Frustracja i inne powszechne uczucia podczas oczekiwania na diagnozę

Oczekiwanie na diagnozę może być jedną z najtrudniejszych rzeczy, jakich doświadcza dana osoba. Jeśli masz objawy, które są nieprzyjemne, takie jak ból, nudności, trudności w poruszaniu się, zawroty głowy lub problemy ze snem (by wymienić tylko kilka), czekanie na wizytę u specjalisty, zaplanowanie badania lub wyniki laboratoryjne powrót tylko przedłuża twój dyskomfort.

Czekanie może nie tylko przedłużyć twój fizyczny dyskomfort, ale niepewność pozbawia cię kotwicy. Są ludzie, którzy nawet odczuli ulgę, gdy otrzymali złą diagnozę, ponieważ przynajmniej wtedy możesz zacząć coś robić, aby zmierzyć się z diagnozą. Z niepewnością zostajesz w otchłani, nie wiedząc dokładnie, jak powinieneś się czuć, ponieważ nie wiesz, z czym się zmagasz.

Jeśli czeka Cię diagnoza, która może zmienić życie — a większość rzadkich chorób należy do tej kategorii — czekanie może być jeszcze bardziej stresujące. A jeśli staniesz w obliczu możliwej diagnozy śmiertelnej choroby lub takiej, która znacznie skróci życie Ciebie lub Twojej ukochanej osoby, oczekiwanie może być prawie nie do zniesienia. Nie tylko czekasz na diagnozę, która może wymagać leczenia, ale czekasz na informacje, które mogą wpłynąć na całą twoją przyszłość.

Typowe emocje, których możesz doświadczyć podczas oczekiwania na diagnozę medyczną

Oto niektóre z odczuć, których możesz doświadczyć w oczekiwaniu na diagnozę, i wszystkie są całkowicie normalne.

Niecierpliwość

Niecierpliwość jest prawdopodobnie pierwszą emocją, jaką odczuwa wiele osób w oczekiwaniu na diagnozę. Wielu z nas to „wykonawcy”, przyzwyczajeni do przejmowania kontroli nad sytuacją, rozwiązywania problemów i posuwania się naprzód. Oczekiwanie na wizytę, zabieg lub konsultację może wywołać uczucie „pośpiesz się i czekaj”.

Niecierpliwość może wykraczać poza diagnozę i wkraczać również w inne sfery twojego życia. Możesz czuć się zniecierpliwiony kolejką, aby wydostać się z rampy parkingowej w twoim centrum medycznym. Możesz czuć się niecierpliwy wobec współmałżonka lub przyjaciół, którym delegujesz zadania. W końcu czy nie mogą zająć się czymś prostym, podczas gdy ty czekasz na coś tak złożonego? Możesz nawet stać się niecierpliwy wobec siebie, zastanawiając się, dlaczego wykonanie niektórych czynności, które zawsze robiłeś, zajmuje tak dużo czasu.

Udaremnienie

Frustracja odnosi się do blokowania celu lub działania. Ktoś, kto jest sfrustrowany otrzymaniem diagnozy, może czuć się niezadowolony, niespokojny, a nawet przygnębiony. Kiedy dowiesz się, że nie możesz umówić się na wizytę u specjalisty przez trzy miesiące, że wyniki specjalistycznego badania trwają sześć tygodni lub że po wizycie u czterech lekarzy nadal nie wiedzą, co jest z tobą nie tak, możesz czuć się bardzo sfrustrowany.

Podobnie jak w przypadku niecierpliwości, frustracja związana z systemem medycznym może przenieść się na inne obszary twojego życia. Możesz czuć się sfrustrowany, jeśli pojawią się pomyłki z twoim ubezpieczeniem. Możesz czuć się sfrustrowany, że biurokracja Twojej polisy ubezpieczeniowej mówi, że musisz spotkać się z kimś, kto jest zarezerwowany na następne dwa miesiące, a nie z kimś, kto ma jutrzejsze spotkanie.

Czasami ta frustracja może wybuchnąć. W końcu może nie czuć się „bezpiecznie” uwolnić się od frustracji związanej z kliniką, w której otrzymujesz opiekę (że musisz być „miłą pacjentką”) i w końcu odpuścić, gdy twój mąż zapomni odebrać mleko w sklepie spożywczym sklep.

Gniew

Wiele osób niecierpliwych i/lub sfrustrowanych może odczuwać złość. Ten gniew jest często skierowany na system medyczny, który zmusza cię do czekania na diagnozę. Czasami gniewne uczucia mogą zostać skierowane na coś produktywnego, na przykład w obronę siebie lub ukochanej osoby.

Czasami jednak gniewne uczucia wybuchają niewłaściwie, na przykład u technika laboratoryjnego, który próbuje pobrać próbkę krwi do testu. Pielęgniarki powiedzą ci, że były świadkami wielu pacjentów i rodzin krzyczących na personel medyczny – i na siebie nawzajem. Możesz mieć dość całego procesu diagnozy i mieć ochotę po prostu odejść od tego wszystkiego.

