Leki, które mogą wywołać łuszczycę

Kilka popularnych leków może wywołać zaostrzenia łuszczycy, dlatego ważne jest, aby wiedzieć, które z nich narażają Cię na ryzyko.

Łuszczyca jest autoimmunologiczną chorobą skóry, charakteryzującą się samoistnym pojawieniem się objawów (zaostrzeń), po których następują okresy remisji. Powoduje swędzące lub bolesne plamy na skórze, które są grube, czerwone i mają srebrzyste łuski.

Oprócz leków wiele różnych rzeczy może wywołać zaostrzenia, w tym stres, infekcje i urazy skóry. Chociaż nie zostało to naukowo udowodnione, niektórzy twierdzą, że pogoda, alergie i dieta również mogą być wyzwalaczami.

Oprócz wywoływania zaostrzenia, niektóre leki mogą powodować rozwój łuszczycy u ludzi po raz pierwszy. U osób, które już to mają, mogą wydłużyć czas trwania lub nasilenie istniejących objawów.

Przyczyny wpływu leków na łuszczycę są niejasne. Uważa się, że niektóre leki „włączają” odpowiedź autoimmunologiczną, podczas gdy inne wydają się wyzwalać odpowiedź Koebnera (zjawisko, w którym alergia na lek może wywołać łuszczycę w miejscu wysypki).

Teoretycznie każdy lek może wywołać zaostrzenie łuszczycy. Jednak niektóre leki lub klasy leków są silnie związane z tym powikłaniem w łuszczycy.

Beta-blokery

Zazwyczaj przepisywane na wysokie ciśnienie krwi, beta-blokery należą do leków najczęściej wiązanych z łuszczycą. Zgodnie z przeglądem badań opublikowanym w 2010 r. w Journal of Clinical and Aesthetic Dermatology, beta-blokery uznano za główny czynnik wywołujący ciężką łuszczycę u osób hospitalizowanych z powodu tej choroby. Leki mogą również wywoływać nowe epidemie u osób, u których wcześniej nie zdiagnozowano łuszczycy.

Doustne beta-blokery są ściśle związane z łuszczycą plackowatą i łuszczycą krostkową dłoni i stóp. Miejscowe beta-blokery stosowane w leczeniu jaskry są ściśle związane z łuszczycą paznokci. Spośród beta-blokerów uznawanych za wyzwalacze łuszczycy, najczęstszym winowajcą jest Inderal (propranolol).

W przeciwieństwie do niektórych leków, beta-blokery wiążą się z długim okresem utajenia, przy czym czas między rozpoczęciem leczenia a pojawieniem się łuszczycy może wynosić kilka miesięcy.

Między beta-blokerami występuje wysoka reaktywność krzyżowa, co oznacza, że ​​zmiana beta-blokera może nie pomóc. Mimo to niektóre beta-blokery mogą być mniej problematyczne niż inne. Wybór odpowiedniego leczenia opiera się w dużej mierze na próbach i błędach.

Lit

Stosowany w leczeniu chorób psychicznych, takich jak choroba afektywna dwubiegunowa, lit może wywołać łuszczycę u około 50% osób z rozpoznaną chorobą. Podobnie jak beta-blokery, lit ma zwykle bardzo długi okres utajenia. Chociaż lit jest najczęściej powiązany z zaostrzeniami łuszczycy, może również powodować wystąpienie łuszczycy plackowatej, łuszczycy krostkowej, łuszczycowego zapalenia stawów i łuszczycy skóry głowy lub paznokci.

Jeśli zaostrzenie łuszczycy jest wywołane litem, rodzaj cukru znany jako inozytol może znacznie zmniejszyć ryzyko przyszłych zaostrzeń, czytamy w przeglądzie z 2017 roku w czasopiśmie Psoriasis. Inozytol jest dostępny w postaci suplementu, ale powinien być stosowany wyłącznie pod nadzorem lekarza.

Starsze badania sugerowały również, że dzienne spożycie kwasów tłuszczowych omega-3, znajdujących się w tłustych rybach, orzechach i suplementach diety, może również zmniejszać ryzyko zaostrzeń wywołanych litem.

Biorąc pod uwagę znaczenie litu w leczeniu zaburzeń nastroju, leku nie należy odstawiać, chyba że objawy łuszczycy są nie do opanowania.

Środki przeciwmalaryczne

Stosowane w leczeniu malarii, a także reumatoidalnego zapalenia stawów i tocznia, leki przeciwmalaryczne wywołują i zaostrzają łuszczycę. Ze środków przeciwmalarycznych powszechnie zamieszanych, Plaquenil (hydroksychlorochina) i chlorochina stwarzają największe ryzyko. Większość zaostrzeń rozwija się w ciągu kilku tygodni od rozpoczęcia leczenia.

