Jak diagnozuje się miastenię gravis

Myasthenia gravis (MG) to choroba autoimmunologiczna, która wpływa na układ nerwowo-mięśniowy, który reguluje ruchy ciała, połykanie i oddychanie. W tym zaburzeniu nerwowo-mięśniowym własny układ odpornościowy organizmu przerywa sygnalizację między nerwami a mięśniami, co prowadzi do osłabienia mięśni, zwłaszcza po wysiłku, a także problemów z oddychaniem i wielu innych objawów.

Ponieważ istnieje wiele różnych objawów i mogą one być subtelne, diagnoza może być trudna. Może obejmować wszystko, od czynności i badań krwi, po ocenę funkcji nerwów i płuc.

Samokontrole

Ze względu na często subtelne, zmienne objawy, MG jest bardzo trudne do zdiagnozowania. Zazwyczaj początek objawów jest szybki, a nasilenie może być różne, przy czym większość osób zgłasza, że ​​rano czują się silniejsze i słabsze w ciągu dnia. Pierwszym krokiem jest rozpoznanie jego objawów i podjęcie decyzji o uzyskaniu pomocy medycznej.

Myasthenia gravis można scharakteryzować dowolną liczbą następujących elementów:

• Uogólnione osłabienie mięśni: Jedną z cech charakterystycznych tego stanu jest osłabienie i zmęczenie mięśni kończyn i szyi po okresach aktywności. Może to ustąpić po okresach odpoczynku.

• Miasthenia oczna: to opadanie jednej lub obu powiek jest często pierwszym objawem, a 80% osób, które go mają, rozwija pełnowymiarową MG. Dzieje się tak z powodu osłabienia tamtejszych mięśni.

• Podwójne widzenie: Niewyraźne lub podwójne widzenie jest kolejnym powszechnym objawem MG, zwłaszcza gdy występuje wraz z innymi objawami. Z pewnością problemy ze wzrokiem tego rodzaju wymagają pomocy medycznej.

• Zmiana wyrazu twarzy: Osłabienie mięśni twarzy może powodować trwałe zmiany w wyglądzie twarzy w spoczynku, a także typowy wyraz twarzy.

• Trudności w połykaniu: Ponieważ mięśnie gardła są częścią układu nerwowo-mięśniowego, MG może również powodować trudności w połykaniu. Związane z tym jest niewyraźne mówienie, stan zwany dyzartrią mowy.

• Trudności w oddychaniu: Niektóre przypadki MG osłabiają mięśnie niezbędne do oddychania, powodując poważne problemy z oddychaniem. W ciężkich przypadkach może wystąpić niewydolność oddechowa, która jest stanem nagłym.

Jeśli doświadczasz któregokolwiek z powyższych, warto zasięgnąć pomocy medycznej, aby uzyskać pełniejszy obraz tego, co się dzieje.

Badanie lekarskie

Diagnostyka medyczna miastenii wymaga oceny objawów, a także innych ważnych informacji o aktualnym stanie zdrowia. Zazwyczaj wiąże się to z przyjrzeniem się:

• Historia medyczna: Zrozumienie wszelkich problemów zdrowotnych, które miałeś w przeszłości, a także jakie leki lub suplementy obecnie przyjmujesz, jest kluczowym pierwszym krokiem w diagnozie klinicznej.

• Objawy i zdrowie fizyczne: Oprócz rozważenia i oceny objawów, ogólny stan zdrowia jest standardową częścią diagnozy. Oznacza to pomiary takich rzeczy jak tętno, ciśnienie krwi i puls.

• Oceny oddechowe: Ponieważ MG tak często może wpływać na czynność płuc, lekarze będą słuchać twoich płuc w pracy i używać innych testów, aby ocenić, jak dobrze oddychasz.

• Testy funkcjonalne: Testy funkcji i odpowiedzi mięśniowej mogą dostarczyć obrazu nasilenia wszelkich efektów nerwowo-mięśniowych. Poprzez serię testów lekarze oceniają między innymi, jak dobrze wykonujesz zadania motoryczne, jak dobrze skoordynowane są twoje ruchy gałek ocznych i jak dobrze wyczuwasz dotyk.

• Test okładów z lodu: w przypadku osób z miastenią oczną inny test fizyczny polega na nakładaniu przez pacjentów okładów z lodu na oczy lub poproszeniu ich o spędzenie kilku minut z zamkniętymi oczami w ciemnym pokoju. Poprawa opadania po teście może być oznaką MG.

Ocena czynników ryzyka

Podczas wstępnej oceny podejrzenia myasthenia gravis, warto również ocenić, jakie ryzyko wiąże się z rozwojem MG. Chociaż jego dokładne przyczyny nie są znane, wiemy dużo o tym, kto jest najbardziej zagrożony.

Aby wyjaśnić te czynniki ryzyka, lekarze zapytają o:

• Wiek i płeć: Chociaż MG może wystąpić u obu płci i może pojawić się w każdym wieku, najczęściej występuje u kobiet w wieku od 20 do 40 lat i mężczyzn w wieku od 50 do 80 lat.

• Historia choroby autoimmunologicznej: Lekarze będą pytać o wcześniejsze lub obecne schorzenia, ponieważ ci, którzy mieli lub mają reumatoidalne zapalenie stawów i toczeń, mogą być bardziej zagrożone.

