Co musisz wiedzieć o transfuzji krwi i IBD

Może się zdarzyć, że osoby z nieswoistym zapaleniem jelit (IBD) będą musiały otrzymać krew od dawcy, na przykład podczas zabiegu chirurgicznego lub w przypadku utraty zbyt dużej ilości krwi w wyniku krwawienia z przewodu pokarmowego. Transfuzja krwi wiąże się z ryzykiem, ale generalnie jest to procedura, która jest dobrze tolerowana i, jak wszyscy wiemy, może uratować życie.

Krwiodawstwo

Zazwyczaj krew oddają ochotnicy, którzy są poddawani badaniom przesiewowym i „przyjęci” do oddawania krwi. Proces przesiewowy obejmuje pytania dotyczące ogólnego stanu zdrowia i wszelkich czynników ryzyka choroby. Krew pobierana jest wyłącznie od dawców, którzy zostali oznaczeni jako wystarczająco zdrowi, aby to zrobić. Krew od dawcy jest badana w celu określenia typu (A, B, AB lub O) i badana na obecność wirusa zapalenia wątroby (B i C), HIV, HTLV (ludzkie wirusy T-limfotropowe), wirusa Zachodniego Nilu i Treponema pallidum (bakterie powodujące kiłę).

Krew może być również pobrana i przechowywana do własnego użytku w przyszłości lub oddana przez krewnego. Najczęściej własna krew pacjenta jest pobierana i przechowywana przed zabiegiem chirurgicznym, w którym może być konieczna transfuzja. Oczywiście można to zrobić tylko w przypadkach, w których przewiduje się taką potrzebę. Krewni mogą również oddawać krew do bezpośredniego użytku pacjenta, chociaż zazwyczaj nie jest to uważane za bezpieczniejsze niż krew ochotnika.

Procedura

Gdy pacjent potrzebuje krwi, odpowiednie dopasowanie znajduje się wśród krwi dawcy. Dopasowanie krzyżowe ma na celu zapewnienie, że układ odpornościowy osoby otrzymującej krew jej nie odrzuci. Krew od dawcy jest dopasowywana do typu i czynnika Rh biorcy. Dopasowanie krzyżowe jest kilkakrotnie weryfikowane, w tym przy łóżku pacjenta, w celu upewnienia się, że podawana jest prawidłowa grupa krwi.

Transfuzję krwi przeprowadza się dożylnie i zazwyczaj 1 jednostkę (500 ml) krwi podaje się w ciągu około 4 godzin. Inne leki, takie jak antyhistamina lub paracetamol, mogą być również podawane w celu zapobiegania reakcji na transfuzję.

Możliwe zdarzenia niepożądane

Gorączkowa niehemolityczna reakcja poprzetoczeniowa: Najczęstszym działaniem niepożądanym w przypadku przetoczeń krwi jest gorączkowa niehemolityczna reakcja poprzetoczeniowa. Reakcja ta może powodować objawy gorączki, dreszczy i duszności, ale ustępują one samoistnie i nie prowadzą do poważniejszych powikłań. Zdarzenie to występuje w około 1% transfuzji.

Ostra reakcja hemolityczna po transfuzji: W ostrej reakcji hemolitycznej przeciwciała z układu odpornościowego pacjenta otrzymującego krew atakują komórki krwi dawcy i niszczą je. Hemoglobina z krwi dawcy jest uwalniana podczas niszczenia komórek, co może prowadzić do niewydolności nerek. Ryzyko tego zdarzenia szacuje się na 1 na każde 12 000 do 33 000 jednostek przetoczonej krwi.

Reakcja anafilaktyczna: jest to rzadka, ale ciężka reakcja alergiczna, która może być spowodowana reakcją biorcy na osocze dawcy. Jest to potencjalnie zagrażające życiu i może wystąpić podczas procedury transfuzji lub kilka godzin po niej. Ryzyko reakcji anafilaktycznej wynosi około 1 na 30 000-50 000 transfuzji.

Choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi związana z transfuzją (GVHD): To bardzo rzadkie powikłanie występuje głównie u biorców z ciężką immunosupresją. Niezgodne białe krwinki z krwi dawcy atakują tkankę limfatyczną biorcy. GVHD prawie zawsze kończy się śmiercią, ale temu powikłaniu można zapobiec, stosując napromieniowaną krew. Krew może być napromieniowana, jeśli ma być podana biorcy, który jest zagrożony GVHD.

Infekcja wirusowa: Chociaż ryzyko infekcji jest zmniejszone ze względu na proces przesiewowy, któremu przechodzą dawcy i oddana krew, nadal istnieje ryzyko tych infekcji. Ryzyko nabycia infekcji wirusowej w wyniku przetoczenia jednej jednostki krwi wynosi w przybliżeniu:

• Wirusowe zapalenie wątroby typu B: 1 na 250 000
• Wirusowe zapalenie wątroby typu C: 1 na 1,9 miliona
• HIV: 1 na 2,1 miliona
• HTLV: 1 na 2 miliony

Infekcja bakteryjna: Infekcja bakteryjna może być przenoszona, jeśli w oddanej krwi znajdują się bakterie. Krew może zostać skażona bakteriami podczas lub po pobraniu lub podczas przechowywania. Ryzyko ciężkiej infekcji wynosi około 1 na 500 000 transfuzji.

Inne choroby: Inne wirusy (wirus cytomegalii, herpeswirus, wirus Epsteina-Barra), choroby (choroba z Lyme, choroba Creutzfeldta-Jakoba, bruceloza, leiszmanioza) i pasożyty (takie jak wywołujące malarię i toksoplazmozę) mogą potencjalnie być przenoszone przez krew transfuzja, ale są to rzadkie przypadki.