Czym choroba organiczna różni się od zaburzenia czynnościowego

Choroba organiczna to termin używany do opisania każdego stanu zdrowia, w którym występuje obserwowalny i mierzalny proces chorobowy, taki jak zapalenie lub uszkodzenie tkanki. Choroba organiczna to taka, którą można zweryfikować i określić ilościowo za pomocą standardowych wskaźników biologicznych, znanych jako biomarkery.

W przeciwieństwie do zaburzenia nieorganicznego (funkcjonalnego), choroba organiczna to taka, w której występują wykrywalne zmiany fizyczne lub biochemiczne w komórkach, tkankach lub narządach ciała. Natomiast choroba nieorganiczna to taka, która objawia się objawami, ale której proces chorobowy jest albo nieznany, albo niemożliwy do zmierzenia za pomocą obecnych środków naukowych.

Przykłady chorób organicznych

Termin choroba organiczna to zbiorcza klasyfikacja wielu różnych rodzajów chorób. Mogą być zlokalizowane (co oznacza, że ​​wpływają na określoną część ciała) lub ogólnoustrojowe (wpływają na wiele układów narządów). Mogą być dziedziczone lub spowodowane przez siły zewnętrzne lub środowiskowe. Niektóre choroby organiczne są zakaźne, przenoszone z jednej osoby na drugą, podczas gdy inne są niezakaźne.

Niektóre z szerszych kategorii i rodzajów chorób organicznych obejmują:

• • Choroby autoimmunologiczne, w których układ odpornościowy organizmu atakuje własne komórki i tkanki, takie jak:
    Cukrzyca typu 1

  • Stwardnienie rozsiane (MS)
  • Reumatoidalne zapalenie stawów
  • Toczeń
  • Łuszczyca

  • Rak, w którym nieprawidłowe komórki rozmnażają się bez kontroli i wyprzedzają zdrowe komórki, takie jak:
    Rak piersi

  • Czerniak
  • Białaczka
  • Chłoniak
  • Rak płuc
  • Rak jelita grubego
  • Choroby zapalne powodujące ostre lub postępujące uszkodzenia komórek i tkanek, takie jak:
    Zapalenie kości i stawów
  • Choroba zapalna miednicy (PID)
  • Wirusowe zapalenie opon mózgowych
  • Miażdżyca
  • Fibromialgia

  • Choroby zakaźne, w których bakterie, wirusy, grzyby, pasożyty lub inne drobnoustroje są przenoszone między osobnikami, takie jak:
    HIV

  • Wirusowe zapalenie wątroby typu C
  • wirus Zika
  • Gruźlica
  • Grypa

Przykłady zaburzeń funkcjonalnych

Choroba nieorganiczna jest zwykle określana jako funkcjonalna, co oznacza, że ​​występują objawy choroby, ale nie ma jasnych środków pozwalających na postawienie diagnozy. W przeszłości zaburzenia czynnościowe uważano w dużej mierze za psychosomatyczne. Dzisiaj zdajemy sobie sprawę, że wiele z tych stanów ma charakterystyczne cechy, które definiują je niezależnie od stanu emocjonalnego osoby.

Jednym z przykładów objawu czynnościowego jest świąd (swędzenie). Samo w sobie nie wiąże się ani z fizyczną ani biochemiczną zmianą, ale pozostaje bardzo realnym i namacalnym doznaniem. To samo dotyczy zmęczenia, przewlekłych bólów głowy czy bezsenności. Brak mierzalnych biomarkerów nie oznacza, że ​​nie istnieją; po prostu mówi nam, że przyczyny są nieznane (idiopatyczne).

W minionych latach choroby takie jak padaczka, migrena i choroba Alzheimera były kiedyś uważane za zaburzenia czynnościowe. Dziś już tak nie jest.

Objawy funkcjonalne a psychosomatyczne

Choroby psychiczne są również w dużej mierze uważane za funkcjonalne, ponieważ nie możemy łatwo zidentyfikować ich przyczyny. Należą do nich depresja kliniczna, choroba afektywna dwubiegunowa, schizofrenia, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD) i zespół stresu pourazowego (PTSD).

Jednak choroba psychiczna to nie to samo, co choroba psychosomatyczna. Objawy psychosomatyczne to te, które, jak się uważa, wynikają ze stresów i napięć codziennego życia. Kieruje nimi stan psychiczny lub emocjonalny osoby i często objawiają się bólem pleców, bólem głowy, zmęczeniem, wysokim ciśnieniem krwi, niestrawnością, dusznością, zawrotami głowy i impotencją.

Objawy funkcjonalne różnią się od psychosomatycznych tym, że usunięcie stresu emocjonalnego może zmniejszyć nasilenie objawów, ale nie całkowicie je wymazać.