Jak diagnozowana jest anoreksja

Anoreksja (zwana również jadłowstrętem psychicznym) to poważne zaburzenie odżywiania, które wiąże się z niebezpieczną utratą masy ciała lub brakiem odpowiedniego przyrostu masy ciała, zniekształceniem obrazu ciała i lękiem związanym z jedzeniem i jedzeniem.

Chociaż anoreksja może powodować poważne problemy zdrowotne, w tym śmierć, nie zawsze jest łatwa do rozpoznania, nawet przez osoby, które same cierpią na tę chorobę.

Istnieją narzędzia diagnostyczne, które pomagają ustalić, czy dana osoba ma anoreksję, i pomóc w ustaleniu planu leczenia.

Profesjonalne pokazy

W sytuacjach, które nie są nagłe, proces diagnozowania anoreksji zwykle rozpoczyna się od wstępnej ogólnej oceny przez świadczeniodawcę.

Podczas tej oceny świadczeniodawca zbierze historię medyczną i psychiatryczną danej osoby, w tym wywiad rodzinny, oraz przeprowadzi pełne badanie fizykalne. Badanie to może obejmować:

• Pytanie o historię diety, w tym o to, jakie pokarmy spożywa dana osoba, jej nawyki żywieniowe, myśli o jedzeniu itp.
• Pytania dotyczące obrazu ciała i historii utraty wagi
• Pomiary wzrostu i wagi
• Porównania z wykresami wzrostu opartymi na wieku
• Omówienie zachowań objadających się i przeczyszczających, w tym stosowania środków przeczyszczających, tabletek odchudzających lub suplementów
• Przegląd wszelkich leków, które dana osoba obecnie przyjmuje
• Pytania dotyczące historii menstruacji
• Dyskusja o historii ćwiczeń i praktykach
• Pytanie o rodzinną historię zaburzeń odżywiania i karmienia
• Dyskusja na temat używania substancji i zdrowia psychicznego (nastrój, depresja, lęk, myśli samobójcze), w tym historia rodzinna zaburzeń używania substancji lub zaburzeń psychicznych
• Sprawdzanie parametrów życiowych, w tym tętna, temperatury i ciśnienia krwi
• Patrząc na skórę i paznokcie
• Słuchanie serca i płuc
• Czuję brzuch

Świadczeniodawca podstawowej opieki zdrowotnej może również skierować do eksperta zdrowia psychicznego, takiego jak psychiatra. Zaburzenia odżywiania i odżywiania często występują obok innych zaburzeń zdrowia psychicznego.

Kryteria DSM-5

Aby spełnić kryteria anoreksji określone w Podręczniku Diagnostyki i Statystyki Zaburzeń Psychicznych (DSM-5), muszą być spełnione następujące warunki przez okres co najmniej trzech miesięcy:

• Ograniczenie spożycia energii w stosunku do wymagań, prowadzące do znacząco niskiej masy ciała w kontekście wieku, płci, trajektorii rozwoju i zdrowia fizycznego (mniej niż minimalnie normalna/oczekiwana)
• Silny strach przed przybraniem na wadze lub otyłością lub uporczywe zachowanie, które utrudnia przybieranie na wadze
• Zaniepokojony masą lub kształtem ciała, poczucie własnej wartości pod wpływem masy lub kształtu ciała lub uporczywy brak rozpoznania powagi niskiej masy ciała

Innymi słowy, osoba:

• Wykazuje zachowania, które utrudniają lub uniemożliwiają utrzymanie odpowiedniej wagi dla zdrowia: te zachowania mogą obejmować ograniczanie przyjmowania pokarmu, intensywne ćwiczenia w celu „przeciwdziałania” jedzeniu, samoistne wymioty lub niewłaściwe stosowanie leków, takich jak środki przeczyszczające, moczopędne, insulina lub lewatywy.

• Ma intensywny strach przed przytyciem lub przybraniem na wadze: ten strach może utrzymywać się nawet wtedy, gdy dana osoba ma zbyt niską wagę ciała dla jej zdrowia. Mogą wykazywać zachowania sprawdzające ciało, takie jak częste ważenie i/lub mierzenie się oraz częste „kontrole lustrzane”. Utrata masy ciała lub brak przyrostu masy ciała rzadko łagodzą ten strach.

