Co to jest autyzm atypowy?

Atypowy autyzm lub wszechobecne zaburzenie rozwojowe nieokreślone inaczej (PDD-NOS) był diagnozą stosowaną w latach 1994–2013.Kąt Po raz pierwszy pojawił się w Podręczniku diagnostycznym i statystycznym zaburzeń psychicznych, wydanie czwarte (DSM-IV), aby objąć wiele dzieci, które miały niektóre, ale nie wszystkie objawy autyzmu.

DSM-5, opublikowany w 2013 roku, zaktualizował diagnozę autyzmu o szerszy zakres objawów, które wchodzą w zakres zaburzeń ze spektrum autyzmu (ASD), wraz z trzema poziomami wskazującymi na potrzeby wsparcia. Poziom 1 wymaga najmniejszego wsparcia, podczas gdy poziom 3 wymaga największego wsparcia.

Większość osób, u których wcześniej postawiono diagnozę PDD-NOS, prawdopodobnie otrzymałaby diagnozę ASD zgodnie z nowymi kryteriami diagnostycznymi.

Autyzm i DSM

DSM to podręcznik Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, który zawiera listę wszystkich zaburzeń psychicznych i rozwojowych. Istnieje pięć wersji DSM, datowanych na 1952 rok.KątKąt

W przeciwieństwie do zaburzeń fizycznych, zaburzenia psychiczne i rozwojowe często opierają się na normach społecznych, a każda aktualizacja DSM zawiera nowe lub zmienione kryteria diagnostyczne i zaburzenia.

Autyzm został po raz pierwszy sklasyfikowany jako własna diagnoza w DSM-III, opublikowanej w 1980 roku.KątWcześniej dzieci z zachowaniami podobnymi do autyzmu otrzymywały diagnozę schizofrenii dziecięcej.

DSM-IV: PPD-NOS

DSM-IV został opublikowany w 1994 roku i podzielił autyzm na pięć odrębnych kategorii diagnostycznych. Wśród nich były zaburzenia autystyczne, zespół Aspergera i PDD-NOS.

Termin „widmo autyzmu” w DSM-IV odnosił się do wszechobecnych zaburzeń rozwojowych (PDD), kategorii diagnoz z pewnymi objawami podobieństwa.

Atypowy autyzm to inna nazwa jednej z pięciu oficjalnych diagnoz spektrum autyzmu: wszechobecne zaburzenie rozwojowe nieokreślone inaczej (PDD-NOS).

PDD-NOS odnosił się do „prezentacji, które nie spełniają kryteriów zaburzeń autystycznych ze względu na późny wiek zachorowania, nietypową symptomatologię, symptomatologię podprogową lub wszystkie te czynniki”.

Dwa główne kryteria diagnostyczne obejmują:

• Poważne i rozległe upośledzenie rozwoju wzajemnych interakcji społecznych lub umiejętności komunikacji werbalnej i niewerbalnej;
• Lub obecne są stereotypowe zachowania, zainteresowania i czynności, ale kryteria nie są spełnione dla określonego wszechobecnego zaburzenia rozwojowego, schizofrenii, schizotypowego zaburzenia osobowości lub zaburzenia osobowości unikającej.

Cechy charakterystyczne PDD-NOS są podobne do autyzmu, ale zwykle są łagodniejsze i obejmują:

• Nietypowe lub niewłaściwe zachowanie społeczne
• Nierównomierny rozwój umiejętności, takich jak małe lub duże zdolności motoryczne, organizacja wzrokowa lub przestrzenna lub zdolności poznawcze
• Opóźnienia w mowie lub rozumieniu języka
• Trudność z przejściami
• Braki w komunikacji niewerbalnej i/lub werbalnej
• Zwiększona lub zmniejszona wrażliwość na smak, wzrok, dźwięk, zapach i/lub dotyk
• Zachowania powtarzalne lub rytualne

Rozpoznanie PDD-NOS lub atypowego autyzmu oznaczało, że było zbyt mało objawów, aby można było zdiagnozować zaburzenie autystyczne lub zespół Aspergera, lub objawy, które nie były zgodne z rozpoznaniem zespołu Retta lub dziecięcego zaburzenia dezintegracyjnego.

