Jak diagnozowana jest ortoreksja

Ortoreksja występuje, gdy osoba ma obsesję na punkcie jedzenia „zdrowej” żywności. Objawia się to restrykcyjnymi lub obsesyjnymi zachowaniami związanymi z jedzeniem. Niektórzy badacze opisali ortoreksję jako „ekstremalną czystość diety” i jako rozszerzenie „czystego odżywiania” lub narzuconych sobie diet, które pierwotnie miały promować zdrowie, ale niestety mają odwrotny skutek.

Zdiagnozowanie ortoreksji może być trudne, ponieważ jest to stosunkowo nowe zaburzenie odżywiania i nie ma obecnie powszechnie uznawanej definicji.

Ponadto, w przeciwieństwie do innych zaburzeń odżywiania, takich jak jadłowstręt psychiczny lub bulimia psychiczna, ortoreksja nie jest oddzielną diagnozą w Podręczniku Diagnostycznym i Statystycznym Zaburzeń Psychicznych, wydanie piąte (DSM-5). Jest to podręcznik używany do diagnozowania stanów zdrowia psychicznego.

Profesjonalne pokazy

Brak oficjalnych kryteriów diagnostycznych oznacza, że ​​nie jest jasne, czy ortoreksja jest odrębnym zaburzeniem odżywiania, rodzajem istniejącego zaburzenia odżywiania, czy podtypem zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego. Niemniej jednak opracowano pewne narzędzia do badań przesiewowych i możliwe jest zdiagnozowanie ortoreksji.

Twój lekarz lub specjalista ds. zdrowia psychicznego może poprosić Cię o wypełnienie jednego z tych badań przesiewowych w celu zdiagnozowania ortoreksji. Niektóre kwestionariusze przesiewowe są również dostępne online.

Kwestionariusz Bratmana

Bratman i Knight pierwotnie opracowali Kwestionariusz Bratmana w 2000 roku. Steven Bratman, pracownik służby zdrowia ze Stanów Zjednoczonych, był właściwie pierwszą osobą, która użyła terminu „ortoreksja”, co zrobił w magazynie jogi w 1997 roku.

Kwestionariusz Bratmana to samoopisowa 10-itemowa skala ocen. Nie jest tak powszechnie stosowany w badaniach naukowych lub praktyce klinicznej jak ORTO-15.

ORTO-15

ORTO-15 to samodzielny, składający się z 15 pytań test przesiewowy dotyczący ortoreksji i jest obecnie najczęściej stosowanym narzędziem przesiewowym dla ortoreksji. Został pierwotnie opracowany i zatwierdzony w 2005 roku i od tego czasu jest używany w nowszych badaniach nad występowaniem ortoreksji i badań przesiewowych.

Kwestionariusz prosi respondentów o odpowiedź na serię pytań z czteropunktową skalą ocen, a wynik 40 został określony jako kliniczny punkt odcięcia dla diagnozy ortoreksji. Pytania dotyczące ORTO-15 obejmują:

• Czy uważasz, że spożywanie zdrowej żywności może poprawić Twój wygląd?
• Czy obecnie jedząc posiłki jesteś sam?
• Czy twoje wybory żywieniowe są uwarunkowane troską o stan zdrowia?
• Czy myśl o jedzeniu niepokoi Cię dłużej niż trzy godziny dziennie?

ORTO-15 został jednak skrytykowany za swoją trafność konstrukcyjną, taką jak zdolność do rozróżniania patologicznych zachowań żywieniowych od wartości żywieniowych w pewnych grupach, takich jak weganie.

ORTO-R

Rewizję ORTO-15 zaproponowano w 2020 r. ze względu na obawy związane z trafnością konstruktu ORTO-15 w populacjach. Ta rewizja nazywa się ORTO-R i zawiera sześć pozycji z oryginalnego ORTO-15, które zostały uznane za najlepsze markery osoby z ortoreksją.

Ze względu na to, jak niedawno opracowano ORTO-R, może nie być jeszcze tak często stosowany w praktyce klinicznej.

Laboratoria i testy

Podobnie jak większość zaburzeń odżywiania i innych chorób psychicznych, nie ma jednego laboratorium ani badania krwi, które może zdiagnozować ortoreksję. Jednak zaburzenia odżywiania mogą prowadzić do nietypowych pomiarów biochemicznych i hematologicznych, a ich monitorowanie jest zalecaną częścią procesu diagnozy i leczenia.

Poprzez obsesję na punkcie „zdrowego odżywiania” ortoreksja może w rzeczywistości prowadzić do niedożywienia, podobnie jak inne zaburzenia odżywiania. Może się to zdarzyć z powodu oczyszczania sokami, ograniczonych czasów jedzenia, eliminacji głównych grup żywności i nie tylko.

Chociaż nie przeprowadzono żadnych badań dotyczących konkretnych badań krwi w celu monitorowania ortoreksji, wytyczne dotyczące zaburzeń odżywiania obejmują ogólnie laboratoria:

• Cholesterol
• Pełna morfologia krwi
• Elektrolity
• Folian
• Testy czynności wątroby
• Magnez
• Mangan
• Fosforan
• Witamina b12
• Witamina D
• Cynk

Nieprawidłowości (niedobór lub nadmiar) w każdym z tych testów mogą wskazywać na ortoreksję lub inne możliwe zaburzenia odżywiania lub stan zdrowia. Zachęca się świadczeniodawców do wykorzystania tych wyników w ocenie i stworzenia indywidualnie dopasowanego planu leczenia.

