Wyniki dwuletniego badania podważają powszechne przekonania
Większość badań wykazała, że ludzie, którzy boją się lub nie mogą ujawnić swojego statusu HIV, są bardziej narażeni na izolację i depresję. To z kolei może utrudnić utrzymanie odpowiedniego poziomu przylegania leku do całkowitego stłumienia wirusa, zwłaszcza jeśli leki na HIV muszą być przyjmowane w tajemnicy.
Zdrowy rozsądek podpowiadałby zatem, że osoby, które nie ujawnią swojego statusu HIV, byłyby bardziej narażone na chorobę i śmierć niż osoby, które to robią.
W ostatnich latach naukowcy zaczęli testować to założenie i doszli do zaskakujących wniosków.
:max_bytes(150000):strip_icc()/woman-anxious-588fa73a5f9b5874ee4de91b.jpg)
Wskaźniki nieujawniania
Dwuletnie badanie, przeprowadzone przez kohortę ASTRA (Antiretrovirals, Sexual Transmission Risk and Attitudes) z siedzibą w Londynie, zrekrutowało 3258 HIV-pozytywnych mężczyzn i kobiet w ośmiu klinikach w Wielkiej Brytanii. z mężczyznami (MSM), heteroseksualnymi mężczyznami, z których wszyscy byli monitorowani od 2009 do 2011 roku.
Każdy z uczestników został przebadany w celu ustalenia, czy ujawnili swój status „nikomu”, „niektórym”, „większości lub wszystkim” ze swojego kręgu społecznego. Nie uwzględniono ujawnienia przypadkowym partnerom seksualnym.
Ogólnie stwierdzono, że MSM częściej ujawniają swój status HIV, przy czym tylko 5% nie ujawnia nikomu. Natomiast 16% heteroseksualnych kobiet i 17% heteroseksualnych mężczyzn nie ujawniło
Rozbieżność została w dużej mierze przypisana przekonaniu, że „kara społeczna” za ujawnienie w społeczności MSM była znacznie mniejsza niż w innych grupach.
Podsumowując, naukowcy byli w stanie zidentyfikować następujące wzorce ujawniania:
| Ujawniono do | Mężczyźni, którzy mają Seks z mężczyznami (MSM) |
Heteroseksualny Kobiety |
Heteroseksualny Mężczyźni |
| Nikt | 5% | 16% | 17% |
| Brak rodziny | 40% | 33% | 39% |
| Żadnych przyjaciół | 14% | 43% | 56% |
| Brak kolegów z pracy | 54% | 84% | 84% |
| Niektóre rodziny | 32% | 44% | 47% |
| Jacyś przyjaciele | 56% | 38% | 50% |
| Niektórzy koledzy z pracy | 39% | 13% | 14% |
| Większość lub cała rodzina | 27% | 20% | 17% |
| Większość lub wszyscy przyjaciele | 30% | 8% | 17% |
| Większość lub wszyscy współpracownicy | 6% | 3% | 2% |
Nic dziwnego, że nieujawnienie informacji małżonkowi lub stałemu partnerowi było najwyższe wśród kobiet heteroseksualnych (13%), a następnie wśród heteroseksualnych mężczyzn (10,9%) i MSM (4,9%).
Ubezwłasnowolnienie kobiet, ryzyko przemocy, dysproporcje ekonomiczne i inne nierównowagi płci to tylko niektóre z powodów, dla których prawie jedna na siedem kobiet nie ujawniła informacji.
Nieujawnianie i wyniki zdrowotne
Po ustaleniu statusu ujawnienia każdego uczestnika, badacze uwzględnili takie rzeczy jak wiek, rasa, religia, status leczenia, wsparcie społeczne i stan zdrowia jednostki w momencie diagnozy.
Zostały one następnie porównane z leczeniem i stanem zdrowia uczestnika pod koniec dwuletniego badania, w tym:
- Poziom przylegania leków
- Poziom supresji wirusa (mierzony mianem wirusa)
- Depresja i niepokój
Badacze odkryli, że nieujawnienie samo w sobie nie miało żadnego wpływu na żadną z tych kwestii, a osoby, które zdecydowały się nie ujawniać, nie były bardziej narażone na zły stan zdrowia niż osoby, które to zrobiły.
Odkryli, że zły stan zdrowia był związany z innymi czynnikami, w tym starszym wiekiem, czarnym pochodzeniem etnicznym, niedawną diagnozą HIV i brakiem leczenia.
Wśród MSM przynależność do religii wiązała się również z gorszym stanem zdrowia, co sugeruje, że poczucie winy i osąd moralny potęgują piętno odczuwane już przez wielu gejów i biseksualnych mężczyzn.
Wyzwania w radzeniu sobie
Chociaż wyniki mogą sugerować, że ujawnienie wirusa HIV nie jest aż tak ważne – że możesz sobie poradzić bez względu na to, czy ujawnisz swój status, czy nie – wielu twierdzi, że badanie nie uwzględnia wpływu, jaki wywierają tajemnica, izolacja i poczucie wstydu na zdrowie człowieka w dłuższej perspektywie.
Obecnie, wraz z udoskonalonymi terapiami oferującymi większe „wybaczenie” zaniechań w leczeniu, punkt ciężkości przesunął się z zarządzania HIV jako wyizolowanej dyscypliny na taką, w której leczenie HIV jest częścią ogólnego stanu zdrowia danej osoby.
I właśnie tam ważne są kwestie takie jak izolacja i brak wsparcia społecznego. Jako niezależne czynniki, oba są powiązane z wyższymi wskaźnikami rezygnacji z opieki zdrowotnej, a także zwiększonym ryzykiem śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. Mówiąc najprościej, izolacja społeczna nie poprawia żadnej choroby, HIV ani innych.
Konkluzja jest taka: ludzie z HIV są dziś bardziej narażeni na śmierć z powodu choroby niezwiązanej z HIV niż tej związanej z HIV. Co więcej, wiele z tych chorób (takich jak rak i choroby serca) pojawia się 10 do 15 lat wcześniej niż w populacji ogólnej.
Chociaż nieujawnienie wirusa HIV może nie mieć bezpośredniego wpływu na zdolność kontrolowania wirusa, jego wpływ na ogólny stan zdrowia i samopoczucie może być znacznie bardziej szkodliwy.
Discussion about this post