DSM-5: Zaburzenia ze spektrum autyzmu

Kiedy DSM-5 został opublikowany w 2013 roku, podjął dość doniosłą decyzję, aby wszystkie pięć diagnoz autyzmu z DSM-IV umieścić w jednej kategorii diagnostycznej: zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD).

Diagnoza PDD-NOS jest pod parasolem autyzmu w DSM-IV i zgodnie z DSM-5, diagnoza postawiona w DSM-IV nie może być odwołana. Jednak osoba, u której zdiagnozowano PDD-NOS, może, ale nie musi, odpowiadać obecnym kryteriom autyzmu.

Badanie wykazało również, że większość wcześniejszych diagnoz PDD-NOS, które nie spełniają obecnych kryteriów ASD, pasuje do diagnozy zaburzeń komunikacji społecznej (32%).KątU pozostałych 2% można zdiagnozować zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) i zaburzenia lękowe.

Autyzm nietypowy

Inne terminy opisujące PDD-NOS oprócz atypowego autyzmu obejmują tendencje autystyczne i cechy autystyczne.

Chociaż niektóre osoby z PDD-NOS mają łagodniejsze objawy autyzmu, nie musi to oznaczać, że jest on mniej upośledzający. W rzeczywistości jest całkiem możliwe, aby mieć tę diagnozę i być poważnie niepełnosprawnym.

Badanie opublikowane w Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry porównali osoby z PDD-NOS z osobami z autyzmem i zespołem Aspergera i stwierdzili, że dzieci z PDD-NOS można umieścić w jednej z trzech podgrup:

• Grupa dobrze funkcjonująca (24%) z objawami zespołu Aspergera, ale z przejściowym opóźnieniem mowy lub łagodnymi zaburzeniami poznawczymi
• Podgrupa z objawami przypominającymi autyzm (24%), ale w późnym wieku zachorowania lub z poważnymi opóźnieniami poznawczymi lub byli zbyt młodzi, aby potencjalnie spełnić pełne kryteria diagnostyczne dla autyzmu
• Grupa (52%) niespełniająca kryteriów autyzmu z powodu mniejszej liczby zachowań stereotypowych i powtarzalnych.

Pod względem poziomu miar funkcjonowania, dzieci PDD-NOS uzyskały wyniki pomiędzy dziećmi z autyzmem a dziećmi z zespołem Aspergera.

Natomiast grupa PDD-NOS miała mniej objawów autystycznych, zwłaszcza powtarzających się stereotypowych zachowań, niż inne grupy.

Zabiegi

Niezależnie od podkategorii diagnozy ze spektrum autyzmu, zalecane metody leczenia będą prawdopodobnie bardzo podobne bez względu na oficjalną diagnozę: intensywna terapia behawioralna i/lub rozwojowa wraz z terapią mowy, terapią zajęciową i fizjoterapeutyczną oraz zajęciami z umiejętności społecznych dla osób starszych dzieci.KątKąt

Życie z autyzmem

Autyzm przedstawia się różnie u poszczególnych osób, a spektrum autyzmu obejmuje szeroki zakres profili autyzmu i poziomów niepełnosprawności związanych z ASD.KątChociaż autyzm jest zwykle diagnozowany u dzieci, nie jest to zaburzenie, z którego wyrastasz.

Podczas gdy wczesna interwencja i leczenie mogą pomóc w nauce strategii radzenia sobie, dorośli z autyzmem i PDD-NOS wciąż mogą zmagać się z interakcjami społecznymi, wyzwaniami behawioralnymi i problemami percepcyjnymi.