Kroki, które należy podjąć, jeśli lekarz powie, że to wszystko w twojej głowie

Kiedy masz objawy, a twój lekarz nie może cię dokładnie zdiagnozować, może ci powiedzieć, że twój problem jest „wszystko w twojej głowie”.

Albo gorzej – nie powie ci, ale powie innym. Tak często lekarze, którzy zachowują się w ten sposób, robią to, ponieważ chcą sprawić, by było to dla ciebie problemem, a nie problemem z własną niezdolnością do znalezienia odpowiedzi. Taka jest praktyka aroganckiego lekarza, który myśli, że nigdy się nie myli ani nie potrafi.

Jednak pomimo tego, że lekarz próbuje obwiniać twój stan psychiczny, nadal będziesz doświadczać tych fizycznych objawów. Wiesz, że coś jest nie tak. Wiesz, że potrzebujesz diagnozy, ponieważ potrzebujesz leczenia, które zadziała. Wiesz, że coś jest nie tak, co wymaga naprawy.

Poniżej znajduje się kilka kroków, które należy podjąć, jeśli lekarz powie Ci, że Twój problem jest w Twojej głowie.

1. Nie zakładaj, że „wszystko w twojej głowie” jest negatywnym osądem

„Wszystko w twojej głowie” może nie oznaczać, że twój lekarz odrzuca twoje objawy. Może to oznaczać, że twój lekarz chce zbadać możliwość, że twoje objawy fizyczne mają przyczynę zakorzenioną w mózgu, a nie w systemie ciała, który wydaje się mieć wpływ.

Na przykład wszyscy wiemy, że zawroty głowy mogą niepokoić nasze żołądki, a nawet powodować wymioty. Wiemy, że stres może powodować wybuchy pokrzywki lub inne skazy na naszej skórze. Strach lub zakłopotanie powodują, że się rumienimy, a nawet zaczynamy się pocić.

Każdego dnia współczesna medycyna odkrywa nowe sposoby, w jakie nasze procesy myślowe wpływają na nas fizycznie. Nazywają to połączeniem umysłu z ciałem.Ten związek jest również tym, co sprawia, że ​​leki placebo działają.

Kiedy połączenie umysł-ciało stwarza problematyczne objawy, lekarze nazywają skutki chorobami psychosomatycznymi lub zaburzeniami somatycznymi. Jeśli byłeś pod wpływem stresu lub uważasz, że objawy mogą być związane z ostatnimi stresującymi doświadczeniami lub urazem emocjonalnym, weź pod uwagę, że „wszystko w twojej głowie” może być dokładnie tym, na czym polega problem i współpracuj z lekarzem, aby go rozwiązać.

2. Zrozum, że Twój lekarz nie jest w stanie Cię zdiagnozować

Prawda jest taka, że ​​nie jest możliwe, aby każdy lekarz znał każdą odpowiedź lub był w stanie zdiagnozować każdą chorobę. My, pacjenci, nie powinniśmy oczekiwać, że jakikolwiek lekarz będzie miał taką zdolność, ani lekarze nie powinni tego oczekiwać od siebie. Arogancka czy nie, żaden lekarz nie powinien dźwigać tego ciężaru na swoich barkach.

Jest kilka powodów, dla których nie możemy mieć takich oczekiwań.

Zamiast tego pacjenci powinni oczekiwać, że lekarz dobrze i obiektywnie spróbuje, a następnie, jeśli nie będzie w stanie rozwiązać problemu, pomoże nam znaleźć środki, aby uzyskać od kogoś lub gdzieś właściwe odpowiedzi. innego, a nie tylko obwiniać za problem nasze zdrowie psychiczne.

3. Współpracuj z lekarzem, aby dowiedzieć się, co jest nie tak

Przeprowadź z lekarzem proces diagnostyki różnicowej, który może pomóc w ustaleniu wszystkich możliwości.

Możesz również rozważyć możliwości, których Twój lekarz nie jest zaznajomiony lub nie diagnozuje często. Na przykład dysautonomia jest dobrym wyjaśnieniem i diagnozą wielu objawów, które są trudne do wykrycia i nie można ich przetestować.

4. Uzyskaj drugą lub trzecią opinię

Najlepiej zrobić to samodzielnie, a nie poprzez skierowanie od Twojego obecnego, niezdolnego do zdiagnozowania Cię lekarza. Postępuj zgodnie z wytycznymi, aby uzyskać obiektywną drugą opinię.

5. Poproś o skierowanie do psychologa lub psychiatry (tak – poważnie)

To krok, za którym większość z nas tęskni, ale może to być najważniejszy i najważniejszy krok. Oto dlaczego: Jeśli twój lekarz powie ci, że twój problem tkwi w twojej głowie, prawdopodobnie spowoduje to, że będziesz sfrustrowany i zły. Najlepszą zemstą, gdy już wiesz na pewno, że problem nie jest psychosomatyczny lub zaburzenie somatyczne, jest udowodnienie, że się myli. Jeśli najlepsze, co może zrobić, to powiedzieć ci, że problem tkwi w twojej głowie, wtedy właśnie się z tym zajmiesz. Poproś o to skierowanie.

Albo przekaże polecenie (wyniki poniżej), albo nie — w tym momencie sprawdzisz jego blef.

Jeśli wręczy skierowanie i spotkasz się z psychologiem lub psychiatrą, masz dwa możliwe wyniki i oba mogą ci pomóc. Jednym z wyników będzie to, że zostaniesz uznany za stabilny psychicznie, bez hipochondrii i cyberchondrii. Teraz wiesz, że lekarz nie diagnozujący się mylił i on też to zrobi.

Innym możliwym wynikiem jest to, że psycholog lub psychiatra stwierdzi, że masz problem psychiczny, który wymaga rozwiązania.

Jeśli terapeuta powie ci, że problem tkwi w twojej głowie, za wszelką cenę uzyskaj również drugą opinię psychologiczną. Dołóż wszelkich starań, aby znaleźć drugą opinię na temat zdrowia psychicznego od kogoś całkowicie niezwiązanego z twoim pierwotnym lekarzem „wszystko w twojej głowie”. Nie chcesz, aby przyjaźnie z lekarzami wpływały na Twoją zdolność do postawienia właściwej diagnozy.

6. Gdy już skorzystasz z tych opcji, będziesz miał wybór, aby posunąć się do przodu

Możesz wybrać współpracę z dowolnym lekarzem, który Twoim zdaniem ma dla Ciebie właściwe odpowiedzi.

Jedno zastrzeżenie: właściwa opinia niekoniecznie jest opinią, którą preferujesz. Upewnij się, że wybierasz lekarza, z którym chcesz pracować, to ten, który ma prawidłowe odpowiedzi, a nie tylko te, z którymi najłatwiej Ci sobie poradzić.

Powinieneś przejrzeć każdą możliwą informację, aby ustalić, jaka naprawdę może być Twoja diagnoza.

7. Praca z rzecznikiem pacjentów

Czasami najlepsze odpowiedzi pochodzą od kogoś, kto nie ma żadnego interesu w wyniku poza twoim sukcesem. Prywatny rzecznik pacjenta może pomóc Ci zrobić krok wstecz, śledzić i rejestrować ważne elementy układanki oraz pomóc określić, dokąd należy się udać.