupy leków. Hamując zdolność płytek krwi do zlepiania się, leki przeciwpłytkowe hamują krzepnięcie krwi. Leki te są najskuteczniejsze w zapobieganiu tworzeniu się nieprawidłowych skrzepów krwi w tętnicach i są znacznie mniej skuteczne w zapobieganiu zakrzepicy w żyłach.

• Aspiryna i Aggrenox (dipirydamol): Leki te mają niewielki wpływ na „lepkość” płytek krwi, ale powodują mniej działań niepożądanych związanych z krwawieniem niż inne leki przeciwpłytkowe. Często stosuje się je w celu zmniejszenia ryzyka zawału serca lub udaru mózgu u osób o podwyższonym ryzyku. Aspiryna jest dostępna bez recepty (OTC) oraz na receptę. Twój lekarz poinformuje Cię, który z nich jest dla Ciebie odpowiedni.

• Inhibitory receptora difosforanu adenozyny (ADP): Plavix (klopidogrel) i Effient (prasugrel): Leki te są silniejsze (a zatem bardziej ryzykowne) niż aspiryna i dipirydamol. Są powszechnie stosowane, gdy ryzyko powstania zakrzepów tętniczych jest szczególnie wysokie. Ich najczęstsze zastosowanie dotyczy osób, które otrzymały stenty do tętnic wieńcowych, chociaż decyzje o tym, kiedy i jak długo je stosować, budziły kontrowersje.

• Inhibitory IIb/IIIa: ReoPro (abciximab), Integrilin (eptyfibatyd) i Aggrastat (tirofiban): Leki te są najsilniejszą grupą inhibitorów płytek krwi. Hamują receptor o tej samej nazwie na powierzchni płytek krwi, który jest niezbędny dla lepkości płytek. Stosowane są głównie w zapobieganiu ostremu powstawaniu zakrzepów po zabiegach interwencyjnych (takich jak angioplastyka i zakładanie stentów) oraz w leczeniu osób z ostrym zespołem wieńcowym. Leki te są bardzo drogie i na ogół muszą być podawane dożylnie.

Leki trombolityczne

Te silne leki, znane również jako środki fibrynolityczne lub „niszczące skrzepy”, są podawane dożylnie w celu rozpuszczenia skrzepów krwi, które są w trakcie tworzenia. W większości przypadków ich stosowanie jest ograniczone do pacjentów, którzy w ciągu pierwszych kilku godzin od ostrego zawału serca lub udaru mózgu próbują ponownie otworzyć zablokowaną tętnicę i zapobiec trwałemu uszkodzeniu tkanki.

Jednak w odpowiednich okolicznościach leki te mogą zapobiec śmierci lub niepełnosprawności w wyniku zawału serca lub udaru mózgu.

Leki trombolityczne obejmują:

• Tenekteplaza: Wydaje się, że ten lek powoduje mniej skutków krwawienia i jest łatwiejszy do podania niż niektóre inne leki z tej grupy.
• Streptokinaza: jest używana najczęściej na całym świecie, ponieważ jest stosunkowo tania.
• Urokinaza
• Alteplaza
• Powtórka

Operacje

Czasami zakrzep krwi w rękach lub nogach (zwany zakrzepicą żył głębokich lub DVT) może przedostać się do płuc, tworząc zakrzep krwi zwany zatorem płucnym (PE).

Dla pacjentów z zakrzepicą żył głębokich, którzy z jakiegoś powodu nie mogą przyjmować dostępnych leków, dostępne jest inne leczenie. Chirurdzy mogą wszczepić małe metalowe urządzenie zwane filtrem z żyły głównej dolnej (IVC), który wyłapuje duże fragmenty skrzepu i zapobiega ich przemieszczaniu się przez żyłę główną (duża żyła w jamie brzusznej, która przenosi krew z dolnej części ciała z powrotem do serca).

Filtry te mogą pozostać na miejscu na stałe lub zostać usunięte, w zależności od indywidualnej sytuacji pacjenta.

Terapie bez recepty

Jeśli doświadczyłeś zakrzepów krwi w nogach lub jesteś narażony na takie ryzyko, Twój lekarz może zalecić Ci noszenie specjalnych elastycznych skarpet, zwanych pończochami uciskowymi. Mogą one pomóc zwiększyć przepływ krwi z nóg iz powrotem do serca oraz zmniejszyć ból i obrzęk nóg lub ramion z powodu uszkodzenia naczyń krwionośnych, stanu znanego jako zespół pozakrzepowy.

Pończochy uciskowe są dostępne w drogeriach i sklepach z artykułami medycznymi. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, która długość (do kolan czy do uda) jest dla Ciebie najlepsza.