Samotestowanie

Kwestionariusz Bratmana i ORTO-15 można znaleźć w Internecie, ale zaleca się, aby porozmawiać z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej lub pracownikiem zdrowia psychicznego, jeśli obawiasz się ortoreksji lub zaburzonych zachowań żywieniowych.

Warto jednak dowiedzieć się więcej na temat ortoreksji, jeśli zastanawiasz się, czy twój zdrowy nawyk żywieniowy mógł przekroczyć granicę ortoreksji.

Chociaż nie ma uniwersalnej definicji ortoreksji, w literaturze naukowej istnieją sugerowane kryteria diagnostyczne. Niektórzy ludzie mogą uznać za pomocne zastanowienie się nad tymi kryteriami, gdy oceniają własne wzorce żywieniowe i związek z jedzeniem.

Sugerowane kryteria diagnostyczne ortoreksji obejmują:

Kryterium A: Obsesyjne skupienie się na zdrowym odżywianiu

Ta obsesja będzie podyktowana zestawem przekonań lub konkretną dietą, chociaż szczegóły każdej diety będą się różnić w zależności od osoby. Chociaż może dojść do utraty wagi, nie jest to celem diety.

Istnieje znaczny stres emocjonalny związany z „niezdrowymi” wyborami żywieniowymi, przy czym „niezdrowe” jest postrzegane indywidualnie. Ta obsesja przejawia się w:

• Zachowania kompulsywne i psychiczne zaabsorbowanie restrykcyjną dietą, o której uważa się, że sprzyja zdrowiu
• Przesadny strach, niepokój, wstyd, negatywne doznania fizyczne i poczucie nieczystości związane z naruszeniem diety
• Eskalacja ograniczeń żywieniowych w czasie, takich jak eliminacja całych grup żywności i uczestniczenie w ciężkich „oczyszczeniach”

Kryterium B: Upośledzenie kliniczne

Zachowania kompulsywne i psychiczne zaabsorbowanie narzuconą sobie restrykcyjną dietą z kryterium A musi także upośledzać codzienne funkcjonowanie osoby. Świadczą o tym:

• Niedożywienie, znaczna utrata masy ciała lub powikłania medyczne wynikające z diety
• Stres i upośledzenie związane ze związkami, pracą lub szkołą z powodu restrykcyjnej diety
• Uzależnienie od przestrzegania restrykcyjnej diety dla poczucia własnej wartości, tożsamości i pozytywnego wizerunku ciała

Wskazania dotyczące stylu życia

Od czasu, gdy termin „ortoreksja” został po raz pierwszy użyty w czasopiśmie jogi w 1997 roku, pojawiło się duże zainteresowanie mediów tą chorobą. Korzystanie z mediów może być również powiązane z rozwojem ortoreksji.

Badanie z 2017 roku wykazało, że uczestnicy, którzy częściej korzystali z Instagrama, mieli większą skłonność do rozwoju ortoreksji. Zgodnie z tym badaniem społeczność zdrowego odżywiania na Instagramie ma wysoki stopień ortoreksji, czego nie znaleziono w żadnym innym kanale mediów społecznościowych.

Osoba z ortoreksją będzie również prowadzić styl życia, który opiera się na narzuconej sobie, szczególnie restrykcyjnej diecie. Będą postrzegać tę dietę jako „zdrową” i przestrzegać jej w celu zwiększenia własnego zdrowia.

Jeśli masz ortoreksję, możesz mieć obsesję na punkcie etykiet składników lub nie możesz uczestniczyć w wydarzeniach towarzyskich związanych z jedzeniem. Możesz myśleć lub rozmyślać o swojej diecie przez ponad trzy godziny dziennie. Kiedy odchodzisz od diety, możesz odczuwać ogromny wstyd lub poczucie winy.

Według National Eating Disorders Association, inne znaki ostrzegawcze ortoreksji obejmują wycinanie coraz większej liczby grup żywności (takich jak eliminacja wszystkich węglowodanów, cukru lub nabiału), obsesyjne śledzenie blogów „zdrowego stylu życia” na Instagramie lub Twitterze oraz posiadanie nietypowego zainteresowanie tym, co jedzą ludzie wokół ciebie.

Jeśli zauważysz, że Twoja dieta staje się coraz bardziej restrykcyjna lub skupianie się na „zdrowym” odżywianiu wpływa na Twoje codzienne funkcjonowanie, role i relacje, możesz mieć ortoreksję.

Ze względu na to, że jest to nowsze zaburzenie odżywiania i brak oficjalnych kryteriów diagnostycznych w DSM-5, postawienie diagnozy ortoreksji może być trudniejsze w porównaniu z innymi zaburzeniami odżywiania.

Mimo to ważne jest, aby porozmawiać o swoich obawach z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej lub specjalistą ds. zdrowia psychicznego. Mogą przeprowadzić badanie przesiewowe; przeprowadzić wywiad na temat diety, stylu życia i przemyśleń na temat jedzenia; lub wykonać różne badania krwi. Wszystkie te narzędzia pomogą Twojemu lekarzowi w uzyskaniu prawidłowej diagnozy.