Anatomia kości skroniowej

Kości skroniowe to sparowane kości, które pomagają tworzyć boki i podstawę czaszki (czaszkę). Umieszcza to je z boku — z boku — płatów skroniowych kory mózgowej, zapewniając odpowiednie podparcie czaszki i chroniąc jej ważne struktury. W związku z tym tępy uraz lub złamanie tych kości może prowadzić do poważnych powikłań i urazu mózgu, uszkodzenia ucha wewnętrznego, a także problemów z nerwem twarzowym. Ponadto infekcje ucha środkowego mogą przenosić się na tę kość.

Anatomia

Struktura i lokalizacja

W anatomii każda kość skroniowa składa się z pięciu części: łuski, części skalistej, wyrostka sutkowatego i bębenkowego, a także wyrostka rylcowatego.KątOto szybki podział:

• Naskórek: Tworząc przednią, górną część kości skroniowej, naskórek jest cienki, półprzezroczysty i opisany jako „łuskowaty”.KątZewnętrzna powierzchnia jest gładka i tworzy wypukły kształt, a poprzez linię skroniową (zakrzywiony grzbiet biegnący do tyłu i do góry) przyczepia się do mięśnia skroniowego, co pomaga w żuciu. Przedni koniec łuski jest ząbkowany i łączy się z kością jarzmową — jedną z dwóch sparowanych kości, które tworzą policzki i ściany boczne oczodołów (otwory, w których znajdują się gałki oczne). Dolny koniec tej kości łączy się z żwaczem, innym głównym mięśniem do żucia. Ponadto ta część kości skroniowej jest połączona z więzadłami regulującymi mięśnie w górnej części żuchwy, czyli kości szczęki.

• Część wyrostka sutkowatego: Tworząc tylną część kości skroniowej, zewnętrzna powierzchnia części wyrostka sutkowatego jest szorstka i przyczepia się do mięśni regulujących ruch brwi (mięsień potyliczny) oraz mięśni nad uchem (mięsień ucha górnego). Ta część jest perforowana i obejmuje otwór wyrostka sutkowatego, otwór, który umożliwia żyle dostęp do zatoki poprzecznej (obszar po obu stronach głowy, który odprowadza krew z tyłu głowy), a także tętnicę dostarczającą natlenioną krew do warstwa tkanki, której zadaniem jest ochrona mózgu (dura mater). Przesuwając się w dół, ta część staje się stożkową projekcją – procesem wyrostka sutkowatego – który łączy się z mięśniami niezbędnymi do ruchu głowy. Zaobserwowano, że górna część tej części jest miejscami pusta, ale te otwory zmniejszają się w miarę przesuwania się w dół.

• Część skalista: Znana również jako „część piramidy”, ze względu na swój kształt, część skalista znajduje się u podstawy czaszki między kością potyliczną (część, która reprezentuje podstawę) a kośćmi klinowymi (część tuż pod skroniami) . Poruszając się w górę, ta część ma podstawę połączoną z łuską i częścią wyrostka sutkowatego oraz wierzchołek, który znajduje się między kośćmi potylicznymi i klinowymi. Te ostatnie tworzą kanał szyjny, który umożliwia dostęp do mózgu ważnych tętnic. Jego przednia (przednia) powierzchnia tworzy tylną część środkowego dołu (wnęki) w podstawie czaszki. Cieńsza część przechodzi przez jamę bębenkową, otwór otaczający kości ucha środkowego. Tylna (tylna) część ma dostęp do tylnego dołu, który jest otworem u podstawy czaszki, który obejmuje móżdżek i pień mózgu. W jego środku znajduje się otwór — wewnętrzny przewód słuchowy — który umożliwia przejście ważnych nerwów i tętnic.

• Część bębenkowa: Zakrzywiona część kości pod łuską i przed wyrostkiem sutkowatym, część bębenkowa stanowi główną część zewnętrznego przewodu słuchowego, który jest drogą od ucha zewnętrznego do wewnętrznego. Jego środkowa część zawiera bruzdę bębenkową, bruzdę, która łączy się z błoną bębenkową, lepiej znaną jako błona bębenkowa. Na tylnej powierzchni część bębenkowa tworzy tylną granicę dołu żuchwy, czyli bruzdę, która łączy się z kością szczęki. Zewnętrzna powierzchnia jest szorstka i przylega do części chrzęstnej przewodu słuchowego, podczas gdy jej wnętrze łączy się z częścią skalistą, tuż poniżej przewodu słuchowego. Cienki i ostry w swojej środkowej części, dzieli się, obejmując część wyrostka rylcowatego (patrz poniżej).

• Proces styloidalny: Jest to wąska projekcja kości wychodząca z kości skroniowej. Zmienna długość, jest pochylona w dół i do przodu, docierając od wewnętrznej strony do części bębenkowej, która ją otacza, a od zewnętrznej do więzadeł, które łączą się z mięśniem gnykowo-gnykowym i innymi mięśniami zaangażowanymi w ruchy żucia. Jego zewnętrzna strona znajduje się tuż obok ślinianki przyusznej (źródła śliny), która jest również miejscem, w którym krzyżuje się zewnętrzna tętnica szyjna (zaopatrująca twarz i mózg). Ta struktura jest również przyczepiona do stylopharyngeus, mięśnia na spodzie głowy, który łączy się z gardłem.

Warto zauważyć, że kość skroniowa przyczepia się do stawu kości szczęki – stawu skroniowo-żuchwowego – i jest połączona z innymi kośćmi czaszki, w tym z kością potyliczną w dolnej tylnej części, kość ciemieniową powyżej, kość klinową z przodu bok i kość jarzmowa (policzkowa).

