Co to jest kręgozmyk?

Kręgozmyk to stan, w którym kręg w odcinku lędźwiowym (dolnym) kręgosłupa wyślizguje się z normalnej pozycji, przesuwając się do przodu (lub czasami do tyłu) względem kręgu pod nim. Może to być wynikiem kontuzji, obciążenia dolnej części pleców związanego z uprawianiem sportów takich jak gimnastyka czy piłka nożna, lub związanych z wiekiem zmian w kręgosłupie. Bez względu na przyczynę, w zależności od zakresu ruchu zaangażowanego kręgu, objawy mogą wahać się od zera do silnego bólu spowodowanego naciskiem na nerw.

Kręgozmyk zwykle diagnozuje się na zdjęciu rentgenowskim. Kręgozmyk niskiego stopnia można złagodzić za pomocą nieinwazyjnych środków, podczas gdy cięższe przypadki mogą wymagać zabiegu chirurgicznego.

Rodzaje kręgozmyków

Rodzaje kręgozmyków obejmują:

• Kręgozmyk istmiczny: Jest to wynik spondylolizy, stanu, który prowadzi do małych złamań stresowych (pęknięć) w kręgach. W niektórych przypadkach złamania osłabiają kość tak bardzo, że wyślizguje się ona z miejsca.

• Kręgozmyk zwyrodnieniowy: Kręgozmyk zwyrodnieniowy jest związany ze zmianami, które mają tendencję do zachodzenia w kręgosłupie wraz z wiekiem. Na przykład dyski mogą zacząć wysychać i stać się kruche; gdy to nastąpi, kurczą się i mogą wybrzuszać. Zmiany zwyrodnieniowe, które wpływają na dysk, mogą powodować zapalenie stawów kręgosłupa. Innym częstym stanem w zwyrodnieniowej kręgozmyku jest zwężenie kręgosłupa, w którym kości zwężają się i wywierają nacisk na rdzeń kręgowy.

• Wrodzona spondylolisteza: Wrodzona spondylolisteza, zidentyfikowana przy urodzeniu, jest wynikiem nieprawidłowego tworzenia kości, pozostawiając kręgi podatne na poślizg.

Mniej powszechne formy tego stanu to:

• Kręgozmyk urazowy: w wyniku urazu dochodzi do złamania lub poślizgu kręgosłupa.

• Kręgozmyk patologiczny: W tym przypadku spondylolisteza jest wtórna do innej choroby, takiej jak osteoporoza, guz lub infekcja.

• Kręgozmyk pooperacyjny: Kiedy operacja kręgosłupa powoduje poślizg kręgów, jest to znane jako kręgozmyk pooperacyjny.

Objawy

Wiele osób z kręgozmykami nie ma wyraźnych objawów. Stan może nawet nie zostać wykryty, dopóki nie zostanie wykonane zdjęcie rentgenowskie z powodu niepowiązanego urazu lub stanu.

Kiedy pojawiają się objawy, najczęstszym z nich jest ból w dolnej części pleców, który może promieniować do pośladków i tylnej części ud. Objawy mogą się nasilać podczas aktywności i ustępować podczas odpoczynku. W szczególności może się okazać, że objawy znikają, gdy pochylasz się do przodu lub siedzisz, a pogarszają się, gdy stoisz lub chodzisz. Dzieje się tak, ponieważ siedzenie i zginanie otwiera przestrzeń, w której znajdują się nerwy, zmniejszając w ten sposób nacisk. Inne potencjalne objawy to:

• Skurcze mięśni
• Napięte ścięgna podkolanowe (mięśnie z tyłu uda)
• Zgięte kolana podczas chodzenia (w wyniku napiętych ścięgien podkolanowych)
• Zmiany w chodzie

Ciężkie lub poważne poślizgnięcia mogą spowodować ucisk na korzeń nerwu rdzeniowego w pobliżu złamania, powodując mrowienie, drętwienie lub osłabienie jednej lub obu nóg.

Powoduje

Dzieci uprawiające sporty, takie jak gimnastyka, piłka nożna i nurkowanie, są bardziej narażone na spondylolistezę.Sporty te wymagają powtarzających się przeprostów kręgosłupa, które mogą osłabiać pars interarticularis, L5-S1, piąty kręg lędźwiowy i pierwszy odcinek kości krzyżowej. Prowadzi to do spondylolizy, prekursora poślizgu kręgu charakterystycznego dla kręgozmyku. Poślizg występuje u około 30% pacjentów ze spondylolizą.

Inna teoria głosi, że genetyka odgrywa rolę w rozwoju wad pars i kręgozmyku. Niektóre grupy rasowe, takie jak Eskimosi Eskimosi, mają znacznie większą ogólną częstość występowania (około 40%) spondylolizy, co sugeruje wrodzoną słabość genetyczną par.

Kręgozmyk zwyrodnieniowy ma tendencję do występowania głównie u niesportowych osób dorosłych po 40 roku życia. Uważa się, że starszy wiek, płeć żeńska, większy wskaźnik masy ciała (tj. nadwaga lub otyłość) i pewne zmiany anatomiczne, które powodują zgiętą postawę być czynnikami, które zwiększają ryzyko wystąpienia tego stanu.

Diagnoza

Twój lekarz najpierw porozmawia z tobą i/lub twoim dzieckiem) o twojej historii medycznej, twoim ogólnym stanie zdrowia oraz wszelkich uprawianych przez ciebie sportach lub aktywności fizycznej. Następnie zbadają Twój kręgosłup, aby zlokalizować obszary tkliwości i zidentyfikować skurcze mięśni lub problemy z chodem lub postawą.

Następnie Twój lekarz przeprowadzi badania obrazowe, w tym:

• Zdjęcia rentgenowskie pomagają odróżnić spondylolizę – charakteryzującą się złamaniem części międzystawowej czwartego lub piątego kręgu lędźwiowego – od kręgozmyku, w którym pars interarticularis poszerzył się, a kręg przesunął się do przodu. Zdjęcie rentgenowskie wykonane z boku służy również do przypisania stopnia między I a IV, w oparciu o nasilenie poślizgu.

• Skany tomografii komputerowej (CT): zapewniają więcej szczegółów niż zdjęcia rentgenowskie i pomagają lekarzowi przepisać najbardziej odpowiednie leczenie.

• Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI): MRI koncentruje się na miękkich tkankach ciała i może ujawnić uszkodzenie krążków międzykręgowych między kręgami lub jeśli ześlizgnięty kręg naciska na korzenie nerwu rdzeniowego.

Istnieją cztery stopnie, z których każdy odpowiada 25% poślizgu w kręgu.