• Wcześniejsze/obecne leki: ryzyko wzrasta, gdy zażywasz leki na malarię (chlorochinę lub meflochinę) lub arytmie serca (beta-blokery), niektóre antybiotyki (w tym doksycyklinę i erytromycynę), a także kilka leków psychiatrycznych.

• Poprzednie operacje: Ci, którzy przeszli w przeszłości rozległe operacje, są bardziej narażeni na rozwój tego zaburzenia autoimmunologicznego.

• Historia choroby tarczycy: Wśród potencjalnych skutków spowodowanych problemami z tarczycą jest wyższe ryzyko MG.

Laboratoria i testy

Jedynym sposobem na jednoznaczne zidentyfikowanie przypadku miastenii jest wykonanie testów klinicznych, obrazowania i prac laboratoryjnych. Podobnie jak w przypadku innych chorób autoimmunologicznych, lekarze szukają obecności określonych markerów fizjologicznych i oceniają ciężkość choroby. Diagnoza tej choroby będzie obejmować kombinację metod.

Badania krwi

Przede wszystkim lekarze mierzą ilość przeciwciał przeciwko receptorowi acetylocholiny we krwi, przy czym wyższy poziom często jest oznaką MG. Przeciwciało to hamuje aktywność acetylocholiny, którą nerwy ruchowe emitują w celu koordynowania skurczów mięśni. Obecność innego przeciwciała, anty-MuSK, również może być oznaką; jednak niektórzy z MG nie mają żadnego z tych przeciwciał, więc badania krwi mogą nie być rozstrzygające.

Test edroponium

Ten test, najczęściej używany do badania mięśni oka, polega na wstrzykiwaniu chlorku edrofonium, leku, który zwiększa poziom acetylocholiny, zapobiegając jej rozkładowi przez organizm. Osoby z MG odczują poprawę funkcji i mobilności, przy mniejszym zmęczeniu.

Elektromiogram (EMG)

EMG mierzy aktywność mięśni i nerwów oraz może ocenić stopień uszkodzenia nerwowo-mięśniowego; jest uważany za najbardziej czuły test na myasthenia gravis. Jego pierwszy etap polega na rejestrowaniu aktywności nerwów, podczas gdy na obszar przykładany jest łagodny prąd. W drugim teście do mięśnia wprowadzana jest niewielka igła, aby zarejestrować, jak dobrze komunikują się nerwy i jaki jest ogólny stan mięśnia podczas wykonywania zadań i w spoczynku.

Techniki obrazowania

W przypadku podejrzenia miastenii można zastosować techniki takie jak obrazowanie rezonansem magnetycznym (MRI) lub tomografia komputerowa (CT) w celu oceny grasicy. Gruczoł ten pomaga organizmowi rozwinąć funkcje odpornościowe, rośnie w okresie dojrzewania, a następnie kurczy się i zanika w wieku dorosłym. W MG pozostaje duży i może rozwinąć się grasiczaki (guzy), które są wykrywane za pomocą obrazowania.

Diagnoza różnicowa

Ponieważ osłabienie i inne objawy miastenii występują w innych stanach – a łagodniejsze przypadki mogą dotyczyć tylko kilku mięśni – choroba ta jest często pomijana lub początkowo nie jest wykrywana. Współdzieli funkcje z kilkoma innymi warunkami:

• Zespół miasteniczny Lamberta Eatona: W tym rzadkim zaburzeniu autoimmunologicznym układ odpornościowy atakuje kanały regulujące poziom wapnia we krwi. Powoduje to uwalnianie niewystarczającej ilości acetylocholiny, co prowadzi do osłabienia mięśni, zmęczenia i innych objawów.

• Udar: W przypadku udaru mogą również pojawić się oczne skutki miastenii, takie jak opadanie i osłabienie mięśni. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy udar dotyka pnia mózgu lub ośrodków nerwowych związanych z oczami.

• Choroba Gravesa-Basedowa: Ta awaria tarczycy dzieli pewne objawy z MG i czasami są one mylone ze sobą w klinice. W szczególności obie choroby wpływają na ruchy gałek ocznych. To powiedziawszy, te dwa warunki mogą również wystąpić jednocześnie.

• Wrodzona miastenia: chociaż ma podobne działanie, wrodzona miastenia jest chorobą dziedziczną, a nie chorobą autoimmunologiczną, taką jak MG. W takich przypadkach mutacje genetyczne prowadzą do niewystarczających poziomów acetylocholiny.

Chociaż może to dotyczyć odczuwania zmęczenia, osłabienia mięśni i innych objawów miastenii, należy pamiętać, że choroba ta występuje stosunkowo rzadko. Szacuje się, że ma go tylko około 14 do 40 na 100 000 osób. To powiedziawszy, koniecznie porozmawiaj ze swoim lekarzem lub poszukaj opieki, jeśli jesteś zaniepokojony.

Choć destrukcyjna, myasthenia gravis jest również bardzo łatwa do opanowania, a dzięki leczeniu większość osób z tą chorobą jest w stanie prowadzić zdrowe, szczęśliwe życie. Niezbędne w procesie przyjmowania tej choroby jest właściwe wykrywanie i diagnozowanie. A to zaczyna się od bycia czujnym i na bieżąco; zaczyna się od ciebie.