Dane wskazują na różnice rasowe i etniczne w diagnozach zdrowia psychicznego

Zdiagnozowanie lęku lub depresji podczas wizyty w ramach podstawowej opieki zdrowotnej może zależeć nie tylko od stanu zdrowia psychicznego. Nowa analiza wskazuje, że istnieją duże rozbieżności w otrzymywaniu diagnozy zdrowia psychicznego między rasami i grupami etnicznymi w USAKątKąt

Analiza Athenahealth dotycząca wizyt pacjentów u świadczeniodawców podstawowej opieki zdrowotnej (PCP) w 2020 r. wykazała, że ​​chociaż lęk i depresja są „zdumiewająco powszechne” u ponad 24 milionów pacjentów, diagnoza warunków znacznie różniła się w zależności od grup demograficznych.

Wielu ekspertów twierdzi, że te dane wskazują na leżące u podstaw rozbieżności w opiece nad zdrowiem psychicznym w USA. W końcu u pacjenta diagnozuje się zaburzenie, gdy czuje się komfortowo lub jest w stanie wyrazić swoje objawy zdrowia psychicznego za pomocą PCP.

Ogólnie rzecz biorąc, biali pacjenci najczęściej rozmawiali o swoim zdrowiu psychicznym z PCP, a zatem w razie potrzeby otrzymują diagnozę, niż osoby ze wszystkich innych grup rasowych. Luka w przypadku pacjentów z Azji była szczególnie duża — prawdopodobieństwo zdiagnozowania lęku lub depresji u nich było odpowiednio o 227% i 213% mniejsze niż u osób rasy białej.

„Nie możemy patrzeć na różnice rasowe, nie uznając, że systemy w naszym kraju zostały zbudowane, aby służyć białej większości, a system opieki zdrowotnej nie jest wyjątkiem”, Kelly Yang, BS, student medycyny i badacz naukowy w Albert Einstein College of Medicine w Nowy Jork, mówi Verywell. Dodaje, że czynniki takie jak napiętnowanie i brak pracowników służby zdrowia rasy czarnej, rdzennej i kolorowej (BIPOC) utrwalają te nierówności.

Jak rasa i pochodzenie etniczne wpływają na twoją opiekę zdrowotną

Badanie Athenahealth prześledziło ponad 24 miliony osób w okresie 8 miesięcy — od maja do grudnia ubiegłego roku. Uznawano, że pacjenci mają lęk lub depresję, jeśli przynajmniej jedna wizyta PCP doprowadziła do postawienia diagnozy. Trendy demograficzne w diagnostyce zaburzeń depresyjnych i lękowych obejmowały:

• Kobiety były ponad półtora raza częściej niż mężczyźni diagnozowani z zaburzeniami lękowymi lub poważną depresją
• Pacjenci w wieku 51-70 lat najczęściej otrzymywali diagnozę lęku
• Pacjenci w wieku 71-80 lat najczęściej otrzymywali diagnozę depresji
• Im więcej miałeś przewlekłych schorzeń, tym większe prawdopodobieństwo, że zdiagnozowano u Ciebie którekolwiek z zaburzeńKątKąt

Badanie zostało zainspirowane raportem sondażowym Centrum Kontroli i Prewencji Chorób (CDC) przeprowadzonym w czerwcu 2020 r. CDC stwierdziło, że dorośli amerykańscy doświadczali więcej lęku i depresji podczas pandemii, a młodsi dorośli i osoby latynoskie/latynoskie odczuwały ciężar tego.KątKąt

Tendencje dotyczące płci, wieku i historii choroby można przynajmniej częściowo wyjaśnić istniejącymi dowodami. Na przykład kobiety na ogół częściej rozmawiają o problemach ze zdrowiem psychicznym ze swoim PCP i szukają pomocy.

Jednak trendy rasowe i etniczne podkreślają bariery w opiece. W badaniu u pacjentów rasy białej istotnie częściej zdiagnozowano depresję lub lęk niż u pacjentów rasy czarnej, latynoskiej/latynoskiej, a zwłaszcza u pacjentów z Azji.

W szczególności w porównaniu z Azjatami u 7,2% i 4,7% pacjentów rasy białej zdiagnozowano odpowiednio lęk i depresję. Dla porównania, Azjaci byli diagnozowani tylko w 2,2% i 1,5%.

Różnice w azjatyckiej opiece zdrowia psychicznego

Rozważając te wskaźniki, niektórzy mogą założyć, że pacjenci z Azji po prostu nie zmagają się tak bardzo z depresją i lękiem. Ale to jest dalekie od rzeczywistości, mówi Yang.

W badaniu z 2019 r. Yang i współpracownicy odkryli, że chociaż Azjaci i Biali mogą postrzegać swoją potrzebę opieki w zakresie zdrowia psychicznego w różnym stopniu, nie wyjaśnia to dużej różnicy w tym, kto faktycznie jest diagnozowany i leczony. Konkretnie:

• 87,1% białych respondentów, którzy widzieli potrzebę opieki psychiatrycznej, otrzymało ją w porównaniu z 80% Azjatów, którzy widzieli taką potrzebę
• 53,3% osób rasy białej zgłaszających poważny stres psychiczny otrzymało leczenie w zakresie zdrowia psychicznego w porównaniu z 28,9% osób z Azji zgłaszających ten sam stan cierpienia
• 70% białych pacjentów z poważnym epizodem depresyjnym w ciągu ostatniego roku otrzymało leczenie w zakresie zdrowia psychicznego w porównaniu do 35,3% ich azjatyckich odpowiedników

Dlaczego stawki dla respondentów z Azji są stale niższe? Respondenci z Azji częściej niż biali wskazywali na barierę w leczeniu „nie wiedząc, dokąd się udać”.

