Jak leczy się kiłę

Kiła, infekcja przenoszona drogą płciową (STI), jest dość powszechna — dotyka ponad 120 000 osób każdego roku. Podstawowym leczeniem tej choroby przenoszonej drogą płciową jest penicylina, ale odpowiednie mogą być również inne rodzaje antybiotyków.

Dowiedz się więcej o kile i potencjalnych opcjach leczenia, które może przepisać Twój lekarz, jeśli Ty lub Twój partner zostaniecie zarażeni.

Leki

Leczenie kiły często wymaga pojedynczego wstrzyknięcia. Przebieg terapii jest w dużej mierze ukierunkowany na etap zakażenia (pierwotny, wtórny, utajony, trzeciorzędowy) i inne czynniki sprzyjające. Należy zauważyć, że najbardziej zakaźne są pierwotne i wtórne stadia kiły.

Penicylina G jest uważana za lek z wyboru. W większości przypadków lek będzie podawany we wstrzyknięciu domięśniowym (im), zwykle w mięsień pośladkowy (pośladki). W ciężkich przypadkach lek można podawać dożylnie (przez IV).

Alergia na penicylinę

W przypadku osób uczulonych na penicylinę można stosować leki alternatywne, takie jak doksycyklina, tetracyklina, azytromycyna i ceftriakson. Jednak opcje leczenia są bardziej ograniczone w przypadku niektórych rodzajów infekcji kiły.

Kiłę nerwową (powikłanie w późnym stadium rozwoju mózgu i ośrodkowego układu nerwowego) można leczyć penicyliną lub ceftriaksonem, jeśli występuje alergia na penicylinę. Penicylina jest jedyną opcją na kiłę wrodzoną (gdzie infekcja przechodzi z matki na dziecko w czasie ciąży).

Badania kontrolne po leczeniu

W przeciwieństwie do niektórych infekcji bakteryjnych, w których przypuszcza się, że ludzie są wyleczeni po zakończeniu terapii, osoby z kiłą muszą przejść dalsze testy, aby potwierdzić, że infekcja ustąpiła. Chociaż dana osoba nie jest ogólnie uważana za zakaźną 24 godziny po zakończeniu leczenia, niektórzy świadczeniodawcy zalecają abstynencję do czasu zakończenia badań kontrolnych.

Ponadto mogą wystąpić poważne powikłania neurologiczne i oczne, które utrzymują się nawet po wyleczeniu infekcji.

Zalecenia dotyczące leczenia

W 2021 roku Centers for Disease Control and Prevention (CDC) wydało zaktualizowane zalecenia dotyczące leczenia kiły:

• Kiła pierwotna, wtórna lub wczesna utajona: jednorazowa iniekcja domięśniowa penicyliny G jest leczeniem z wyboru. Preparat stosowanej penicyliny G (tj. benzatyna, uwodniona prokaina lub uwodniona krystaliczna), dawka i czas trwania leczenia zależą od stadium i objawów klinicznych choroby.

• Kiła utajona późna, kiła utajona o nieznanym czasie trwania lub kiła trzeciorzędowa: Standardowym leczeniem są trzy domięśniowe wstrzyknięcia penicyliny G podawane w odstępie tygodnia. W tej fazie ważny jest dobór odpowiedniego preparatu penicyliny, ponieważ T. pallidum może znajdować się w częściach ciała (np. w ośrodkowym układzie nerwowym lub płynie wokół oka), do których nie docierają niektóre formy penicyliny.

• Kiła nerwowa lub kiła oczna: penicylina G jest podawana dożylnie przez 10 do 14 dni w warunkach szpitalnych LUB alternatywnie podaje się penicylinę G domięśniowo plus doustny probenecyd (oba przez 10 do 14 dni).

Zalecenia dotyczące leczenia kiły pierwotnej i wtórnej dotyczą niemowląt i dzieci, a także dorosłych. Niemowlęta i dzieci w wieku jednego miesiąca i starsze z rozpoznaną kiłą utajoną powinny być leczone przez pediatrycznego specjalisty chorób zakaźnych i poddane badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF). Ponieważ czas między pierwotną infekcją a kiłą trzeciorzędową jest bardzo długi (często ponad 10 do 20 lat), kiła zaawansowana występuje niezwykle rzadko u dzieci.

Kobiety w ciąży

Najlepszym sposobem leczenia kiły zdiagnozowanej w czasie ciąży jest również penicylina G.

Jeśli matka jest uczulona na penicylinę, jej lekarz może podjąć kroki w celu odczulenia jej serią zastrzyków przeciwalergicznych. Wymagałoby to wystawienia matki na mniejsze ilości penicyliny i stopniowego zwiększania dawki w celu zbudowania tolerancji, aby ostatecznie mogła być leczona antybiotykiem.

Tyczyć

W ostatnich latach narastają obawy dotyczące zagrożenia lekoopornością na antybiotyki w leczeniu chorób przenoszonych drogą płciową.

Wiele obaw wynikało ze stosowania doustnych antybiotyków w leczeniu rzeżączki, których praktyka doprowadziła do powszechnej oporności i późniejszej nieskuteczności wcześniej stosowanej kombinacji antybiotyków do wstrzykiwań i doustnych. W rezultacie rzeżączkę leczy się obecnie pojedynczą dawką domięśniową ceftriaksonu.

Jak dotąd nic nie wskazuje na to, by miało to miejsce w przypadku kiły i penicyliny. Pojawiły się jednak oznaki rozwijającej się oporności na azytromycynę, dotyczyły głównie opornych szczepów kiły, które pojawiły się po raz pierwszy w latach pięćdziesiątych wraz z wprowadzeniem antybiotyków.

Tak więc, podczas gdy epidemiolodzy nadal monitorują oznaki oporności na antybiotyki, penicylinę należy uznać za najbezpieczniejszy i najbardziej niezawodny sposób leczenia kiły.

Partnerzy seksualni

Według CDC każdy, kto ma kontakt seksualny z osobą, która ma kiłę pierwotną, wtórną lub wczesną utajoną, powinien być leczony zgodnie z następującymi zaleceniami:

• Jeśli miałeś kontakt seksualny z osobą w ciągu <90 dni przed jej diagnozą, powinieneś być leczony z powodu wczesnej kiły, nawet wyniki twoich badań są negatywne.
• Jeśli miałeś kontakt seksualny z osobą >90 dni przed jej diagnozą i badaniami nie są dostępne, a obserwacja jest problemem, powinieneś być leczony. Jeśli twój test jest negatywny, nie potrzebujesz leczenia.

Następujący partnerzy seksualni osób cierpiących na kiłę są uważani za zagrożonych zakażeniem i należy ich poufnie powiadomić o narażeniu i potrzebie oceny:

• Partnerzy, którzy mieli kontakt seksualny w ciągu trzech miesięcy plus czas trwania objawów z osobą, u której zdiagnozowano kiłę pierwotną
• Partnerzy, którzy mieli kontakt seksualny w ciągu sześciu miesięcy plus czas trwania objawów z kimś, kto ma kiłę wtórną
• Partnerzy, którzy mieli kontakt seksualny w ciągu jednego roku z osobą, która ma wczesną kiłę utajoną