Strefa proksymalnego rozwoju w teorii poznawczej dziecka

Lew Wygotski, rosyjski psycholog, którego praca była kontrowersyjna w ówczesnym Związku Radzieckim, wymyślił koncepcję strefy najbliższego rozwoju (ZPD), aby opisać optymalne środowisko uczenia się. Pomyśl o tym jako o „teorii Złotowłosej”. Czasami praca jest zbyt łatwa. Czasami praca jest zbyt ciężka. A czasami praca jest w sam raz. Kiedy praca jest odpowiednia, tworzy optymalne środowisko do nauki.

Komfort a frustracja w nauce

Kiedy praca jest łatwa, uczniowie mogą ją wykonywać samodzielnie, bez żadnej pomocy. To ich „strefa komfortu”. Jeśli cała praca, o którą proszony jest uczeń, odbywa się zawsze w strefie komfortu, nauka nie będzie miała miejsca. W rzeczywistości uczeń w końcu straci zainteresowanie. Z drugiej strony, gdy praca jest zbyt ciężka, uczeń staje się sfrustrowany. Nawet z pomocą uczący się w „strefie frustracji” prawdopodobnie się poddadzą.

Teoria ZPD sugeruje, że obszar pomiędzy strefą komfortu a strefą frustracji to ten, w którym będzie się odbywało uczenie się. Jest to obszar, w którym uczeń będzie potrzebował pomocy lub będzie musiał ciężko pracować, aby zrozumieć koncepcję lub wykonać zadanie. To jest strefa najbliższego rozwoju.

Uczeń nie jest ani znudzony, ani sfrustrowany, ale odpowiednio rzucony.

Dlaczego zorganizowane środowiska uczenia się są ważne

Wygotski wierzył również, że nawet naturalnie ciekawskie dzieci nie posuną się daleko bez zorganizowanego środowiska uczenia się. Opowiadał się za nauczycielami, aby dawali uczniom trudny materiał do nauczenia, wierząc, że inteligencja dziecka opiera się na ich umiejętnościach rozwiązywania problemów, a nie na ilości tego, co wiedzą. Uważał, że zdolność przyswajania nowej wiedzy zależy od dostępności i jakości nauczania, jakie otrzymał uczeń, a także od dotychczasowego uczenia się ucznia.

Język i umiejętność komunikowania się były kluczowymi elementami ZPD, ponieważ dzieci rozwijają umiejętności poznawcze od innych poprzez dialog, jak głosi teoria.

Praca Wygotskiego była mało znana poza Związkiem Radzieckim za jego życia. Jego teorie stały się dobrze znane w krajach zachodnich dopiero w latach 70. XX wieku. Jego prace są dobrze znane wśród specjalistów zajmujących się rozwojem dzieci, choć nie zawsze spotykały się z umową, a większość z nich została dopracowana od czasu napisania jego oryginalnych prac dyplomowych.

Koncepcja rusztowania

Udoskonalenia te obejmują koncepcję „rusztowania”, która odnosi się do zmiany, jak duże wsparcie otrzymuje dziecko w środowisku uczenia się w oparciu o jego własne zdolności i potencjał uczenia się.

Jeśli dziecko z czasem zmaga się z konkretną koncepcją lub zadaniem, otrzymuje większe wsparcie. Ale kiedy dziecko zaczyna rozumieć jakąś koncepcję, ilość prowadzenia (lub rusztowania, które jest tymczasowym podparciem konstrukcji w trakcie budowy) jest odpowiednio dostosowywana. Chociaż był to pomysł opracowany długo po śmierci Wygotskiego, rusztowanie jest postrzegane jako konieczne, aby utrzymać postęp dziecka w ZPD.