Objawy i leczenie STD Chancroid

Chancroid to choroba wrzodowa narządów płciowych przenoszona drogą płciową. Wywołuje ją bakteria Haemophilus ducreyi. Chociaż rzadko spotykana w Stanach Zjednoczonych, wrzód wrzodowy jest stosunkowo powszechną chorobą w krajach rozwijających się. Podobnie jak w przypadku kiły, otwarte rany wywołane przez chancroid zwiększają ryzyko wystąpienia innych infekcji przenoszonych drogą płciową.

W szczególności te otwarte rany zwiększają ryzyko zakażenia wirusem HIV. Robią to, ułatwiając HIV przedostanie się do krwiobiegu, gdy dana osoba jest narażona. Nienaruszona skóra stanowi rozsądną barierę dla wirusa HIV, który nie przenosi się przez kontakt ze skórą.

Objawy Chancroid

Wczesne oznaki chancroidu można pomylić z kiłą. Mała krosta staje się owrzodzeniem, zwykle w ciągu czterech do 10 dni po ekspozycji. Jednak owrzodzenia na ogół rosną do większych rozmiarów i są bardziej bolesne niż wrzody związane z kiłą.

Chancroid może również prowadzić do obrzęku, tkliwości i zapalenia węzłów chłonnych w pachwinie. Ten efekt uboczny nie jest związany z kiłą.

Ze względu na rzadkość występowania w Stanach Zjednoczonych stosunkowo trudno jest dokładnie przetestować pod kątem wrzodu. Obecnie w Stanach Zjednoczonych nie ma zatwierdzonego przez FDA testu amplifikacji kwasów nukleinowych (NAAT) dla Haemophilus ducreyi. Jednak Centers for Disease Control and Prevention (CDC) stwierdza, że ​​laboratoria kliniczne mogą przeprowadzać testy na obecność Haemophilus ducreyi, jeśli opracowały własny NAAT i przeprowadziły badania weryfikacyjne Clinical Laboratory Improvement Poprawki (CLIA) na próbkach narządów płciowych.

CDC stwierdza również, że lekarze mogą postawić prawdopodobną diagnozę chancroid, jeśli spełnione są wszystkie następujące kryteria:

1. Ktoś ma jeden lub więcej wrzodów narządów płciowych.
2. Owrzodzenia i obrzęk węzłów chłonnych są zgodne z oczekiwanym pojawieniem się wrzodu wrzodowego.
3. Nie ma dowodów na kiłę pod mikroskopem ani w badaniu krwi (po obecności wrzodów przez co najmniej 7-14 dni).
4. Wrzody mają ujemny wynik testu na HSV, znacznie częstszą chorobę wrzodową narządów płciowych w Stanach Zjednoczonych

Jak leczy się Chancroid?

Chancroid jest leczony antybiotykami. Dwa korzystne schematy to pojedyncze dawki 1 grama (g) azytromycyny lub 250 miligramów (mg) ceftriaksonu. Dostępne są również dłuższe schematy leczenia z użyciem cyprofloksacyny (500 mg, dwa razy dziennie przez trzy dni) i erytromycyny (500 mg doustnie, trzy razy dziennie przez siedem dni). Jednak leczenie jest mniej skuteczne w przypadku nieobrzezanych mężczyzn i osób zakażonych wirusem HIV.

Dlatego CDC zaleca, aby każdy, kto przechodzi leczenie, został ponownie zbadany przez lekarza trzy do siedmiu dni po rozpoczęciu leczenia. U większości osób objawy zaczną się poprawiać w tym czasie, jeśli leczenie będzie skuteczne.

Podobnie, ze względu na rzadkość występowania choroby, każdy, u kogo podejrzewa się chancroid, również powinien zostać przebadany na obecność wirusa HIV.

Jak powszechny jest Chancroid w USA?

Chancroid jest niezwykle rzadki w Stanach Zjednoczonych Chociaż znacznie częściej występuje w latach 40. i 50., liczba przypadków gwałtownie spada, począwszy od połowy lat 50. XX wieku. W latach 80. nastąpił krótki wzrost, prawdopodobnie z powodu nowej epidemii HIV. Jednak liczba przypadków szybko spadła, aż infekcje były na tyle rzadkie, że dostęp do testów był utrudniony.

W 2016 roku w całym kraju zdiagnozowano tylko siedem przypadków, tylko w Alabamie, Kalifornii, Kolorado, Massachusetts, Północnej Karolinie i Południowej Karolinie.

Kiedy chancroid pojawia się w USA, jest bardziej prawdopodobne, że można go zobaczyć u uchodźców lub imigrantów z Azji, Afryki i Karaibów. Jest również bardziej prawdopodobne, że zostanie zauważony u kogoś, kto ma partnera seksualnego w jednej z tych grup.

Chancroid faktycznie podupada na całym świecie. Powoduje to głównie w obszarach, w których HIV jest endemiczny, ponieważ wrzody wrzodów wrzodowych zapewniają łatwą drogę zakażenia.