Wariacje anatomiczne

Różnice w anatomii kości skroniowej nie są rzadkie i zwykle mają związek z wielkością i kształtem jej licznych otworów. Najczęściej obserwowanymi odmianami są:

• High Riding Jugular Bulb: To wtedy opuszka szyjna, struktura żyłowa zlokalizowana w pobliżu ucha wewnętrznego, wznosi się wyżej w kości skroniowej niż zwykle. Ta bezobjawowa zmienność jest ważna dla chirurgów operujących na uchu wewnętrznym i stwierdzono, że występuje w 32% przypadków. KątKąt

• Przegroda Körnera: U niektórych osób ta przegroda — gęsta, kostna płytka w wyrostku sutkowatym — oddziela wyrostek sutkowaty od łuski. Ta odmiana jest również bardzo powszechna, a badania twierdzą, że występuje u 28% osób.KątKąt

• Zatok esicy umiejscowiony z przodu: znaleziony w 34% przypadków,Kątwtedy rowek w części wyrostka sutkowatego kości skroniowej przebiega głębiej niż zwykle i wydaje się bardziej wysunięty do przodu niż zwykle.

• Low Hanging Dura In Ears: ten przypadek, który obserwuje się nawet u 26% osób,Kątcharakteryzuje się tym, że błona otaczająca mózg (twarda opona) zwisa niżej niż zwykle, wpływając na otaczające struktury kostne przewodu słuchowego.

• Napowietrzanie wyrostka sutkowatego: Różnice w kształcie wyrostka sutkowatego kości skroniowej mogą wpływać na to, jak dobrze ucho wewnętrzne może dostosować się do zmian ciśnienia powietrza.

Funkcjonować

Kość skroniowa zapewnia strukturalne wsparcie dla czaszki, jednocześnie chroniąc mózg i otaczające błony. Ponadto kość ta otacza środkową i wewnętrzną część ucha. Jego dolna część łączy się z żuchwą lub żuchwą, umożliwiając otwieranie i zamykanie ust. Warto zauważyć, że większość nerwów czaszkowych – nerwów związanych z odczuwaniem i percepcją – przechodzi przez tę kość.

Biorąc pod uwagę ich położenie po bokach i z tyłu czaszki, kości te łączą się z wieloma ważnymi grupami mięśni. W szczególności mięśnie skroniowe i żwacze – mięśnie zaangażowane w ruch żucia – są połączone z procesem naskórka i rylcowatego. Co więcej, bardziej zwrócone do tyłu części są połączone z mięśniami mostkowo-obojczykowo-sutkowym i splenium capitis, związanymi z ruchem szyi i głowy. Wreszcie, poprzez proces wyrostka sutkowatego, kość jest połączona z mięśniem nadgnykowym, niezbędnym do połykania.

Powiązane warunki

W tej części czaszki może pojawić się szereg problemów medycznych. Chociaż kość skroniowa jest stosunkowo gruba, tępy uraz może spowodować złamanie tej kości. Może to prowadzić do wielu poważnych powikłań, w tym uszkodzenia słuchu, zawrotów głowy, paraliżu twarzy (z powodu uszkodzenia nerwu twarzowego) i krwawienia w uchu oraz siniaków kości. Warto zauważyć, że złamania mogą również prowadzić do wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego.

Częściej występują złamania pteriona, czyli miejsca, w którym kość skroniowa łączy się z innymi głównymi kośćmi czaszki: ciemieniową, czołową i klinową. To połączenie jest najsłabszym punktem czaszki. Środkowa tętnica oponowa, która zaopatruje oponę twardą i czaszkę, przechodzi tuż za nią. W przypadku zranienia lub zranienia krew gromadzi się i niebezpiecznie zwiększa ciśnienie śródczaszkowe. Może to prowadzić między innymi do drgawek, nudności, wymiotów i osłabienia kończyn.

Ponieważ wyrostek sutkowaty kości skroniowej jest porowaty, rozprzestrzeniają się na nią infekcje ucha środkowego, co prowadzi do stanu zwanego zapaleniem wyrostka sutkowatego. Nieleczona infekcja może rozprzestrzenić się dalej do środkowego dołu czaszki, głównego obszaru wnętrza czaszki, a nawet do samego mózgu, powodując zapalenie opon mózgowych.

Rehabilitacja

W zależności od ciężkości urazu i złamania czaszki konieczna może być operacja, aby rozwiązać problem i zająć się krwawieniem i innymi problemami, które mogą się pojawić. W przypadku uszkodzenia nerwu twarzowego, jak to często bywa, konieczna może być operacja dekompresji nerwu w celu jego naprawy i złagodzenia nacisku. To, wraz z bardziej konserwatywnymi podejściami, jest skuteczne w zwalczaniu paraliżu twarzy; jednak decyzja o przejściu do przodu wymaga starannego rozważenia.

Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego po złamaniu kości skroniowej zwiększa ryzyko zapalenia opon mózgowych, rodzaju infekcji mózgu. Ponadto problem ten może również wpływać na struktury w uchu i prowadzić do wycieku płynu stamtąd oraz zatok. Przypadki te najlepiej radzić sobie bez operacji poprzez zastosowanie antybiotyków w celu przejęcia wszelkich zakaźnych kultur, odpoczynku i podniesienia głowy podczas gojenia, a także zastosowanie innych sposobów przywrócenia normalnego poziomu płynu mózgowo-rdzeniowego. Jeśli jednak przeciek nie zostanie zamknięty, konieczna jest operacja w celu usunięcia problemu.

W bardziej ekstremalnych przypadkach, gdy środkowa tętnica oponowa jest rozerwana z powodu złamania kości skroniowej, może być wymagana szybka operacja w celu usunięcia powstałego krwawienia. Jeśli sprawa jest bardziej umiarkowana, lekarze mogą zdecydować się na przepisanie leków moczopędnych.