Rozerwanie MCL lub przyśrodkowe urazy więzadła pobocznego

Więzadło poboczne przyśrodkowe (MCL) jest jednym z czterech głównych więzadeł, które mają kluczowe znaczenie dla stabilności stawu kolanowego. Więzadło jest wykonane z twardego materiału włóknistego i działa w celu kontrolowania nadmiernego ruchu poprzez ograniczenie ruchomości stawów. Cztery główne więzadła stabilizujące kolana to więzadła krzyżowe przednie i tylne (ACL i PCL) oraz więzadła poboczne przyśrodkowe i boczne (MCL i LCL).

MCL obejmuje odległość od końca kości udowej (kości udowej) do szczytu kości piszczelowej (kości piszczelowej) i znajduje się po wewnętrznej stronie stawu kolanowego. MCL opiera się poszerzeniu wnętrza stawu, co można uważać za zapobieganie „otwarciu” kolana. Jeśli MCL jest całkowicie rozdarty, uraz spowoduje, że staw będzie miał dodatkowe 2 stopnie do 5 stopni wiotkości. Jeśli inne otaczające tkanki miękkie ulegną uszkodzeniu, stopień wiotkości w przybliżeniu się podwoi. MCL nie jest jedynym ograniczeniem nadmiernego otwarcia po wewnętrznej stronie kolana, ale jest głównym ograniczeniem tego ruchu.

Łzy MCL

Ponieważ MCL jest odporny na poszerzenie wewnętrznej części stawu kolanowego, więzadło jest zwykle uszkadzane po uderzeniu w zewnętrzną część stawu kolanowego. Siła ta powoduje wygięcie zewnętrznej strony kolana i poszerzenie wewnętrznej strony. Gdy MCL jest zbyt mocno rozciągnięty, jest podatny na rozdarcie i obrażenia. Jest to kontuzja widziana przez działanie „przycinania” w meczu piłki nożnej.

Uraz MCL może wystąpić jako uraz izolowany lub może być częścią złożonego urazu kolana. Inne więzadła, najczęściej ACL lub łąkotka, mogą zostać zerwane wraz z urazem MCL.

Aby zapobiec możliwości zerwania MCL, niektórzy sportowcy używają aparatów ortodontycznych, aby zapobiec nadmiernej sile na więzadła. Najczęściej noszą je zawodnicy futbolu amerykańskiego, zwłaszcza liniowy. Sportowcy ci są często poddawani dużym siłom bocznym na staw kolanowy, mechanizmowi, który może prowadzić do urazu MCL. Przydatność tych aparatów jest przedmiotem debaty, ale prawdopodobnie istnieje niewielka korzyść w zakresie zapobiegania prawdopodobieństwu urazu, gdy aparat jest noszony w takich sytuacjach.

Objawy

Najczęstszym objawem po urazie MCL jest ból bezpośrednio nad więzadłem. Nad zerwanym więzadłem może pojawić się obrzęk, a od jednego do dwóch dni po urazie występują siniaki i uogólniony obrzęk stawów. W przypadku cięższych urazów pacjenci mogą skarżyć się, że kolano jest niestabilne lub może mieć wrażenie, że kolano może się „oddać” lub uginać.

Objawy urazu MCL mają tendencję do korelacji z rozległością urazu. Urazy MCL są zwykle oceniane w skali od I do III.

• Łza MCL stopnia I: Jest to niekompletne łza MCL. Ścięgno jest nadal w ciągłości, a objawy są zwykle minimalne. Pacjenci zwykle skarżą się na ból z naciskiem na MCL i mogą być w stanie bardzo szybko wrócić do uprawiania sportu. Większość sportowców traci od jednego do dwóch tygodni gry.

• Łza MCL stopnia II: Urazy stopnia II są również uważane za niepełne łzy MCL. Pacjenci ci mogą skarżyć się na niestabilność podczas próby cięcia lub obracania. Ból i obrzęk są bardziej znaczące. Zwykle konieczny jest okres od trzech do czterech tygodni odpoczynku.

• Łza MCL stopnia III: Uraz III stopnia jest całkowitym rozdarciem MCL. Pacjenci odczuwają znaczny ból i obrzęk oraz często mają trudności z zginaniem kolana. Niestabilność lub wydzielanie jest częstym objawem w przypadku łez MCL stopnia III. Aby zapewnić komfort, zwykle potrzebna jest orteza stawu kolanowego lub stabilizator kolana, a gojenie może trwać od 10 do 12 tygodni.

Jedną z nieprawidłowości więzadła pobocznego przyśrodkowego jest objaw Pellegrini-Stieda, często obserwowany w przewlekłych urazach MCL. Ta nieprawidłowość jest widoczna na zdjęciu rentgenowskim, gdy w MCL widoczne są złogi wapnia. Zazwyczaj złogi wapnia znajdują się obok przyczepu więzadła do końca kości udowej. Czasami mówi się, że ludzie cierpiący na ból w tym obszarze mają zespół Pellegrini-Stieda. Leczenie tego stanu zwykle odpowiada prostym krokom, chociaż w rzadkich przypadkach można usunąć złogi wapnia.

Leczenie

Leczenie łzy MCL zależy od ciężkości urazu. Leczenie zawsze zaczyna się od ustąpienia bólu i rozpoczęcia pracy nad mobilnością. Potem następuje wzmocnienie kolana i powrót do sportu i aktywności. Stężenie może być często przydatne w leczeniu urazów MCL. Na szczęście najczęściej operacja nie jest konieczna w leczeniu łzy MCL.