Wysokie ryzyko zarażenia się HIV przez czarnych gejów

23 lutego 2016 r. Centrum Kontroli i Prewencji Chorób (CDC) opublikowało pierwszy w swoim rodzaju raport oceniający ryzyko zarażenia wirusem HIV w Stanach Zjednoczonych przez całe życie według stanu, a także według kluczowych grup ryzyka.Nic dziwnego, że ludzie mieszkający na południu (region, o którym wiadomo, że ma jeden z najwyższych wskaźników nowych zakażeń wirusem HIV) byli postrzegani jako najbardziej zagrożeni przez całe życie.

Co zaskoczyło wielu, to fakt, że jedna konkretna grupa – czarnoskórzy geje – miała zaskakującą szansę na zarażenie się wirusem HIV w skali jednego na dwa, niezależnie od wieku czy położenia geograficznego.

Raport CDC, w którym przeanalizowano krajowe dane z nadzoru nad HIV z lat 2009-2013, dodatkowo uwydatnił różnice we wskaźnikach zakażeń, analizując ryzyko ze względu na orientację seksualną, rasę/pochodzenie etniczne i płeć, w którym:

• Biali homoseksualni i biseksualni mężczyźni są obarczeni ryzykiem życia 1 na 11.
• Zaobserwowano, że czarni heteroseksualni mężczyźni mają w życiu ryzyko 1 na 20 (w porównaniu z ryzykiem 1 na 132 u białych heteroseksualnych mężczyzn).
• Nawet osoby zażywające narkotyki w iniekcjach (IDU) były narażone na mniejsze ryzyko, przy czym mężczyźni zażywający narkotyki dożylnie mieli ryzyko w ciągu życia 1 na 36, ​​podczas gdy kobiety zażywające narkotyki dożylnie 1 na 23.

Przyczyny zwiększonego ryzyka

Zrozumienie wyraźnych różnic w ryzyku zarażenia wirusem HIV w ciągu życia nie zawsze jest łatwe. Powszechną, odruchową reakcją może być beznamiętny wniosek, że praktyki seksualne w połączeniu z kulturowymi postawami i zachowaniem są jedynymi czynnikami, które narażają czarnych gejów na tak bardzo wysokie ryzyko.

Ale prosty fakt jest taki, że czarni geje w Stanach Zjednoczonych znajdują się w epicentrum wielu krzyżujących się słabości, które razem sprawiają, że infekcja jest prawie nieunikniona u niektórych osób.

Z szerszej perspektywy społecznej wiadomo, że każda epidemia – czy to HIV, czy jakakolwiek inna choroba zakaźna – ma tendencję do uderzania w grupy, które są napiętnowane na długo przed wystąpieniem choroby. Dzieje się tak, ponieważ na ogół istnieje niewiele systemów interwencji, zarówno medycznych, jak i prawnych, i często niewielkie zainteresowanie działaniem ze strony osób spoza stygmatyzowanej populacji.

Widzieliśmy to na początku epidemii AIDS w latach 80., kiedy homoseksualiści, którzy właśnie wyszli z ery nadużyć policji i apatii sądowej, zostali dotknięci falą infekcji, której nie można było powstrzymać. sposób usług opieki zdrowotnej dla gejów lub grup wsparcia w celu zwalczania bezczynności na poziomie stanowym lub federalnym.

W związku z tym, że liczba zgonów wzrosła z setek do tysięcy, społeczność gejowska wzięła na siebie (często przy udziale dobrze poinformowanych, znanych gejów) zbudowanie własnej opieki zdrowotnej (jak kryzys zdrowia gejów w Nowym Jorku). York) i cywilne grupy działania (np. ACT UP).

To samo nie dotyczy gejów czarnych mężczyzn. Chociaż na szczeblu federalnym poczyniono większe wysiłki w celu dotarcia do tej populacji mężczyzn, nadal istnieje wyraźna luka w liczbie programów społecznościowych skierowanych konkretnie do kolorowych gejów.

W przeciwieństwie do Eltona Johna czy aktywisty i dramatopisarza Larry’ego Kramera, niewielu czarnoskórych bohaterów gejowskich wysuwa się, by przemawiać do społeczności lub w jej imieniu, lub wiele znanych czarnych celebrytów popierających grupę (w sposób, na przykład, zrobiła to Elizabeth Taylor większa społeczność gejowska na początku lat 80.).

W związku z tym, z perspektywy zapobiegania chorobom, czarni geje są izolowani. Co więcej, wysoki wskaźnik infekcji może służyć wzmocnieniu negatywnych stereotypów, zgodnie z którymi czarni geje są postrzegani przez niektórych jako „nieodpowiedzialni”, „rozwiązły” lub „dostający to, na co zasługują”.

To błędne koło, które tylko jeszcze bardziej stygmatyzuje czarnych gejów, jednocześnie podsycając i tak już wysoki wskaźnik infekcji.

