Kiedy cierpisz na depresję kliniczną po poronieniu

Badania coraz częściej pokazują, że depresja i lęk są powszechne u obojga partnerów po poronieniu lub późniejszej utracie ciąży. Prawdopodobnie nie jest to zaskoczeniem dla nikogo, kto przeżył utratę ciąży. Ale gdzie przebiega granica między normalnym żalem a kliniczną depresją? To może być trudniejsze pytanie.

Objawy depresji

Według Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego objawy depresji są następujące:

• Uporczywe uczucie smutku, pustki, beznadziejności, winy lub bezradności
• Drażliwość lub niepokój
• Utrata zainteresowania dawniej przyjemnymi zajęciami
• Zmęczenie i niska energia
• Problemy z koncentracją i podejmowaniem decyzji
• Zaburzenia snu
• Zmiany apetytu
• Myśli samobójcze
• Uporczywe bóle lub problemy trawienne, które nie reagują na leczenie

Oczywiście, patrząc na tę listę, prawie każda kobieta, która została zdruzgotana przez poronienie, prawdopodobnie miała przynajmniej kilka z tych objawów. Ale to nie znaczy, że u większości kobiet powinna być zdiagnozowana depresja kliniczna – normalna reakcja na żal może być prawie identyczna z depresją, zwłaszcza dla obserwatora z zewnątrz.

Smutek czy depresja?

Żaden obserwator z zewnątrz nie jest w stanie wytyczyć ogólnej linii na piasku, czym jest smutek, a czym depresja dla konkretnej osoby. Naukowcy, którzy badali żałobę po poronieniu, nie ustalili wskazówek, jak odróżnić żałobę od depresji. Jednym z czynników może być czas trwania objawów, ale nie ma limitu czasu na to, co jest i nie jest normalne w przypadku żalu.

Nie ma ustalonego punktu, w którym „przypuszcza się”, że poradziłeś sobie z żałobą po poronieniu, a dla wielu ludzi jest to proces trwający całe życie. Długotrwała żałoba niekoniecznie oznacza, że ​​potrzebujesz oceny depresji.

Być może najlepszym wskaźnikiem byłyby Twoje odczucia dotyczące tego, jak żal i smutek wpływają na Twoje codzienne życie. Chociaż możesz nawet nie mieć ochoty wstawać rano z łóżka bezpośrednio po stracie, z czasem powinieneś zacząć czuć, że możesz funkcjonować, śmiać się z dowcipów, normalnie jeść i spać oraz cieszyć się ulubionymi zajęciami – nawet jeśli nadal jesteś głęboko zdenerwowany poronieniem. Jeśli nie czujesz, że zaczynasz sobie radzić, możesz mieć depresję.

Jeśli masz wrażenie, że możesz być przygnębiony lub masz przeczucie, że szukanie pomocy może ci pomóc, porozmawiaj z kimś. Możesz zwrócić się o poradę do doradcy żałobnego, terapeuty rodzinnego, psychologa lub zaufanego lekarza. Każda z tych osób powinna być w stanie wskazać ci właściwy kierunek, w jaki sposób uzyskać pomoc. A jeśli masz myśli samobójcze, natychmiast poszukaj pomocy.

Pamiętaj, że nawet jeśli masz depresję kliniczną, leczenie nie musi być równoznaczne z przyjmowaniem leków. Leki są całkowicie słuszną opcją, ale inne mogą obejmować uczestnictwo w grupie wsparcia, uczęszczanie na poradę samodzielnie lub ze swoim partnerem lub korzystanie z innych nielekowych terapii lękowych i depresyjnych.

Kto ma zwiększone ryzyko?

Niektóre kobiety mają zwiększone ryzyko rozwoju depresji klinicznej po poronieniu. Jeśli miałeś w przeszłości depresję przed stratą, będziesz mieć zwiększone ryzyko kolejnego epizodu. Ponadto kobiety bez żyjących dzieci lub mające obawy dotyczące przyszłej płodności mogą być narażone na zwiększone ryzyko długotrwałych problemów z poronieniem.

A jeśli którekolwiek z powyższych dotyczy Ciebie, nie myśl, że musisz stawić czoła tym doświadczeniom sama. Nie jesteś sam i są inni, którzy zrozumieją, przez co przechodzisz, nawet jeśli wydaje się, że nikt w twoim życiu tego nie rozumie. Jeśli nie masz sympatycznej rodziny i przyjaciół, którzy mogliby cię w tym wesprzeć, znajdź doradcę lub grupę wsparcia, na której możesz się oprzeć.