Lęk

Jeśli czekasz na diagnozę, która ma poważne konsekwencje, możesz czuć się nieswojo i niespokojnie. Możesz czuć się spięty, a twój umysł może być zakłopotany tym, jak ta diagnoza może wpłynąć na ciebie i twoich bliskich. Kiedy już zaczniesz ten tok myślenia, może on trwać i trwać. Możesz mieć problemy ze snem w nocy, być nerwowym lub być zaabsorbowanym myśleniem o diagnozie.

Lęk jest normalną reakcją na poczucie zagrożenia. Jest to część reakcji „walcz lub uciekaj”, która ma nas chronić przed niebezpieczeństwem. Jednak gdy niebezpieczeństwo, które rozważamy, pochodzi z naszych myśli, a nie z ostrego i łatwo widocznego niebezpieczeństwa pośród nas (takiego jak atak lwa), reakcja może prowadzić do dalszego niepokoju i stresu, ponieważ teraz nasze ciało również reaguje (z zwiększone tętno, szybki oddech i inne).

Lęk, podobnie jak inne emocje, może przenieść się na inne obszary twojego życia. Osoby chore na raka czasami komentują, że nie potrafią podejmować prostych decyzji, nawet tak prostych, jak wybór stroju.

Smutek i depresja

Długie oczekiwanie na diagnozę może łatwo prowadzić do poczucia braku kontroli nad rzeczami lub przytłoczenia. Możesz czuć się beznadziejnie w swojej sytuacji. Posiadanie systemu medycznego, który nieustannie zmusza Cię do czekania na różne rzeczy – wizyty, testy, konsultacje, wyniki – może sprawić, że będziesz miał ochotę rzucić się w ręcznik i po prostu się poddać. Możesz płakać bez powodu i nie masz ochoty na nic.

Dolna linia

Prawda jest taka, że ​​wszystkie te uczucia są normalne dla kogoś, kto czeka na diagnozę. Im dłużej musisz czekać, tym więcej uczuć możesz doświadczyć i tym bardziej intensywne mogą się one stać.

Dla większości ludzi rozmowa z przyjaciółmi, rodziną, duchownym i/lub doradcą jest bardzo pomocna w radzeniu sobie z tymi uczuciami w oczekiwaniu na tę diagnozę. Niektórzy uważają, że pomocne jest nawiązanie kontaktu z grupą wsparcia (lub społecznością internetową, zwłaszcza z rzadkimi chorobami), która daje możliwość porozmawiania z innymi, którzy doświadczyli tych emocji. Często sama możliwość usłyszenia od kogoś, kto czuł to samo, jest ogromną pomocą, przypominającą ci, że nawet jeśli czekasz sam, nie jesteś sam.

Oprócz bycia normalnym, możesz zrobić kilka rzeczy, które mogą pomóc (poza uświadomieniem sobie, że nie jesteś sam). Upewnij się, że jesteś swoim własnym adwokatem pod swoją opieką. Jeśli uważasz, że nie jesteś na dobrej drodze lub jeśli uważasz, że Twoi pracownicy służby zdrowia nie komunikują się dobrze, zgłoś to. Jak zauważyliśmy, objawy związane z diagnozą mogą pogorszyć te uczucia.

Zadaj sobie pytanie, czy jest coś jeszcze, co możesz zrobić (nie licząc szybszego postawienia diagnozy). Potrzebujesz zatrudnić nianię na pół etatu do pomocy z dziećmi? Czy chcesz, aby ludzie ci pomagali (jest to trudne dla osób z osobowością typu A)?

A co z ludźmi pośród ciebie. Czy masz dobrych przyjaciół, którzy pomagają Ci mieć nadzieję, że możesz spędzić z nimi więcej czasu? Z drugiej strony, czy masz „toksycznych przyjaciół”, z którymi być może będziesz musiał się pożegnać?

Wsparcie dla bliskich pacjentów

Ważne jest, aby pamiętać, że choć niewiele osób doświadcza choroby w pojedynkę, niewiele osób odczuwa frustrację związaną z samotnym czekaniem. Przyjaciele i członkowie rodziny mogą również doświadczać wszystkich tych emocji w oczekiwaniu na diagnozę. W rzeczywistości bezradność, której często doświadczają bliscy, może jeszcze bardziej nasilić te uczucia.

Jednocześnie możesz nie czuć się komfortowo, wyrażając swoją frustrację, zniecierpliwienie i niepokój. Jeśli chodzi o osoby stojące przed możliwą trudną diagnozą, na szczęście istnieje wiele społeczności internetowych poświęconych opiekunom rodzinnym, którzy stoją przed trudną diagnozą (lub czekają na nią) u ukochanej osoby.