• Postrzega swoją wagę i kształt nieprecyzyjnie lub w zniekształcony sposób: Mogą postrzegać siebie jako większych od siebie, mieć negatywne uczucia wobec swojego ciała i czuć, że ich waga i kształt są najważniejszą częścią ich samych.

• Nie w pełni rozumie ani nie docenia powagi swojego stanu lub zachowań: mogą nie widzieć niebezpiecznych skutków zdrowotnych swojego stanu lub zachowań, w tym zagrażającego życiu ryzyka zatrzymania akcji serca, samobójstwa i innych schorzeń, które mogą prowadzić do śmierci.

W przeszłości kryteria anoreksji obejmowały brak cyklu miesiączkowego. Zostało to usunięte, ponieważ wykluczało osoby, które nie miesiączkuje i utrudniało ocenę dzieci i młodzieży.

Narzędzia diagnostyczne anoreksji również skupiały się w przeszłości w szczególności na utracie wagi. Ponieważ dzieci muszą rosnąć, aby zachować zdrowie, diagnoza anoreksji obejmuje obecnie brak prawidłowego przyrostu masy ciała.

Laboratoria i testy

Testy mogą zostać przeprowadzone, aby wykluczyć inne schorzenia, które mogą powodować utratę wagi i inne objawy, lub sprawdzić problemy, które mogły powstać w wyniku anoreksji.

Mogą to być:

Badania krwi

• Pełna morfologia krwi (CBC)
• Sprawdza poziom albuminy (białko wątroby)
• Miara elektrolitów
• Testy czynności nerek
• Testy czynności wątroby
• Miara białka całkowitego
• Testy funkcji tarczycy

Analiza moczu

Niektóre funkcje metaboliczne można zmierzyć za pomocą testu moczu.

Analiza moczu obejmuje również kolor i wygląd moczu, jego mikroskopijny wygląd oraz skład chemiczny.

Inne testy i procedury

W celu sprawdzenia osteoporozy można wykonać test gęstości kości.

Można zlecić elektrokardiogram (EKG) w celu sprawdzenia problemów z sercem, takich jak wolne tętno lub nieprawidłowy rytm serca.

Zdjęcia rentgenowskie mogą być wykonane w celu sprawdzenia takich rzeczy, jak złamania spowodowane stresem lub złamania kości, problemy z płucami lub sercem.

Testowanie samodzielne/w domu

Kwestionariusze, takie jak kwestionariusz SCOFF dla dorosłych, są zwykle używane do badań przesiewowych pod kątem zaburzeń odżywiania podczas rutynowych badań zdrowotnych i ćwiczeń fizycznych i mogą być pomocnym narzędziem do samooceny.

Nowe badania

Badanie z 2018 r. wskazuje, że mogą występować różnice między płciami w prezentacji i diagnozie anoreksji i bulimii, w szczególności w odniesieniu do wskaźników nasilenia w DSM-5. Badanie to wykazało również, że wskaźniki nasilenia anoreksji w DSM-5 mogą nie dawać dokładnego pomiaru w przypadku mężczyzn lub kobiet.

Badanie z 2017 r. potwierdza potrzebę dalszych badań nad dokładnością i trafnością miar dotkliwości wskazanych w DSM-5.

Badanie przeprowadzone w 2017 roku sugeruje, że potrzeba więcej środków, aby odróżnić konstytucyjną chudość od anoreksji, zwłaszcza od czasu usunięcia braku miesiączki (braku miesiączki) z kryteriów DSM dla anoreksji. Niniejsze badanie zaleca stosowanie testów dla bezpłatnych poziomów T3 oprócz istniejących kryteriów.

Często osobie, która cierpi na anoreksję, może być trudno rozpoznać, że ma problem ze zdrowiem. Narzędzia diagnostyczne, takie jak testy przesiewowe, badania fizykalne i psychologiczne oraz inne procedury zdrowotne, mogą pomóc w ustaleniu, czy Ty lub ktoś, kogo kochasz, doświadcza zaburzeń odżywiania, takich jak anoreksja.

Po rozpoznaniu choroby istnieją sposoby, aby pomóc, a powrót do zdrowia jest możliwy.