Chlorochina jest ściśle związana z łuszczycą plackowatą i łuszczycą krostkową. Wiadomo również, że oba leki przedłużają płomienie przez miesiące (szczególnie, jeśli doszło do erupcji krostkowej). Uważa się również, że chlorochina zaostrza objawy łuszczycowego zapalenia stawów.

Po zaprzestaniu leczenia przeciwmalarycznego ustąpienie objawów łuszczycy może potrwać do miesiąca. Z tego powodu takie leki nie powinny być przyjmowane przez osoby z łuszczycą.

Interferony

Interferony to klasa leków często stosowanych w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C i innych chorób. Zarówno interferon-alfa, jak i interferon-beta mają dobrze znane związki z łuszczycą.

Interferon-alfa, stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby, białaczki, raka nerek, raka i czerniaka, jest powiązany z łuszczycą plackowatą oraz, w mniejszym stopniu, z łuszczycowym zapaleniem stawów.KątInterferon-beta, stosowany w stwardnieniu rozsianym, może wywołać nową epidemię łuszczycy lub zaostrzyć istniejące objawy.KątKąt

Ogólnie rzecz biorąc, jeśli interferon-alfa lub interferon-beta jest wskazany do leczenia, należy je przerwać tylko wtedy, gdy objawy łuszczycowe są nie do zniesienia.

Terbinafina

Terbinafina to syntetyczny środek przeciwgrzybiczy stosowany w leczeniu grzybicy stóp, świądu pachwin i innych powszechnych grzybiczych infekcji skóry. Dostępna zarówno w postaci preparatów do stosowania miejscowego, jak i doustnego, terbinafina została powiązana z bardziej rozpowszechnionymi nawrotami łuszczycy.KątKąt

Najczęściej występują one w wersji doustnej, znanej pod marką Lamisil, która może wywoływać lub zaostrzać łuszczycę plackowatą, uogólnioną (całkowitą) łuszczycę krostkową i łuszczycę odwróconą. Preparaty do stosowania miejscowego mogą zrobić to samo, najczęściej w obszarze aplikacji leku.

Inhibitory ACE

Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE), takie jak Lotensin (benazepril) i Vasotec (enalapryl), są stosowane do kontrolowania nadciśnienia. Ich związek z łuszczycą jest mniej pewny, chociaż osoby w wieku powyżej 50 lat wydają się być najbardziej zagrożone.

Chociaż uważa się, że inhibitory ACE indukują lub zaostrzają łuszczycę, istnieją dowody, że działanie to może być ograniczone do osób z rodzinną historią łuszczycy i określonymi podtypami genetycznymi enzymu konwertującego angiotensynę.

Jeśli po zażyciu inhibitora ACE miałby wystąpić zaostrzenie, decyzję o kontynuacji lub odstawieniu leku podejmowałby pracownik służby zdrowia indywidualnie dla każdego przypadku.

Blokery TNF

Antagoniści czynnika martwicy nowotworu (TNF) alfa, znani również jako blokery TNF, są rodzajem leków biologicznych stosowanych w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna, reumatoidalnego zapalenia stawów i zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. Działają poprzez hamowanie produkcji TNF, rodzaju związku zapalnego ściśle związanego z chorobami autoimmunologicznymi. Należą do nich takie leki jak:

• Humira (adalimumab)
• Enbrel (etanercept)
• Remikada (infliksymab)

Wywoływanie łuszczycy przez te leki uważa się za paradoksalne, ponieważ łuszczyca jest również chorobą autoimmunologiczną. Mimo to leki często powodują pogorszenie objawów w pierwszych miesiącach leczenia, zanim w końcu się poprawią. W tym czasie zmiany w odpowiedzi immunologicznej mogą wywołać pojawienie się łuszczycy.

Jeśli łuszczyca miałaby wystąpić podczas leczenia, bloker TNF zostałby zatrzymany tylko wtedy, gdy objawy są poważne. Bardziej prawdopodobne, że leczenie miejscowe byłoby stosowane w celu zminimalizowania objawów, aż do uzyskania kontroli immunologicznej.

Inne leki

Oprócz wyżej wymienionych leków istnieją inne leki, które mogą wywołać nowe lub nawracające objawy. Obejmują one:

• Benzodiazepiny, takie jak Xanax (alprazolam), Valium (diazepam) i Ativan (lorazepam)

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), zwłaszcza Aleve (naproksen) i Tivorbex (indometacyna)

• Antybiotyki tetracyklinowe, takie jak tetracyklina, doksycyklina i minocyklina

Aby uniknąć zaostrzeń łuszczycowych i innych powikłań, należy poinformować reumatologa lub dermatologa o wszystkich przyjmowanych lekach. Należą do nich leki na receptę, bez recepty i rekreacyjne; wspomnieć również o suplementach i preparatach ziołowych.