Ryzyko HIV i wiele podatności

Kiedy mówimy o przecinających się podatnościach, odnosimy się do konkretnych barier w zapobieganiu HIV, leczeniu i opiece w populacjach ryzyka. Im więcej barier, tym większe ryzyko. I odwrotnie, identyfikacja tych barier umożliwia agencjom zdrowia publicznego stosowanie programów i strategii specyficznych kulturowo w celu lepszego ich przezwyciężenia.

Badania epidemiologiczne i kliniczne wykazały, że jako grupa, czarni geje są narażeni na fundamentalne ryzyko zakażenia wirusem HIV z wielu oczywistych i nie tak oczywistych powodów. Pomiędzy nimi:

• Seks analny pozostaje jednym z najwyższych czynników ryzyka związanych z zakażeniem wirusem HIV, niosąc 18-krotnie większe ryzyko transmisji w porównaniu z seksem waginalnym.Wyższe wskaźniki współwystępowania chorób przenoszonych drogą płciową tylko zwiększają ryzyko. CDC donosi, że kiła, chlamydia i rzeżączka u czarnych mężczyzn występują odpowiednio 4,5, 6,6 i 8,9 razy częściej niż białych mężczyzn w USA

• Wysokie wskaźniki ubóstwa, bezrobocia i więzień w społecznościach czarnoskórych są nieodłącznie związane z wyższymi wskaźnikami HIV. W 2018 r. wskaźnik ubóstwa wśród czarnoskórych Amerykanów wyniósł 22% w porównaniu z 9% wśród białych. Południowe stany mogą regularnie przekraczać te liczby, na przykład w Luizjanie, gdzie 30% czarnej populacji żyje w ubóstwie.

• Według CDC, kolorowi geje mają tendencję do uprawiania seksu z własną rasą, co oznacza, że ​​ich sieci seksualne są mniejsze i bardziej ekskluzywne. W związku z tym prawdopodobieństwo transmisji wzrasta po prostu dlatego, że w sieci występuje z natury wyższy wskaźnik HIV.

• Kolorowi geje często uprawiają seks ze starszymi mężczyznami w wyniku tych mniejszych sieci seksualnych. Ponieważ starsi mężczyźni są bardziej podatni na zakażenie wirusem HIV, homoseksualni czarni mężczyźni mają tendencję do zarażania się w znacznie młodszym wieku niż ich heteroseksualni mężczyźni.

• Niepowodzenia opieki społecznej, policyjnej, sądowniczej i publicznej służby zdrowia w społecznościach o niższych dochodach zwykle podsycają ogólny brak zaufania do programów rządowych, w tym tych, których celem jest testowanie i profilaktyka na obecność wirusa HIV. Tylko 59% osób leczonych z powodu HIV pozostaje pod opieką.

• Nieufność do władz zdrowia publicznego może często wzmacniać negatywne postawy dotyczące zapobiegania i leczenia HIV, zwiększając zaprzeczanie, a nawet przekonania o konspiracji. Według badania przeprowadzonego w 2011 r. przez Harvard Medical School takie przekonania przyczyniają się do skrócenia czasu przeżycia czarnych mężczyzn poprzez zniechęcanie do odpowiedniego leczenia, w tym konsekwentnego stosowania prezerwatyw i powiązania z opieką związaną z HIV.

• Stygmatyzacja, zarówno postrzegana, jak i rzeczywista, podsyca wskaźniki HIV wśród czarnoskórych Amerykanów, którzy mogą obawiać się ujawnienia swojego statusu. Do tego dochodzi stygmatyzacja czarnych gejów, zarówno na poziomie indywidualnym, jak i społeczności, co dodatkowo odciąga zagrożone osoby od dostępu do opieki.

Zasoby dotyczące HIV dla gejów czarnych mężczyzn

CDC opracowało szereg inicjatyw, aby zaradzić tym niedociągnięciom, w tym kampanię marketingu społecznego „Testowanie czyni nas silniejszymi”, skierowaną do czarnoskórych gejów w wieku od 18 do 44 lat.

Na czele aktywizmu i świadomości w społeczności czarnych gejów stoi wspierana przez CDC Black Men’s Xchange (BMX), która prowadzi 11 oddziałów w Stanach Zjednoczonych, oraz Centre for Black Equity, które współpracuje z lokalnymi organizacjami dumy.

Aby znaleźć programy i usługi w swojej społeczności lub stanie, skontaktuj się z regionalną całodobową infolinią ds. AIDS. Aby uzyskać bezpłatne, poufne testy na obecność wirusa HIV, skontaktuj się z 800-CDC-INFO (800-232-4636) w celu uzyskania skierowań lub skorzystaj z internetowego lokalizatora witryny AIDSVu na HIV, zorganizowanego przez Rollins School of Public Health na Emory University.