Przegląd liszaj płaski skóry

Liszaj płaski to choroba o podłożu immunologicznym, która powoduje swędzącą wysypkę skórną, która czasami dotyka wnętrza jamy ustnej. Może również wpływać na kilka innych części ciała, w tym paznokcie, skórę głowy (liszaj płaski), narządy płciowe, oczy, gardło i przewód pokarmowy. Ta choroba nie jest zaraźliwa. Często ustępuje samoistnie i goi się w skórze w ciągu jednego roku, ale może być przewlekły na skórze i innych obszarach. Dotyka 0,1-4% populacji; pacjenci mają zwykle 30-60 lat, a kobiety częściej chorują niż mężczyźni.

Liszaj płaski skóry

Liszaj płaski wpływa na skórę, objawiając się wysypką w postaci fioletowych, płaskich, swędzących obszarów. Ta wysypka może również różnić się wyglądem zgodnie z następującymi wzorami:

• Liszaj płaski: linie, które są blisko siebie
• Liszaj płaski pierścienia: grupy zmian, które stają się pierścieniami
• Liszaj płaski zanikowy: kilka dobrze zdefiniowanych zmian z przerzedzeniem skóry. Nieczęste.
• Liszaj płaski przerostowy: bliznowacenie, często przewlekłe, przyciemnia skórę i występuje na kończynach
• Liszaj pęcherzowo-płaski: pęcherze wypełnione płynem. Nieczęste.
• Liszaj płaski nadżerkowy/wrzodziejący: Bolesne pęcherze i owrzodzenia na stopach. Nieczęste.

To zdjęcie zawiera treści, które niektóre osoby mogą uznać za drastyczne lub niepokojące.

Zobacz zdjęcie

Ciężkie swędzenie jest główną dolegliwością pacjentów z liszajem płaskim skóry. Po wygojeniu się wysypki, dotknięta skóra jest często ciemniejsza niż normalnie (przebarwienia pozapalne), zwłaszcza u pacjentów o ciemnej karnacji.

Liszaj płaski jamy ustnej

Liszaj płaski może występować na wewnętrznej stronie policzka, po bokach języka i dziąsłach i często występuje z innymi typami liszaja płaskiego. Zwykle nie jest bolesny, ale może wystąpić, gdy występuje z nadżerkowym/wrzodziejącym liszajem płaskim.

Powoduje

Przyczyna liszaja płaskiego nie jest w pełni poznana, ale uważa się, że jest to choroba autoimmunologiczna obejmująca limfocyty T. Wiele limfocytów T można zobaczyć wokół obszarów skóry dotkniętych liszajem płaskim. Te limfocyty T niszczą otaczającą tkankę, co powoduje zmiany, które widzimy w liszaju płaskim. Nie wiadomo jednak, co powoduje, że limfocyty T wnikają w te miejsca i atakują te tkanki. Uważa się, że istnieją pewne czynniki genetyczne, które mogą zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia liszaja płaskiego.

Choroby towarzyszące

Z liszajem płaskim wiąże się wiele chorób autoimmunologicznych, zwłaszcza związanych z wypadaniem włosów i zaburzeniami przewodu pokarmowego. Pacjenci z liszajem płaskim są również pięć razy bardziej narażeni na zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C, chociaż związek między tymi dwiema chorobami nie jest poznany. Niektóre rodzaje leków i zabiegi dentystyczne, takie jak usunięcie lub umieszczenie wypełnienia, są również związane z liszajem płaskim.

Leczenie

Liszaj płaski jest najczęściej leczony miejscowymi kortykosteroidami w celu osłabienia odpowiedzi immunologicznej. W przypadku liszaja płaskiego można zastosować kortykosteroidy i inne środki blokujące układ odpornościowy, aby zapobiec atakowaniu przez limfocyty T dotkniętych obszarów i powodowaniu zmian chorobowych.

Inne terapie rzadziej stosowane to miejscowe retinoidy, doustne retinoidy i fototerapia. Miejscowe retinoidy mogą powodować suchość, zaczerwienienie i wrażliwość na słońce, a wszystkie retinoidy mogą być szkodliwe dla płodu u kobiet w ciąży. Skutki uboczne długotrwałego stosowania fototerapii to zwiększone ryzyko przebarwień, zwłaszcza u pacjentów o ciemnej karnacji, oraz raka skóry. Doustne leki przeciwhistaminowe mogą być również podawane w celu zmniejszenia swędzenia. Siateczkowaty liszaj płaski jamy ustnej zwykle nie wymaga leczenia, ponieważ jest bezbolesny.

Wyniki

Choroba skóry samoistnie leczy się po około roku i szybciej dzięki leczeniu, ale obszar dotknięty chorobą zwykle pozostaje ciemniejszy niż normalnie. Leczenie nadżerek i wrzodów jamy ustnej może zmniejszyć ból i wyleczyć owrzodzenia, ale u niektórych pacjentów stan ten może być przewlekły. Inne formy liszaja płaskiego są przewlekłe, dlatego celem leczenia jest zmniejszenie bólu i zapobieganie lub ograniczanie blizn. Leczenie może znacząco poprawić stan chorobowy skóry głowy i paznokci, ale te formy choroby często nawracają. Całkowite ustąpienie choroby narządów płciowych jest rzadkie.