Czynnik martwicy nowotworu (TNF) i reumatoidalne zapalenie stawów

Czynnik martwicy nowotworu (TNF) to substancja wytwarzana przez komórki układu odpornościowego, która ma wiele skutków w promowaniu procesu zapalnego. Jest produkowany głównie przez makrofagi, rodzaj białych krwinek, ale może być również wytwarzany przez inne komórki. TNF jest główną przyczyną nadmiernego stanu zapalnego, który napędza reumatoidalne zapalenie stawów (RZS).

Czynnik martwicy nowotworu w odpowiedzi immunologicznej

TNF jest naturalną częścią odpowiedzi immunologicznej organizmu na komórki nowotworowe, bakterie i wirusy. Odgrywa rolę zarówno w ostrych reakcjach, jak i ogólnoustrojowych stanach zapalnych. Komórki uwalniają go, gdy wykryją określoną substancję (antygen), na którą zostały uczulone.

TNF jest cytokiną, białkiem sygnalizacyjnym. Cytokiny to substancje chemiczne, które dostarczają wiadomości między komórkami w ciele. Odgrywają rolę w wielu procesach biologicznych, w tym:

• Proliferacja komórek
• Apoptoza, normalny proces śmierci komórki
• Metabolizm lipidów (tłuszczów)
• Koagulacja lub tworzenie skrzepów krwi

Czynnik martwicy nowotworu i reumatoidalne zapalenie stawów

TNF może być wytwarzany w nadmiarze lub niewłaściwie w różnych procesach chorobowych. Może to skutkować ciągłym stanem zapalnym i innymi destrukcyjnymi objawami, co można zaobserwować w chorobach takich jak rak i insulinooporność (cukrzyca i stan przedcukrzycowy).

Podobnie jak w przypadku RZS i innych chorób autoimmunologicznych, czynnik martwicy nowotworu alfa jest jedną z najważniejszych cytokin zaangażowanych poprzez jego uwikłanie w kaskadę reakcji zapalnych.

Inhibitory TNF

Osoby z chorobami, takimi jak reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów i choroba Leśniowskiego-Crohna, mogą być leczone lekami z grupy inhibitorów TNF (zwanych również blokerami). Leki te wiążą się z czynnikiem martwicy nowotworu alfa, czyniąc go nieaktywnym. Koliduje to z aktywnością zapalną i tłumi układ odpornościowy.

U osób z reumatoidalnym zapaleniem stawów może to zmniejszyć uszkodzenia stawów. Pierwszy lek został zatwierdzony w 1998 roku i opracowano kolejne. Należą do klasy leków biologicznych, które są lekami nakierowanymi na cząsteczki w komórkach układu odpornościowego.

Inhibitory TNF obejmują:

• Enbrel (etanercept)
• Remikada (infliksymab)
• Humira (adalimumab)
• Simponi (golimumab)
• Cimzia (certolizumab pegol)

W RZS zwykle stosuje się inhibitory TNF, jeśli same leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby (DMARDs) pierwszego rzutu nie przynoszą wystarczającej ulgi.

Stosowanie inhibitorów TNF

Inhibitory TNF nie są przyjmowane doustnie. Należy je wstrzykiwać pod skórę lub do żyły, zwykle w udo lub brzuch. Według doniesień pacjentów, zmiany w twoich objawach zaczynają pojawiać się po dwóch lub trzech dawkach.

Jeśli Twój lekarz przepisze bloker TNF do wstrzykiwań, zostaniesz nauczony, jak wstrzykiwać go samodzielnie, dzięki czemu nie będziesz musiał za każdym razem chodzić do gabinetu lekarza.

Jeśli Twój lekarz przepisze infliksymab lub golimumab, będziesz musiał udać się do centrum infuzji lub gabinetu lekarza na maksymalnie trzy godziny, aby otrzymać leczenie. Te leki nie nadają się do wstrzykiwania.

Skutki uboczne

Blokery TNF mogą powodować skutki uboczne. Najczęstszą jest reakcja w miejscu wstrzyknięcia, która zwykle jest zlokalizowaną wysypką, której towarzyszy pieczenie lub swędzenie.

Ponadto, ponieważ blokery TNF tłumią układ odpornościowy, leki te zwiększają ryzyko wystąpienia u pacjentów szerokiej gamy „patogenów oportunistycznych”, organizmów zakaźnych, które normalnie nie chorują zdrowych ludzi, ale mogą powodować choroby u osób z osłabionym układem odpornościowym. Patogeny te mogą być wirusowe, bakteryjne, prątkowe, pasożytnicze lub grzybicze, a infekcje mogą być poważne i zagrażać życiu.

Osoby w wieku powyżej 65 lat wydają się być najbardziej zagrożone, podobnie jak osoby przyjmujące jednocześnie (dodatkowe) leki immunosupresyjne.

Twój lekarz poinformuje Cię o korzyściach, ryzyku i skutkach ubocznych blokerów TNF oraz określi, jakie kroki mogą być konieczne, aby monitorować Cię pod kątem infekcji podczas leczenia.