Blokery kanału wapniowego w leczeniu dusznicy bolesnej

Blokery kanału wapniowego stanowią dużą klasę leków, które są szeroko stosowane w leczeniu kilku problemów sercowo-naczyniowych. Są one obecnie najczęściej stosowane jako leczenie pierwszego rzutu nadciśnienia, ale są również skuteczne w leczeniu dusznicy bolesnej, częstoskurczu nadkomorowego i kardiomiopatii przerostowej. Ogólnie blokery kanału wapniowego są dobrze tolerowane, ale istnieją pewne skutki uboczne, na które należy uważać.

Przegląd

Blokery kanału wapniowego zapobiegają przedostawaniu się wapnia do komórek mięśnia sercowego i komórek mięśni gładkich, które powodują zwężenie naczyń krwionośnych. Ograniczając napływ wapnia, blokery kanału wapniowego powodują „odprężenie” tych komórek mięśniowych. To relaksujące działanie skutkuje rozszerzeniem naczyń krwionośnych i zmniejszoną siłą skurczu mięśnia sercowego.

Niektóre blokery kanału wapniowego spowalniają również węzeł zatokowy i szybkość, z jaką impuls elektryczny serca przechodzi przez węzeł AV. Te „elektryczne efekty” blokerów wapnia sprawiają, że są one przydatne w leczeniu niektórych arytmii.

Wszystkie efekty blokerów wapnia (rozszerzenie naczyń krwionośnych, zmniejszenie skurczu mięśnia sercowego i spowolnienie akcji serca) zmniejszają ilość tlenu wymaganego przez mięsień sercowy.

Zmniejszenie zapotrzebowania serca na tlen pomaga zapobiegać niedokrwieniu serca (głód tlenu), nawet gdy przepływ krwi przez tętnice wieńcowe jest częściowo zablokowany przez blaszkę miażdżycową. U osób ze stabilną dusznicą bolesną blokery wapnia zwykle zwiększają ilość ćwiczeń, które mogą wykonać, zanim wystąpią dusznica bolesna. Blokery wapnia mogą być szczególnie przydatne u osób z dusznicą bolesną Prinzmetala (skurcz tętnic wieńcowych), ponieważ mogą bezpośrednio zmniejszyć skurcz tętnic wieńcowych.

Rodzaje

Na rynku jest wiele blokerów wapnia i nie wszystkie są takie same. Istnieją trzy ogólne typy szeroko stosowanych blokerów wapnia:

• Dihydropirydyny. Leki nifedypina (Procardia, Adalat), nikardypina (Cardene), felodypina (Plendil) i amlodypina (Norvasc) nazywane są dihydropirydynami. Leki te powodują znaczne rozszerzenie naczyń krwionośnych i stosunkowo niewielki wpływ na mięsień sercowy i częstość akcji serca. Są najbardziej przydatne w leczeniu nadciśnienia.

• Werapamil. Werapamil (Calan, Covera, Isoptin, Verelan) wpływa na mięsień sercowy i jest szczególnie skuteczny w spowalnianiu akcji serca, ale ma niewielki wpływ na naczynia krwionośne. Nie jest zbyt przydatny w przypadku nadciśnienia, ale jest całkiem dobry w przypadku dusznicy bolesnej i zaburzeń rytmu serca.

• Diltiazem. Diltiazem (Cardizem, Dilacor, Tiazac) ma niewielki wpływ zarówno na mięsień sercowy, jak i naczynia krwionośne. Jest tolerowany lepiej niż większość innych blokerów wapnia

Stosowanie

Angina: Wszystkie blokery wapnia były stosowane w leczeniu dusznicy bolesnej. Jednak najczęściej stosowane w tym celu są dłużej działające postacie diltiazemu i werapamilu, amlodypiny lub felodypiny.

Nifedypiny, zwłaszcza jej krótko działających postaci, należy zasadniczo unikać u osób z dusznicą bolesną, ponieważ znaczne rozszerzenie naczyń krwionośnych wywołane przez ten lek może zwiększyć poziom adrenaliny, prowadząc do szybszego tętna, a w konsekwencji do zwiększenia zapotrzebowania serca na tlen. Tak więc krótko działająca nifedypina może w rzeczywistości pogorszyć niedokrwienie serca.

Ogólnie rzecz biorąc, chociaż blokery wapnia są przydatne w łagodzeniu dusznicy bolesnej, uważa się, że są gorsze od beta-blokerów. Aktualne zalecenia dotyczące stosowania blokerów wapnia w leczeniu dusznicy bolesnej to:

• Blokery wapnia należy wypróbować u pacjentów, którzy nie tolerują beta-blokerów.
• Blokery wapnia należy dodać do beta-adrenolityków u pacjentów, którzy nie łagodzą objawów za pomocą beta-adrenolityków.

Nadciśnienie: blokery dihydropirydynowo-wapniowe są bardzo przydatne w leczeniu nadciśnienia i są często stosowane jako terapia pierwszego rzutu nadciśnienia w stadium I.

Arytmie nadkomorowe: leki blokujące wapń (zwłaszcza werapamil) częściowo blokują funkcję węzła AV i dlatego są często przydatne w leczeniu arytmii nadkomorowych, których utrzymywanie się opiera się na węźle AV. W szczególności częstoskurcz nawrotny w obrębie węzła AV (najczęstszy rodzaj arytmii nadkomorowej) można często kontrolować za pomocą leczenia werapamilem.

Kardiomiopatia przerostowa: Blokery wapnia mogą być stosowane w celu zmniejszenia „sztywności” lewej komory serca u osób z kardiomiopatią przerostową iw ten sposób mogą zmniejszyć objawy.

Skutki uboczne

Najczęstsze skutki uboczne blokerów kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn obejmują bóle głowy, zawroty głowy, uderzenia gorąca oraz obrzęki stóp i kostek.

Najczęstsze działanie niepożądane zarówno werapamilu, jak i diltiazemuto zaparcia, które mogą wystąpić nawet u 25% osób leczonych tymi lekami.Te niedihydropirydynowe blokery wapnia mogą również powodować bradykardię (powolne tętno), a ponieważ zmniejszają siłę skurczu mięśnia sercowego, mogą obniżać pojemność minutową serca. Należy je stosować ostrożnie (jeśli w ogóle) u pacjentów z niewydolnością serca.

Blokery kanału wapniowego są szeroko stosowane w leczeniu różnych zaburzeń sercowo-naczyniowych. Chociaż są one ogólnie dobrze tolerowane, należy podjąć środki ostrożności, aby uniknąć potencjalnie poważnych skutków ubocznych.