Co to jest diagnoza PDD-NOS?

Przed 2013 rokiem istniało pięć oddzielnych diagnoz dotyczących spektrum autyzmu. Jedno z nich nazwano wszechobecnym zaburzeniem rozwojowym nieokreślonym inaczej (PDD-NOS). Jest obecnie znany jako autyzm atypowy, tendencje autystyczne lub cechy autyzmu u osób z diagnozą.

Pięć podtypów zostało połączonych w pojedynczą diagnozę zaburzeń ze spektrum autyzmu (ASD) w Podręczniku Diagnostyki i Statystyki Zaburzeń Psychicznych (DSM-5) opublikowanym w 2013 roku. Obejmuje to ocenę ciężkości zaburzenia, zgodnie z definicją poziomu 1, 2 lub 3.

W tym artykule pokrótce wyjaśniono oznaki i objawy związane z tą diagnozą ASD oraz sposób, w jaki świadczeniodawcy do niej dochodzą. Oferuje również pomysły na dostęp do wysokiej jakości opieki i zasobów dla osób żyjących z ASD.

Objawy nietypowego autyzmu

Objawy atypowego autyzmu są zwykle łagodniejsze niż u wielu osób z autyzmem. Podobnie jak w przypadku wszystkich typów ASD, autyzm atypowy prawdopodobnie obejmuje trudności z komunikacją społeczną. Objawy mogą obejmować:

• Nietypowe lub niewłaściwe zachowanie społeczne
• Trudności z małymi lub dużymi zdolnościami motorycznymi, organizacją wzrokową lub przestrzenną lub zdolnościami poznawczymi
• Opóźnienia w mowie lub rozumieniu języka
• Trudność z przejściami
• Braki w komunikacji niewerbalnej i/lub werbalnej
• Zwiększona lub zmniejszona wrażliwość na smak, wzrok, dźwięk, zapach i/lub dotyk
• Zachowania powtarzalne lub rytualne

Dzieci z atypowym autyzmem, podobnie jak te z każdą postacią ASD, mogą mieć szeroki zakres zdolności intelektualnych i werbalnych. Mogą również mieć poważne objawy w jednym obszarze, być może komunikację, ale nie mają problemów z innym objawem, takim jak powtarzające się zachowania.

Wyzwania diagnostyczne

PDD-NOS był zasadniczo diagnozą wykluczenia, terminem „catchall” używanym dla osób, które były w spektrum autyzmu, ale nie spełniały w pełni kryteriów innego zaburzenia autyzmu, które było wówczas używane. Kategoria była tak ogólna i niejasna, że ​​niewiele mówiła rodzicom, terapeutom i nauczycielom. Diagnoza PDD-NOS może oznaczać praktycznie wszystko.

Nowe podejście wprowadzone w DSM-5 może zapewnić więcej wglądu. Jedno z badań wykazało, że około jedna trzecia (32%) wcześniejszych diagnoz PDD-NOS faktycznie pasuje do diagnozy zaburzeń komunikacji społecznej.

Nie ma prostego testu używanego do diagnozowania atypowego autyzmu. Pracownicy służby zdrowia oceniają umiejętności i zachowania osoby, która może cierpieć na tę formę ASD. Opierają się na rodzicach i nauczycielach, którzy obserwują dziecko przy podejmowaniu decyzji o diagnozie lub podobnych informacjach w kontaktach z dorosłym.

Leczenie

Wiele z zalecanych metod leczenia osób z ASD jest prawdopodobnie bardzo podobnych, mimo że każdy przypadek jest wyjątkowy. Terapia jest ważną częścią leczenia i może obejmować:

• terapia mowy
• terapia zajęciowa
• fizykoterapia
• terapia umiejętności społecznych

W niektórych przypadkach odpowiednie leki mogą być stosowane, aby pomóc osobom z określonymi objawami atypowego autyzmu. Chociaż nie ma lekarstwa, te terapie mogą być bardzo korzystne dla rozwoju dziecka lub osoby dorosłej z ASD w miarę postępów z poprawą jakości życia.

Korona

Osoby z atypowym autyzmem, które czerpią korzyści z leczenia, nadal będą miały w życiu wyzwania. To jeden z powodów, dla których oni i ich bliscy powinni mieć dostęp do książek, grup wsparcia, profesjonalnych organizacji autystycznych i innych źródeł wsparcia. Mogą to być:

• Towarzystwo Autyzmu

• Autistic Self Advocacy Network (ASAN)

• Międzynarodowa Sieć Autyzmu (ANI)

Streszczenie

Od 2013 roku ludzie, u których kiedyś zdiagnozowano autyzm PDD-NOS, są teraz umieszczani w ogólnej kategorii zaburzeń ze spektrum autyzmu (ASD). Diagnozę nazywa się najczęściej autyzmem atypowym, tendencjami autystycznymi lub cechami autystycznymi u osoby. W większości przypadków objawy są łagodne, ale obejmują tę samą komunikację społeczną i inne problemy występujące na ogół u osób z ASD. Terapia i inne metody leczenia mogą być takie same, jak te stosowane w celu pomocy innym osobom z łagodnymi postaciami ASD.

Życie z kimś, kto ma diagnozę ASD, jest pełne wyzwań. Twój lekarz może przeprowadzić Cię przez proces diagnozowania i leczenia choroby, ale istnieje wiele zasobów, które mogą zaoferować Tobie i Twoim bliskim wsparcie. Pamiętaj, aby znaleźć sposoby na nawiązanie kontaktu z innymi osobami w społeczności ASD, które mogą pomóc.