I chociaż koszt nie został zgłoszony jako znacząca bariera w leczeniu, dodatkowe dowody sugerują coś przeciwnego. „Strome koszty opieki nad zdrowiem psychicznym w Stanach Zjednoczonych nadal są wyzwaniem, z którym boryka się wiele osób poszukujących opieki, i nieproporcjonalnie dotykają osoby kolorowe, w tym Amerykanów pochodzenia azjatyckiego” – dodaje Yang.

„Większość literatury podaje stygmatyzację jako duży czynnik przyczyniający się do dysproporcji w opiece psychiatrycznej” – dodaje Yang. „Chociaż jest to z pewnością czynnik przyczyniający się, istnieje znacznie więcej czynników systemowych, które przyczyniają się do braku leczenia zdrowia psychicznego”.

Doświadczenie jednego dostawcy

Timothy Lo, LCSW, psychoterapeuta z Chicago, mówi, że raport Athenahealth pomaga w kontekstualizacji długotrwałych problemów. „Pytanie brzmi, czy Amerykanie pochodzenia azjatyckiego są diagnozowani w większym czy mniejszym stopniu na ich podstawie, czy na podstawie systemu, którego są częścią?”

Lo mówi, że odpowiedź brzmi to drugie. Badania Yanga, dodaje, jeszcze bardziej kontekstualizują kwestie. „Częścią tego jest po prostu wykorzystanie, że Amerykanie pochodzenia azjatyckiego rzadziej szukają pomocy, mimo że wiedzą, że ona istnieje, mimo że jej potrzebują”.

Ogólnie rzecz biorąc, jest to zgodne z jego anegdotycznymi doświadczeniami jako klinicysty. „W populacjach azjatyckich, podobnie jak większość populacji imigrantów w Stanach Zjednoczonych, dostęp do usług w zakresie zdrowia psychicznego jest bardziej napiętnowany” – mówi. Wśród swoich azjatyckich klientów widzi brak uznania na temat zdrowia psychicznego, szczególnie wśród imigrantów, którzy nie dorastali w USA

Może istnieć również bariera językowa, biorąc pod uwagę, że mniejszość terapeutów mówi po kantońsku lub mandaryńsku. „Pojawiło się to wiele razy, kiedy ludzie zwracali się do mnie, ponieważ desperacko próbują znaleźć terapeutę dla siebie lub członków rodziny, którzy rzeczywiście chcą skorzystać z usług, ale ich angielski nie jest wystarczająco dobry” – mówi. „Nie mogę mówić [their language] prawie na tyle dobrze, by wykonywać pracę kliniczną”.

Ogólnie rzecz biorąc, klienci z Azji, których widzi, szukają go w ramach ubezpieczenia. Osoby, które nie mają lub nie mogą sobie pozwolić na ubezpieczenie, nie mogą znaleźć pomocy w ten sposób.

Jak radzić sobie z tymi dysproporcjami?

Opieka zdrowia psychicznego w USA była i jest nieprzystosowana do różnic kulturowych i językowych, mówi Yang, ponieważ większość personelu zajmującego się zdrowiem psychicznym składa się z białych osób.

Ale to nie znaczy, że nie może się zmienić. „Sektor opieki zdrowotnej zmierza we właściwym kierunku, ponieważ kompetencje kulturowe są teraz mocno podkreślane, coraz więcej osób pochodzących z mniejszości rasowych/etnicznych wchodzi na rynek pracy w zakresie zdrowia psychicznego, a podejmowane są wysiłki, takie jak projekt Wszyscy z nas, aby objąć bardziej zróżnicowane próbki uczestników badań naukowych” – mówi Yang. „Jednak wciąż mamy długą drogę do przebycia, zanim zostanie osiągnięta jakakolwiek forma słuszności”.

Myśląc o tym, co należy zmienić, aby zmniejszyć dysproporcje, Lo mówi, że zaczyna się od dostępu. Każda osoba, która potrzebuje dostępu do opieki, powinna ją otrzymać, usuwając wszelkie bariery, w tym brak dostawców wielokulturowych, koszty, harmonogram i lokalizację. „To pociągałoby za sobą ogromną zmianę na wiele sposobów w całym obszarze zdrowia psychicznego” – mówi. To również oznaczałoby powszechną opiekę zdrowotną – dodaje.

Yang mówi, że w idealnym świecie Stany Zjednoczone osiągnęłyby równość w zakresie zdrowia psychicznego, a nie tylko równość, ustanawiając system, w którym każdy otrzymałby to, czego konkretnie potrzebuje, aby żyć zdrowo i satysfakcjonująco. „Obejmuje to nie tylko dostęp do opieki psychiatrycznej, ale także do żywności, schronienia, pracy i innych podstawowych ludzkich potrzeb, które nieuchronnie wpływają na nasze zdrowie psychiczne” – mówi.